:)

zgłoś

dobry obraz

zgłoś

ale blejtram ciut naciągany

zgłoś

a w życiu, to swobodna relacja z pierwszej ręki. nie widziałem w nim żadnego napięcia

zgłoś

bez ram, bez rogatek? eee ;>

zgłoś

tak, wiem ale "w tym szaleństwie jest metoda". dziękuję

zgłoś

szaleństwo niech zostanie, ale co z warsztatem? ;)

zgłoś

a dziękuję, ma się dobrze - używam wedle potrzeb bo nie lubię przypadków

zgłoś

"warsztat" to między innymi celowość słów = użycie słów stosownie do świadomych intencji tekstu i zdolność do łamania reguł, kiedy się je zna. a powtórzenia, tak samo jak instrumentacje są środkami stylistycznymi. mnie chyba irytuje coraz świadomiej utożsamianie "warsztatu" z poprawnością. w dodatku często szkolną, w tym akademicką. tak jak i zakładanie, że "niepoprawność", nieukładność mają obowiązek być błędem

zgłoś

zresztą, nawet jeśli poprawność, to pozostaje pytanie wobec czego? wobec czego poprawnie?

zgłoś

a mnie już nic nie irytuje, no może czasem odwracanie kota ogonem

zgłoś

turkus, w którym miejscu moich komentarzy tutaj, tak konkretniej, mam szukać tego kota?

zgłoś

"kota" można czasem znaleźć w "Prawie Kalego" - myślę, że znajdziesz analogię w kontekście swojego wykładu.

zgłoś

e tam. wybacz, dla mnie to kolejna wymijająca odpowiedź. jakby do mnie sybilla nadawała z trójnoga. na sekrety enigmy to ja za mizerny deszyfrator jestem. a nazywanie moich komentów tutaj "wykładem", to zbytki, i tak pozwolę je sobie potraktować. jak byłam durna, tak jestem. bo nie rozumiem, co ma z tym wszystkim wspólnego prawo Kalego. to znaczy, z moim buntem wobec oczekiwania, że wiersz ma tak koniecznie, jak odczapnie spełniać nakazy poprawności, które kojarzą się z wypracowaniem szkolnym. zatem, przestaję Cię niepokoić, bo widzę, że szkoda i mojego, i Twojego czasu na pozory porozumiewania się

zgłoś

o, tak. sporo rozmów. taki chichot losu

zgłoś

zawsze podziwiam Twój refleks. heh a miało być poważnie.

zgłoś

przez chwilę chciałem zanonimizować te miasteczko - placów wolności i alei tysiąclecia jest ci u nas dostatek i można by wskaż dowolny punkt na mapie, ale znów się odezwał ten drugi we mnie, który uważa że nie ma poezji bez solidnego egoizmu

zgłoś

zbytek powagi nie zawsze prowadzi do poważnych wniosków, może zacząć go drążyć gangrena patosu. Już znikam:)

zgłoś

a tak swoją drogą, Ostatnio na Ukrainie odbywała sie akcja - Leninopad. Ilość tych pomników pasuje do Twojej unifikacji miejsc:)

zgłoś

miejsce istnieje,ale po cóż Ci ta wiedza? zamknij oczy i wskaż dowolny punkt na mapie, a masz spore szanse trafić

zgłoś

Spróbuję ale już jestem w najlepszym miejscu na ziemi w jakim chciałbym być :)

zgłoś

gratuluję. szczerze

zgłoś

na referendum jeszcze mnie nie stać, hmm może UE jakimś grancikiem...

zgłoś

hossa, "prawda czasu, prawda ekranu" a tu prawda bohatera lirycznego, której nie powinno się negować, a tym bardziej brać dosłownie :)

zgłoś

no przeca ja prawdy prawdziwego bohatera i to na dodatek lirycznego w ogóle nie zamierzam negować. Próbowałam wyobraziłam sobie miejsce, gdzie nikt nie widzi nieba, heh, i nie potrafię.

