Nie będę

I wtedy w nocy przyszedł las.
Ukryję cię - powiedział.
Zamknęłam się w drzewie, najniżej
jak mogłam - blisko korzeni.

Strachu, strachu, gdzie jesteś?
Nie ma mnie - skłamał.

Kiedy przypływa sen, we mnie
wszystko się budzi, tylko spokój,
ten raczej głuchoniemy stróż - śpi.

Samotność rozrosła się jak chwast
i jest coraz ciaśniej. Można do siebie
mówić, można nawet pytać, ale
milczenie najmniej boli.

Między nami ubywa tchu, nadchodzi cisza.
Czekam na nią, pilnując korzeni.

Towarzysz ze strefy Ciszy
31 maja 2010 o 14:58

lecz coz to? wrazenie jakby ktos balansowal na granicy strefy Ciszy... gdy w nocy przychodzi las... On czasem sie boi nas bardziej niz my jego... warto znac kilka jego slow by chowajac nas wsrod korzeni nie stracil poczucia ze gosc w dom- Bog w dom...

zgłoś

Igor Bielenik
31 maja 2010 o 17:25

wspaniały wiersz!

zgłoś

Wanda Szczypiorska
12 czerwca 2010 o 14:39

Przegapiłam taki piekny wiersz. A wiec dołączam Pania do autorów nie do przegapienia

zgłoś

Jarosław Trześniewski
12 czerwca 2010 o 14:46

Mirko , oczywiście - że piękny; a ta fraza :):):) -kiedy przypływa sen, we mnie wszystko się budzi, tylko spokój, ten raczej głuchoniemy stróż - śpi. Pozdrawiam:):)

zgłoś

Monika Miriam Kowalczyk
17 sierpnia 2010 o 12:23

Dwie pierwsze zwrotki są genialne! Szkoda że ta bajkowość trochę rozeszła się po korzeniach, ale i tak mi się podoba.

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się