4 stycznia 2013

poezja

sisey
sisey

rozmowa z estetyką w tle

na parapecie odpoczywa apollo -
mój bohater. nieznacznie napoczęty
przez światło ostatek liści drzewieje
gdy palcem trącam lekko zazdrosny
że można tak bez balkonika szurania kapci

na razie chciałbym wiedzieć wszystko
na razie chciałbym wszystko wiedzieć
nawet o śmierci rozmawiamy jak o tym
co spotyka motyle jesienią spokojnie
przyglądamy się ofercie dostępnych lotów
zachowując twarze, może jakieś wiersze
ten ostatni warunek to już mój kaprys
a na razie muesli, jem muesli i w nie wierzę

pizzaboy
4 stycznia 2013 o 02:29

Sisey kupiłeś mnie zwrotem "drzewieje". Dzięki:>

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 02:41

Proszę bardzo. Może kiedyś "sprzedam" całość? ;)

zgłoś

pizzaboy
7 stycznia 2013 o 01:09

Wybacz że tak po niewczasie, ale lepiej późno... Skłamał bym gdybym stwierdził że tylko jedno słowo, gdyż cały wiersz wciąga i zastanawia. Niemniej słowo klucz wedle mojego elementarza tutaj wiedzie prym; mnogość wieloznaczności w nawiązaniu do określenia "drzewiej" jeśli chodzi o ponadczasowość w temacie umieranie. Jeszcze raz Dzięki.

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 01:23

Tomku, żyjemy, więc nie ma "po niewczasie". Zapatrzyłeś się na moje ulubione słowo (nieco go nadużywam) :D

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 02:44

wrócę tu rano :)) dobranoc

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 02:53

bra noc Ci

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 11:46

se wróciłam - "nawet o śmierci rozmawiamy jak o tym/ co spotyka motyle jesienią spokojnie/ przyglądamy się ofercie dostępnych lotów/ zachowując twarze, może jakieś wiersze/ ten ostatni warunek to już mój kaprys" - pieczołowicie wycięłam, ładnie złożyłam i schowałam na pamiątkę

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 11:53

Tylko spokój może nas uratować, mawiał mój ojciec. Raz chciałem być z nim w zgodzie. Nagle ujrzałem dom Twój z karteczek, karteluszków, kawałków włóczki, niedogryzionych gałęzi, szyszek, szkiełek jak na widoczki tajne.

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:07

Z tego, co wyżej, zrób wiersz, sis

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 12:10

Iss, tak, wiem i też to widzę. Czy to nie chore, gadać wierszem? :)

zgłoś

issa
6 stycznia 2013 o 23:48

"Czy to nie chore, gadać wierszem?". Zdrowe.

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 00:16

Pamiętam, ale widzę i Ty pamiętasz. Jest nadzieja że wykorzystam. A co do stanu zdrowia, to nie wiem czy mogę tak bezkrytycznie ufać - za wiele wierszy napisałaś. :)

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 10:54

Niepylak - no dobra. Muesli pamiętam. Ale np. podmiotający się liryczny szurał w "nie wyobrażam sobie nas" itede. i tam wg mnie korzystniej, nie mówiąc o tym, że seriale sąfu ;/ Nie dałbyś całości jeszcze trochę czasu?

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 11:09

To taki żart? "No dobra" - odbieram jako akt łaski. Muesli pamiętam. Ja również. Czy ktoś jeszcze, i co z tego? Ostatni raz napisałem "szurał" trzeciego sierpnia ubiegłego roku. Przepraszam za nadużycie i obiecuję, że szurać już nie będę w tej dekadzie. Znam kilka doskonałych seriali, więc i tu, ze smutkiem to piszę, nie mogę się zgodzić. Całości czas dać zawsze mogę. O, udało się jakiś consensus... jednak. :)

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 11:21

No. To taki żart. Jako i cała reszta, np. umieranie na chińskim lotnisku, mycie piekarnika albo co tam. Psiakość. Nie chodzi o jakieś pieprzone szuraniewogóle. Chodzi o zadania dla motywu. Seriale Ci zostawiam bez bólu ;d Aktów łaski nie wydaję. Może być w zamian akt głasku ;/ Skoro wiersz jest gotowy - to trudno. Po ptakach pod litery nie ma mu co zaglądać.

