hmm, tak, to możliwe. w końcu z dystansu czasem ogarnia się więcej.

zgłoś

kaktusem? to się chyba nie przyjmie

zgłoś

styksem płynąć do Itaki? no oj i taka być może w tym przypadku raczej hadessa niż słoneczna odessa, plus za Sarajewo pod trzepakiem

zgłoś

"styksem płynąć do Itaki? no oj i taka być może w tym przypadku raczej hadessa" :) interesujący trop. można zresztą sobie pomyśleć, że to może być i fragment drogi jedynie: jakaś odmiana tego etapu podróży bohatera, kiedy odwiedza zaświaty.

zgłoś

Ten fragment chyba wydaje misie tu, jakkolwiek to może cudacznie zabrzmieć :), najfortunniejszy: "nie przywiązuję się do tytułów / i cierpki może jestem w drodze do Itaki / ale nie dźwigam niczego na barkach / nie ruszam z posad bryły świata / na brzegu porywistej rzeki / tylko zaglądam w oczy topielcom".

zgłoś

tak, tak, bo tu się tekst rozbiega, słowa są jak rozdroża dla myśli :)

zgłoś

:)

zgłoś

:) Ania, powiedz, proszę, jeśli chcesz / możesz, którędy można dojść do miejsca, które Ty widzisz? No, oprócz wojny, czyli spustu dla przemocy najwyraźniejszym w tekście.

zgłoś

jasne, wrócę i powiem, ale zaczął się już tydzień pracy; trudno mi powiedzieć kiedy będę mogła na spokojnie

zgłoś

jasne, jasne. przecież wiesz: mamy czas. i jest go tyle, ile trzeba, żeby był. dobrego dnia, Ania :)

zgłoś

Jestem jakiem obiecała. Dlaczego zobaczyłam przemoc? Może dlatego ze stosunkowi niedawno 27 lipca brałam udział w części zorganizowanych przez IPN w Warszawie obchodów 69 rocznicy tzw. obławy augustowskiej. Wcześniej przed rokiem, podczas wakacyjnego pobytu w tamtych stronach, miałam możliwość obejrzenia dokumentalnego filmu zawierającego wypowiedzi i wspomnienia rodzin pomordowanych i świadków tamtych wydarzeń, w tym opowieść mocno już starszego pana który z przerażającym spokojem opowiadał jak jako mały chłopiec podkradał się z ciekawości pod czyjąś zwykłą chałupę przekształconą w katownię i widział krew spływająca po drzwiach, bo po drugiej stronie tym niewymyślnym sposobem komuś miażdżono palce. Czytając w wierszu siseya o korkach w nosie to wszystko nów stanęło mi w oczach, ale i wcześniej w wierszu wyczuwałam coś w rodzaju – może i nie mamy już takiej władzy i bezkarności, ale zapotrzebowanie na nasze kwalifikacje wciąż istnieje, urządziliśmy się całkiem nieźle. Nie potrafię wskazać konkretnych słów, to ogólne wrażenie. Pozdrawiam Ciebie isso i Ciebie Autorze też :)

zgłoś

:) I ja jestem. Yhm. Thx. (P.s. Wiesz, Ania, tak sobie teraz pomyślałam, że z czytelników-komentatorów na Trumlu, to chyba Ty najczęściej przypominasz mi, jak nas w odbiorze potrafi programować między innymi to, co, by tak rzec, najświeżej przeżyte, doświadczone. Te pryzmaty-z-teraz :) Pozdrowienie i dla Ciebie

zgłoś

może tak być :) przy czym nie byłabym sobą, gdyby od razu nie włączyło mi się pytanie, czy to dobrze, czy źle (dla mnie)? pomyślę

zgłoś

:)

zgłoś