rewers

obrazek górsko-zimowy

z wysoka

Migawka żałobna

Staję jak wryta.
Gapię się w tłum. Nie widzę.
Słyszę. Istnieje w mojej głowie zawsze, kiedy się boję.
On nie bał się ludzi.
Nic nie pomoże, że cierpnie mi skóra.
Nie zna się lęku jeśli się nie żyje.

Migawka IX (z górskich opowieści)

Może siedział tam długo, a może zaledwie chwilkę. Na pewno zdążył się rozsiąść i rozmarzyć. Przyglądała mu się zaledwie chwilkę zanim ją dostrzegł. Wiedziała dobrze. Czekał na nią.
-Tylko po co? Po co się czeka?
Dziwne pytanie. Ale ta odpowiedź wcale nie była oczywista. Nie chciała napotkać jego oczu. Nosiła lustrzane dziwne okulary. Zastanawiała się co myśli. Próbował nie wyglądać jakby taksował ją wzrokiem.
- Bez sensu.
Wiedziała, że przygląda się jej równie bacznie co ona jemu.
- Obwąchiwanie. – jakoś niemrawo stwierdziła w duchu.
Matko! Nie widziała go z 5 lat. Może 6? Może więcej. Nie mogła sobie przypomnieć. Próbowała przywołać jakiś obraz. Coś czego można się uczepić w myślach. Nic. A skoro nic, musiał przecież nic dla niej nie znaczyć.
- A jednak tu jestem. Załatwimy to szybko.
- Herbatę? Kawę?  
Ocknęła się. - Tak, może. Nie wiem. Poproszę herbatę. Góralską.  
- Zamówiłem coś do jedzenia. Czekam już chwilę. Zjesz?
Nie. W takich chwilach się nie je. Jedzenie rozprasza uwagę. A pewnie o to mu chodzi. Zresztą on jeszcze nie wie, że nie jadam. Nie lubię. On musi lubić skoro zamówił czekając. Ja popijałabym herbatę. Tak, herbatę właśnie. Można bawić się kubkiem. Zająć trochę nerwowe ręce.
- No więc … czego właściwie (...)

--- cały tekst ---