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 11:41

O przekupstwo widzę - głaskać chcą (albo głaskania, hmm). Czytam o jakimś znużeniu - za dużo umierania w umieraniu? Piekarnik, mam nadzieję że nie na głowę? BTW. to ja myłem :p "Po ptakach" powiadasz, hmm.

zgłoś

Emma B.
4 stycznia 2013 o 11:38

smętnie, ale z maestrią

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 11:43

Emmo, weselej dopiero się uczę. Myślę, że na własnym pogrzebie to już będę z uśmiechem pełną gębą, profesjonalnie znaczy. ;)

zgłoś

Emma B.
4 stycznia 2013 o 12:47

mam nadzieję, że będą profesjonalni, a tak wyjaśniając - smętnie - to o nastroju, nie mam nic przeciw smęceniu od czasu do czasu, etykietka rzec by można w skrócie

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 13:17

Tak też Cię zrozumiałem. Ukłony.

zgłoś

Monika Joanna
4 stycznia 2013 o 12:19

od kiedy mężczyźni jedzą muesli?

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:21

Joanna, a co powinni jeść mężczyźni, żeby to kobiet nie dziwiło?

zgłoś

Monika Joanna
4 stycznia 2013 o 12:22

mogą wszystko, nie pasuje mi to do wiersza.

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:24

dlaczego?

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 12:28

Gdybyś słyszała jak się turlam. Cudna krytyka. Chyba już czas na występy sceniczne? To idę po muesli (zbożowe) z rodzynkami, orzechami, daktylami (bez cukru). PS. Sąsiad pakujący na siłowni wczoraj mnie pytał gdzie kupuję...

zgłoś

Monika Joanna
4 stycznia 2013 o 12:29

całe to szuranie, rozmowa - dla mnie to obraz starości. i do tego muesli? a po kiego czorta?

zgłoś

jeśli tylko
4 stycznia 2013 o 12:32

muesli jako konkret ;)

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:33

W jaki sposób starość nie zgadza się z muesli, Joanna :)?

zgłoś

Monika Joanna
4 stycznia 2013 o 12:34

jeśli już, mówiłabym, że muesli kojarzy się z młodością. o! choćby z sąsiadem pakującym na siłowni.

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:37

okej, Joanna, ale czemu nie ze starością :)? Bo tak brzmiało pytanie. /siss, wyłaź mi spod łap, proszę uprzejmie ;/

zgłoś

jeśli tylko
4 stycznia 2013 o 12:37

ja odbieram jako kontrapunkt do reszty wiersza pod kilkoma względami - to co napisałaś też.

zgłoś

Monika Joanna
4 stycznia 2013 o 12:43

widać mam inny obraz starości - nie potrafię sobie za Chiny Ludowe wyobrazić starszego pana pochylającego się nad miską z muesli. no po prostu to jest niewykonalne dla mojej wyobraźni!

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:44

aha, dzięki, Joanna :) za cierpliwość w rozmowie też

zgłoś

Monika Joanna
4 stycznia 2013 o 12:45

także miło mi wyjaśnić pewne wątpliwości. :)

zgłoś

jeśli tylko
4 stycznia 2013 o 14:25

przecież stoi napisane "na razie" ;) (a ja potrafię, czemu nie )

zgłoś

hossa
4 stycznia 2013 o 12:24

oczywiście surowe mięso;d i przepraszam nie zdążyłam ugryź się w paluchy

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:26

;d szlag by to. ja lubię tatara

zgłoś

hossa
4 stycznia 2013 o 12:28

ja też;d ten ukryty pierwiastek męski, żesz

zgłoś

jeśli tylko
4 stycznia 2013 o 12:28

macerowane pod siodłem ;)

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 12:28

nie lubię mięsa, nie lubię muesli, to kto ja jestem, he?

zgłoś

issa
4 stycznia 2013 o 12:28

no teraz już po tajemnicy, hoss ;p

zgłoś

hossa
4 stycznia 2013 o 12:29

tylko z dużą ilością cebulki

zgłoś

hossa
4 stycznia 2013 o 12:30

to jesteś dorota która nie lubi mięsa i muesli

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 12:30

Una milcz, gdy dorośli gadają albo obejrzyj video z dziennika. :D

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 12:32

ej Ty, uważaj ;P a jak mówisz do uny to tylko dużymi literami ;)) z dziennika? - chybaś oczadział, co to ja masochistka?

