Bardzo dobry wiersz, zaczytałem się, zatrzymał mnie. Kapitalne zakończenie. Jestem bardzo na tak. Pozdrawiam serdecznie. paganini.

zgłoś

http://www.supershare.pl/?d=AD9B4E752

zgłoś

Każdy komentarz wydał mi się zbyt miałki

zgłoś

Mirko, od milosci do smierci w jednym slupku, moze tak wlasnie byc powinno (to tez typowa cecha baroku). Na moj rozum, wszystko swietne (a szczegolnie takie sobie chlopkowate-babowate-roztropne zakonczenie) oprocz drugiej zwrotki. Moze zle czytam, ale spotkalem niestety ludzi, nieuleczalnie chorych, ktorzy mieli wypisany zgon na twarzy, a oni sami pewnie, nawet jesli nie poddawali sie tej mysli, wiedzieli to o sobie, ze koniec juz tuz tuz, nawet jesli dokladny moment jej przyjscia nie jest znany do konca. Moze mialas cos innego na mysli, ale wydaje mi sie to malym logicznym, empirycznie potwierdzalnym zgrzycikiem. Pozdrawiam

zgłoś

Pani Wando, z tym akurat to sie nie spieram, chodzi mi tylko o to, ze czasem zgon bywa wypisany na twarzy (i nie tylko w tych absolutnych wnioskach, ze moment narodzin rozpoczyna proces umierania)...

zgłoś

Ale tu jest tylko przyczajony strach, a nie choroba, czyli przeciwieństwo tego, co pan opisał. To młodzi boją się śmierci. Starzy, o dziwo (tak mi się wydaje) - mniej

zgłoś

"zgon" można czasem zobaczyć w oczach, w wyrazie twarzy. Ale to wszystko spływa na tę twarz z naszych szarych komórek. Tam się zaczyna myślówa. W tym tekście jest swojego rodzaju fetniactwo, w kontrapunkcie ze strachem, który chce się stłumić, obejść go bokiem. To w pewnym sensie poprawia samopoczucie.

zgłoś

Mirko kłaniaj się Pani Wandzie. Przeczytałem ten wiersz od niechcenia, nie do końca jeszcze rozbudzony i prawie nie zauważyłem, że go przeczytałem. A potem ten link w komentarzu! Jak uderzenie. Jak kubeł wody na łeb. Już nie śpię. Brawa dla Pań. P.S. Pani Wando - marzę o tym, by kiedyś pani przeczytała jakiś mój wiersz (odwołam wtedy nawet komentarze do kotów!).

zgłoś