Możliwe, że tak właśnie jest.

zgłoś

Jest. Chociaż nie wiem, czy odważę się na zamieszczenie całego cyklu. Również pozdrawiam.

zgłoś

Być może. Mnie one nie wadzą tak bardzo, zwłaszcza, że pomiędzy nimi jest wers - przestrzeń. Ale, wiadomo, że każdy czyta inaczej. [Już nie ''czyszczę'' tekstów tak bardzo jak na początku.]

zgłoś

yhm, ok, przestanę

zgłoś

Ależ nie musisz. Rozumiem Twoje czytanie/a i, pewnego rodzaju pedantyzm. Też do niego dążyłam, ale w momencie - kiedy uznałam, że być może moja droga w pisaniu jest nieco inna, odpuściłam. Co nie znaczy, że mam rację. ''Lubię'' się mylić, by po czasie ze zdziwieniem stwierdzać, że to niezła przygoda. Takie zgadzanie się ze sobą, w niezgadzaniu. (Albo na odwrót). ;) Pozdrawiam.

zgłoś

dziękuję, że nie muszę. To nie jest kwestia 'racji" tylko odbioru; w moim odbiorze takie powtórzenia, o ile nie są zamierzonym środkiem wyrazu, zaburzają płynność, wybijają mnie z przylgnięcia do treści wiersza. Można to nazwać pedantyzmem. Doskonale rozumiem, ze ktoś może czuć inaczej, dlatego, wiedząc o tym, sądzę, że nie ma sensu Ci zaśmiecać swoim widzeniem

zgłoś

Nie zaśmiecasz, nigdy nawet tak nie pomyślałam. ''Publikuję'' w paru miejscach, i Twoje ''krytyczne'' komentarze, to często powiew świeżego powietrza. [Często stosuję powtórzenia. Zawsze rozmyślam nad tekstem dłużej niż na chwilę, w której powstawał. Ale to nie znaczy, że czegoś nie przegapiam, a wręcz przeciwnie. Cenię krytykę.]

zgłoś

Rozumiem

zgłoś