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 12:35

hossa to co ja jakaś płeć osobna, eee nie chce tak ;))) muszę się na coś zdecydować :))

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 12:37

Do oglądania marsz http://youtu.be/JaAWdljhD5o :D

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 12:43

to znam na pamięć ;P

zgłoś

filo
4 stycznia 2013 o 13:02

na razie chciałabym wiedzieć wszystko, na razie chciałabym wiedzieć wszystko i nic więcej

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 13:21

rzeczywiście plan minimum dla dzieciaka co w nas jeszcze. :)

zgłoś

filo
4 stycznia 2013 o 13:46

zdecydowanie dla tego dziecka

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 13:44

Do oglądania w trakcie czytania (perkusista mi się podoba) http://youtu.be/tIdIqbv7SPo

zgłoś

deRuda
4 stycznia 2013 o 15:10

i ma gustowne ubranko, nie wygodnie się czyta i ogląda - dostałam zeza, dobrze, że chwilowego, utwór znakomity :)

zgłoś

LadyC
4 stycznia 2013 o 20:52

stary musi być ten Apollo skoro już nie butwieje a drzewieje ;))

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 20:59

LadyC, jest kilka tropów: mitologiczny, z przydomowego ogródka gdzie na ostach..., a nawet spadające z nieba wraki kosmiczne. Można więc drzewieć spokojnie.

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 21:00

ghost, czyli już po filmie, ok?

zgłoś

LadyC
4 stycznia 2013 o 21:04

no a ... a gdzie ta estetyka? balkonikowa? drewniana?

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 21:08

Jej, Lady, mam wrażenie, że namawiasz mnie na autoanalizę wiersza. Odmawiam kobieto. Proszę samodzielnie. Zapewniam, że nic w tekście nie jest przypadkiem. :)

zgłoś

LadyC
4 stycznia 2013 o 21:11

jakżebym mogła! namawiać na autoanalizę?! nigdy w życiu ;)) głośno myślę li tylko i wcale nie zakładam przypadku. nie lubię przypadków w wierszach ;))

zgłoś

Ania Ostrowska
4 stycznia 2013 o 22:36

przywiodło mi na myśl stary stareńki film o mężczyźnie i gołębiu, a może była to kobieta i gołąb, nie pamiętam, ale gołąb odleciał.

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 22:46

ten Apollo raczej nie odleci. hmm, nie kojarzę filmu

zgłoś

Ania Ostrowska
4 stycznia 2013 o 22:53

rzadko zapamiętuję tytuły, to strasznie dawno było. mówisz ten Apollo nie odleci - ale mógłby, rozmowy z gołębiem o życiu i przemijaniu, i z musli da się coś wynieść w dziobie. Nic nie poradzę, że moje wchodzenia w głąb tekstu musi zaczepić się na jakimś obrazie. Rozumienie metafor przychodzi dopiero potem. albo i nie.

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 23:00

Chyba wyszliśmy nieco za zakresy tekstu. Ten apollo jest martwy. Pięknie martwy, jak to się motylom przydarza. Tak estetyczna ostateczność. Teraz wyobraź sobie parę ludzi w dialogu o sposobach "wyjścia" Ich wiek nie jest bardzo istotny, ważne że on nie wierzy w nic poza muesli. itd.

zgłoś

Ania Ostrowska
4 stycznia 2013 o 23:07

hm... może to stereotypowe myślenie, ale sądzę, że rozważane sposoby "wyjścia" mają duży związek z wiekiem rozważających

zgłoś

sisey
4 stycznia 2013 o 23:09

z wiekiem też :)

zgłoś

Eva T.
5 stycznia 2013 o 16:32

Siła życiowa w muesli :)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 00:12

Może raczej próba szukania oparcia w realnym i bliskim. :)

zgłoś

Eva T.
7 stycznia 2013 o 13:54

Na razie zaczepilam sie na apollo (Parnassius apollo), ktory jest pod ochrona. Gąsienica zywi sie tylko pewnymi roslinami i jezeli nie znajduje tego pokarmu, do ktorego jest przyzwyczajona, to ginie. Mitologia grecka i nieistniejaca juz linia samolotowa, pojawila mi sie rowniez w moich poplatanych myslach. I po prostu brakuje mi slonca, i polezalabym sobie na slonecznym parapecie, ale zywa! :)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 19:41

Evo, trochę się wzruszyłem. Nie z powodów tak oczywistych jak szukanie symboliki wiersza (słusznie oglądałaś Apolla), a za przyczyną ostatniego wyznania. Życzę Ci słonecznego parapetu. :)

zgłoś

Eva T.
7 stycznia 2013 o 20:10

Dziekuje Siseyu :) Nie smiej sie! :) Marze od dawna o takim wielkim oknie, z parapetem, na ktorym mozna posiedziec, polezec, poleniuchowac w sloncu :)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 20:17

Pomarzę więc z Tobą. Dużo miejsca nie zajmę.

zgłoś

Eva T.
7 stycznia 2013 o 20:26

A to fajnie! Tylko jakbys przysnal, to nie chrap! :)

zgłoś

sisey
8 stycznia 2013 o 13:01

W życiu. siseye nie chrapią!

