Wróbel trafiony kamieniem wleciał w brzeg następnego
dnia. Szeleści światło na krzaku porzeczki, jak włosy
wykąpanej lalki. Do spalonych łodyg szronią się krople,
strząśnięte z płaszcza, kiedy tam stoję w labiryncie plam,
na granicy snu, nikną cięciwy promieni. Nocne błądzenie
załzawia miejsca, przedchmurza zamieranie. Zostawiasz
miasto za papierosowym żarem, lecz wciąż nie jest widno.
Piach na stopach, i morze. Nawet przy drobnych zranieniach,
śnieg inaczej topnieje na policzkach dziecka, ale też wszystko
jeszcze się stanie. I w tym jest ból.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
mam nadzieję, że lalka nie używa prostownicy do włosów..
zgłoś
Ona robi tutaj jedynie za tło, więc właściwie jest bez znaczenia.
zgłoś
to się okaże w ostatnim akcie..
zgłoś
Znowu bez mojego udziału. Cóż.
zgłoś
i w tym jest ból..
zgłoś
Tak. Ale już nie dla mnie, więc...
zgłoś
załzawiasz miasto..
zgłoś
Miejsca wystarczy dla wszystkich.
zgłoś
szaleści..
zgłoś
Na szali czasu.
zgłoś
końcówka..
zgłoś
Przyglądam się, i nie widzę literówki. Albo ślepnę, albo nie rozumiem. :(
zgłoś
mówi się szeleści, a nie szeleszczy :)
zgłoś
chyba, że to celowy zabieg..
zgłoś
Aaa :) Nie rozumiem, w sensie, że szeleszczy jest bardziej moje :D i brzmi. A szeleści, jakby od pieszczot. No trudno... Trzeba więcej czytać. ;) [Dziękuję, bardzo, bardzo.]
zgłoś
Bardzo...
zgłoś
Dziękuję.
zgłoś