Najnowsze prace:

poezja

wszystkie dodane wczoraj tydzień temu przed miesiącem rok temu

sam53, 2 lutego 2026

zatrzymaj życie

soli tej ziemi kamień nie przykryje
tak jak mądrości nie wypłucze woda
wiara w człowieka - człowieka przeżyje
wtedy z pewnością zapanuje zgoda

pieśń znajdzie ujście w nie pierwszej miłości
liczyć się będzie tak jak zawsze śmiałość
nie wiem jak zazdrość lecz czego zazdrościć
gdy słowo kocham zabrzmi znów tak samo

znów mnie zaprosisz na spacer po lesie
scałujesz zmarszczkę pod tym zdrowym okiem
w świetle latarni powitamy jesień
wtulisz się we mnie a co będzie potem

soli tej ziemi kamień nie przykryje
może śnieg sypnie - znów za oknem zima
znów spadną gwiazdy - jeszcze nie wiem czyje
a życie życiem
nikt go nie zatrzyma

liczba komentarzy: 0 | punkty: 1 | szczegóły

sam53, 2 lutego 2026

na język polski - fraszka

czasem słowa nie łechcą a zwyczajnie duszą
jakby były specjalnie wypachnione łajnem
choć je słyszę nie wierzę - chcę nie wierzyć uszom
że mój język ojczysty nie takim jak pragnę

i dotykam się czoła współczując sam sobie
czy kwiat między chwastami
służy ku ozdobie

liczba komentarzy: 0 | punkty: 1 | szczegóły

violetta, 1 lutego 2026

We dwoje

jedwabiem otulone ciała
obejmujące się w oceanie

spokojnym zachodem
lekko za chmurą spacer

trochę zatańczmy
do muzycznych kolorów

liczba komentarzy: 2 | punkty: 2 | szczegóły

Arsis, 1 lutego 2026

Zniknijmy w bieli

Stańmy obok tego drzewa. Spójrz jak spada na nie milczący krajobraz. Milczące niebo
prószące mżącymi kryształkami lodu. To drzewo jedyne. Samotne.
Gdzieś w polu nieskończonej pustki. I gdzieś w pół drogi, kiedy idę: Ty.

I znowu: Ty.

Te skrzące się drobiny osiadają na twoich rzęsach.
Na moich. Naszych włosach.
Oprószają srebrem skronie.
I dłonie, kiedy wyciągamy je do siebie
w rozterce i trwodze nieubłaganego czasu.

Nie słychać niczego.
Nawet wron,
które zazwyczaj uświadamiają nam swoją obecność.
W dalekich odgłosach grzęznących w gąszczu chropawych, brudnych nawoływań…

Chodźmy.
Pójdźmy.
Gdzieś.

… dokądś...

Gdzie nie spojrzeć, olśniewająca biel.
Tak bardzo
lśniąca,
że aż oślepia. I rani.

I ta biel rozwija przeogromne skrzydła
milczących oceanów. Oceanów westchnień idących skądś, dokądś…

- znikąd i donikąd…

Jakby ze snu wychodziły
czyjeś oddechy,
niknące w oddali.

W jasnej przestrzeni
nieskończonego śniegu padającego miękko.

Coraz więcej
na gałęziach
i dłoniach mrozu.

Na twarzy
mojej i twojej.
Na źrenicach naszych…

Kiedyś
tutaj,
latem…

Lecz teraz nie ma niczego. I chyba nigdy nie było. Bo gdzie spojrzeć, jedynie biel skrzypiąca pod
stopami.

Mżąca w spojrzeniach
zlęknionych pustką.

Wszechpotężną,
bo obojętną.
Wzgardzającą nami.

Otulającą coraz bardziej mrozem.

Nic nie mówimy. I chyba nigdy nic nie mówiliśmy.
Bowiem zamarzły nam w tej obojętności usta.

Szronem
okryte.
Śmiertelnie blade.

I twarde jak kamień. Błyszczące…

Lecz cóż mogłoby z nich ulecieć w przestwór?
Jedynie ciche, zalęknione metafory.

Wytarte jak okładka starej książki. Rzucona w kąt ciemnego pokoju.

Już niczyja.
Pokryta kurzem
i srebrną pajęczyną smutku.