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 00:17

czytam i czytam i mam piękny obraz nieszczęśliwego i ułomnego człowieka, chorego, mam też i inne obrazy ale dużo by pisać, wszystko przez "apollo" kim czym on?:)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 00:25

Ha, bardzo cieszy, że próbujesz własnej interpretacji. Chętnie poczytam o tym więcej, a jeśli nie czujesz się na siłach (szkoda), to kilka komentarzy wyżej wyjaśniam co nieco. Uprzedzam, że zepsuje zabawę. Pozdrawiam.

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 00:30

tak wyjaśniasz martwy on:) jednak czy to nie jego przeszłość jego młodość wspomnienie, życie...napoczęty, jest , apollo...piękno, życie, światło:) kurcze Sis!:)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 00:44

wyobraziłem sobie, rozmowę o aspektach umierania. Kiedyś z mamą pod ręką poszliśmy na cmentarz i dowiedziałem się, że: o tam, chciałabym leżeć pod tym świerkiem. Byłoby dość światła i nie tak gorąco. Zapytałem, czy to rzeczywiście ma znaczenie po śmierci? Minęło sporo czasu, a ja dotarłem do rozważań w podobnie irracjonalnym stylu - jak umrzeć, żeby było "ładnie" (w dużym uproszczeniu") Śmierć motyla, może się w takiej chwili wydawać perfekcyjnie doskonała. A to, że Apollo ma szerszy wymiar, że życie spędził wśród ostów i może jeszcze kilka znaczeń i symboli... Proszę szukać jeśli ciekawość dręczy. :)

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 00:53

Będę szukać Sis bo jest to ciekawe jak cholera, masz przemyślany każdy krok, to już samo w sobie jest sztuką, "estetyką"- własnie tak pisać jak czytam bym chciała :)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 00:58

Z czystym sumieniem mogę polecić Ci rozmowy Mistrza u Zosi Welke. Sama autorka przedstawia go jako wybitnego przedstawiciela myślących irracjonalnie (może to nawet wzorzec państwowy miał być), choć mi on się zdaje wyjątkowo ludzki (bliski). To oczywiście tylko jeden z tropów.

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 01:14

Trochę czytałam jednak ostatni długi z lenistwa... Wierzyć w muesli to nie wierzyć w nic, zwątpienie, jednak nie jest to starość ani choroba to strach.

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 01:27

Ostatni u Zofii, to złożenie w całość wcześniejszych tekstów. "to strach" - albo nonszalancja, tupet wariata. Lekiem na strach miała być religia. Może mu nie po drodze?

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 01:32

Nie po drodze donikąd, brak wiary, strasznie trudne rozmowy podmiotek prowadzi z samym sobą:) ale to świetne:)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 01:48

A kto Ci wmówił, ze to monolog?

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 01:54

Nikt, takie moje postrzeganie :) Ja sobie nic wmówić nie dam:)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 02:07

"nawet o śmierci rozmawiamy", "przyglądamy się ofercie dostępnych lotów"

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 02:12

Wiem czytałam nie tłumacz mi tak:) Jednak czy ja nie mogę uznać te rozmawiające osoby jako jedność - jedno ciało, jedna krew? Kurcze chyba teraz za bardzo pojechałam z wyobraźnią i irracjonalnym myśleniem:) Wybacz Sis

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 02:16

O, ciekawy trop, tylko czy coś zmienia w sensach wiersza?

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 02:17

"ten ostatni warunek to już mój kaprys" - tu się pojawia liczba pojedyncza, jakieś konkretne Ja.

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 02:19

Dodaje, czy zmienia... trudne pytanie.

zgłoś

ALEKSANDRA
7 stycznia 2013 o 02:23

Poddaję się ale ile emocji mi dostarczył, nie rozbierajmy już, musi zostać tajemnica, za bardzo Cię ciągnę za język:)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 15:02

Aleksandro, prawie nam umknęło. Mamy za sobą rozmowę z estetyką tle. :)

zgłoś

milena
7 stycznia 2013 o 20:01

zawrót głowy od komentarzy, wiersz czuję. pozdrawiam i czekam na baty :)

zgłoś

sisey
7 stycznia 2013 o 20:04

Bywam mało szarmancki, ale z batem? hmm. Pozdrawiam.

zgłoś

An - Anna Awsiukiewicz
8 stycznia 2013 o 13:20

zapewne tu wrócę..podoba mi się i to bardzo.

zgłoś

Maryla Stelmach
10 stycznia 2013 o 00:20

fajny klimat, pomieszany z optymizmem. zostaje.

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się