Wróbel trafiony kamieniem wleciał w brzeg następnego
dnia. Szeleści światło na krzaku porzeczki, jak włosy
wykąpanej lalki. Do spalonych łodyg szronią się krople,
strząśnięte z płaszcza, kiedy tam stoję w labiryncie plam,
na granicy snu, nikną cięciwy promieni. Nocne błądzenie
załzawia miejsca, przedchmurza zamieranie. Zostawiasz
miasto za papierosowym żarem, lecz wciąż nie jest widno.
Piach na stopach, i morze. Nawet przy drobnych zranieniach,
śnieg inaczej topnieje na policzkach dziecka, ale też wszystko
jeszcze się stanie. I w tym jest ból.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
mam nadzieję, że lalka nie używa prostownicy do włosów..
report
Ona robi tutaj jedynie za tło, więc właściwie jest bez znaczenia.
report
to się okaże w ostatnim akcie..
report
Znowu bez mojego udziału. Cóż.
report
i w tym jest ból..
report
Tak. Ale już nie dla mnie, więc...
report
załzawiasz miasto..
report
Miejsca wystarczy dla wszystkich.
report
szaleści..
report
Na szali czasu.
report
końcówka..
report
Przyglądam się, i nie widzę literówki. Albo ślepnę, albo nie rozumiem. :(
report
mówi się szeleści, a nie szeleszczy :)
report
chyba, że to celowy zabieg..
report
Aaa :) Nie rozumiem, w sensie, że szeleszczy jest bardziej moje :D i brzmi. A szeleści, jakby od pieszczot. No trudno... Trzeba więcej czytać. ;) [Dziękuję, bardzo, bardzo.]
report
Bardzo...
report
Dziękuję.
report