Widzisz? Spójrz.
Jesteśmy samotnie nadzy
w swym jasnowidzeniu. Przejęci chłodem i ciszą.

Co przed nami? Kamienna nicość. Dwa kamienie. Skute lodem lśniące obeliski...

(Włodzimierz Zastawniak, 2026-02-01)

***

https://www.youtube.com/watch?v=sAkJJ79NaOY

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Amon, 1 lutego 2026

Jeden krok

Wiem że mam sprawne, szybkie nogi.
Wiem też którędy do miasta, wiem gdzie jest dom.
Ba! Znam najszybszą drogę z pięknymi widokami.

Nie zastanowiłeś się nigdy czemu nadal siedzę w jeziorze?
Przecież jest płytkie i lodowate.
Woda, coraz bardziej chłodna, warstwa lodu nade mną coraz grubsza.

Co z tego że wiem gdzie wyjście jeśli nie umiem pływać?

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

sam53, 31 stycznia 2026

przyjdź Wiosno Wiosenko!

myślę o tobie choć sypnęło śniegiem
a mrozem żegnał przeziębiony styczeń
mój sen przy twoim w lekkiej drzemce przebiegł
jakby chciał blisko albo jeszcze bliżej

zdumiony uśmiech zbudził nas w objęciach
zdejmując z ramion wciąż pachnące wierszem
dwa słowa w chmurze - początek zaklęcia
jak spowiedź we śnie - roztańczone szczęście

gdy wiatr za oknem ślizgał się po lodzie
mrożone ciastko wciaż pływało w kawie
zamróź mi zlazła po wąsach na brodę
przyjdź do mnie Wiosno
lecz w innej oprawie

liczba komentarzy: 3 | punkty: 2 | szczegóły

jesienna70, 31 stycznia 2026

ostatki

była niedziela
ostatnia
spojrzenie
z przedziału
ostatnie było
i zdjęcie
jakby ukradkiem
zrobione
i to by na tyle
było

liczba komentarzy: 0 | punkty: 3 | szczegóły

Yaro, 29 stycznia 2026

na czerwono

jestem znakiem zapytania
w tym brudnym mundurze
jestem niepotrzebny
jak pusty magazynek

wymyśliłaś mnie dla gierek
jestem innym człowiekiem
mam serce mam rozkaz
kochać ciebie za Polskę

co z moją odwagą
gdy stanę twarzą
do ściany przywarty
nie wypowiem słowa

poddać się nie zdążę
wykrzyknę wolność
dla nas i naszych dzieci
Boże chroń nasz kraj

złe licho niech odejdzie
za dobrze czerwonym
panoszą się na salonach
w sobie zakochani

liczba komentarzy: 0 | punkty: 0 | szczegóły

tetu, 29 stycznia 2026

wołają na mnie Mokosz

jestem częścią naturalnego cyklu
wrastam w ziemię
wyrastam z wody

w związku z księżycem bywam
matką
żoną
kochanką

przy nadziei pola pszenicy
szeleszczą swoim językiem
i wszystko wzbiera

kręć się kręć wrzeciono

i choć dłonie mam pełne gwiazd
smakuję życie
miłość wplatając między zboża

liczba komentarzy: 2 | punkty: 4 | szczegóły

sam53, 29 stycznia 2026

jeśli kochasz

czasem widzę oddechy - ciebie ani śladu
czasem cisza jedwabna miedzy nami brodzi
gwiazdy w jedną się łączą jak cienie z zaświatów
które w noc księżycową potrafią zabłądzić

czasem mgiełką przechodzą przez dziurkę od klucza
czasem tańczą z radości - o smutku nic nie wiem
zostawiają łzy szczęścia - czy nimi się wzruszam
wciąż pamiętam twe usta - wciąż całuję ciebie

nawet we śnie nad ranem gdy noc po połowie
wyobraźnią bezwolnie podnoszę powieki
i dwa słowa wciąż słyszę - raz jeszcze je powiedz
Miłość do mnie wysyłasz - może wiatr zbyt lekki

patrz i drzewa w bezruchu - tylko jakiś patyk
znów pod butem zatrzeszczał - krzykiem złamał ciszę
to samotność z tęsknotą grają w nasze karty
po oddechu cię poznam
jeśli kochasz
przyjdziesz