zgłoś

hossss, to łatwe, uwierz

zgłoś

sissss, widocznie łatwe nie dla mnie

zgłoś

i tutaj się z Anią zgodzę

zgłoś

obłęd lub wrażenie obłędu w ogóle pewnie niejednemu mogą się wydawać efekciarstwem. natomiast tak jeszcze bardziej serio ;d i, jednak, o ile sama cenię dyskrecję wyrazu w liryce, to mam wrażenie, że właśnie w tym tekście jest miejsce na przewrotność: efekciarstwo, które jest aż tak "niewątpliwe", traci oczywistość. ale wyłącznie wtedy, kiedy się je potraktuje jako logiczną część tekstu, zamiast próbnik dla ogólnych reguł sztuk lirycznych

zgłoś

bo kiedy się ten fragment wyobcuje z wiersza, to rzeczywiście potrafi zdobyć się jedynie na efekciarstwo. kiedy istnieje w obrębie całości, to może drażnić, ale jest bardzo na miejscu. jest z nim trochę tak jak z patosem u Gałczyńskiego: "Jest patos wielkich uczuć, patos szczerozłoty; / i jest patos blagierski: środek na wymioty". To czytelnik decyduje, który z nich w takich okolicznościach wierszowo-ludzkiej przyrody wybrać.

zgłoś

isso, bardzo możliwe, że jest jak mówisz; staram się nie przecedzać tekstów przez "próbnik dla ogólnych reguł sztuk lirycznych", jak również nie wkładam pod szkiełko wyobcowanych fragmentów; jedynie daję informację zwrotną o swoim odbiorze; czytając cały wiersz miałam wrażenie, ze autor mówi patrząc wprost na mnie, mówi poważnie, nawet trochę surowo, natomiast w tej koncówce jakby uciekł wzrokiem, jakby zwątpił, czy chce do mnie mówić dalej i dlatego ucieka w efektowae, zeby nie powiedzieć afektowane, złożenie słów, ktore zamyka dialog. Dla mnie zamyka. Jeśli taka byla intecja - OK.

zgłoś

Ania, jeśli poczułaś się zaatakowana, to widocznie niezgrabnie nazywam intencje, którym zupełnie co innego tu przyświeca. To, co mówię w ogóle pod całym miejscowym wierszem, wynika ze zbieżności tutejszych komentów z moim (z różnych powodów, na które ani czas tu, ani miejsce) intensywniejszym myśleniem w realu o podobnych sprawach. Czyli o tym, w jaki sposób wiersz żyje i może żyć jako organizm, jak żywe odzwierciedlenia tego, o czym mówi. Zamiast tworzywo z konwencji i na nią pracujące właśnie ze szczególnie tęgim wysiłkiem. Tu zwyczajnie są egezmplaryczne refleksy mojej realowej aktualności. Stąd i intensywność zainteresowania. Ale jeśli ktoś o tym nie wie, bo i skąd miałby wiedzieć, może mieć wrażenie ataku i obrony.

zgłoś

P.s. A co do reszty, nie wypytywałam siseya o intencje, więc nie wiem, jakie były. Obchodzi mnie tekst. A w jego świetle "ucieka" niekoniecznie "musi" być jakimś najtrafniejszym wnioskiem. Ale i tak samo przecież żadnego przymusu widzenia innych rozwiązań :)

zgłoś

nie poczułam się :) jedynie chciałam doświetlić, dlaczego użyłam, określenia "nieco efekciarskie", gdyż po Twoim komentarzu zobaczyłam, ze może jest to potrzebne. Atak i obrona w rozmowach z Tobą wydają mi się najdzikszym pomysłem z możliwych. Pozdrawiam :)

zgłoś

No tak, przepraszam, tym razem, okazuje się, dmuchałam na zimne :) Może po prostu automatem zaprogramowały mnie tu jakoś: rozmowa z turkusem - z aluzjami do nie wiem czego i świadomość / pamięć, że chociaż chcę porozmawiać z Tobą, to po drodze jest tam jednak koment Zoi, a teksty Zoi od dłuższego czasu mają założoną na mnie blokadę, co raczej też pokojem pachnie, ekhm, umiarkowanie. To razem mogło mi całkiem automatycznie rzutować na lekturę Twojej odpowiedzi, ech. Cenna jest dla mnie ta Twoja umiejętność i chęć doświetlania. Pozdrawiam i ja, Ania :)

zgłoś

:) moje doświadczenie z wierszami siseya mówi, że wcześniej czy później każde słowo okazuje się być dokładnie na swoim miejscu, ale niekiedy tego czasu po prostu potrzeba więcej

zgłoś

:)

zgłoś

z pewnością miewasz rację

zgłoś

Asiu, nie. to kłamstwa, tylko kłamstwa obłędnej pamięci

zgłoś