Na brzegu starej gazety, rysuję śpiewające kruki,
w wypalonym kręgu ogniska — dajemy z siebie
wszystko. Miedzy życiem, a porcjami alkoholu,
odwracam pory pochówku. Jeszcze młoda
para rąk, czyni znak krzyża, w bocznej szybie
pociągu, biały pies zamyka oczy. I mój ślad
na sobie czuje. Ściana lasu.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
jak pisała jedna poetka, o katowickich genach, ze stowarzyszenia żywych: to może być podobieństwo przypadkowe..
zgłoś
Daje to, pewnego rodzaju nadzieję.
zgłoś
między życiem.. pytania o nierealność..
zgłoś
Sporo nierealności ostatnio, nic dziwnego, że przemyka do ''wierszy''.
zgłoś
zawsze połświadomie pytałam "dlaczego tak właśnie to widzę", dlaczego nie mogę zobaczyć siebie nie ze środka"..
zgłoś
Dobre pytanie. Też je sobie zadaję.
zgłoś
ogólnie ładna zamknięta scena.
zgłoś
obrazek z pędzącego pociągu...kruki odlatują śpiewając codzienność ...pozdrawiam :)))
zgłoś
Dziękuję, i pozdrawiam.
zgłoś