:) Przyniosłam w niedźwiedzich łapach depozyt z banku pamięci, ze skrytki z nadrukiem "glassofobia": "że podsuną krzesło / postawią pod ścianę / każą czytać na trzeźwo / nienapisane". Z własnych oszczędności też coś zostawię, w imię trumien-intarsji, pieska z porostami itede. Albowiem układałam też to i owo, i chyba ze zbliżoną czułością: mówiłam "życienumerdwa". Czystkę, naturalnie, robiłam dopełnieniem tego, co miałam między nogami; i zresztą, stosownie do procesu, klęłam rzeczywiście z całym oddaniem, na jakie mnie wtedy było stać, czyli gospodarnie i z miłością mełłam ptaszki jak ziarno w żarnach. Moim beneficjentem kurzu był pewien Łoś z Pluszu. Dostałam go byłam w ogrodzie zoologicznym w Gdańsku-Oliwie i przez lata Łoś żył z odsetek - od czasu do czasu przetrzepywanych. No i przyszła kryska na Pluszopyska. Został aresztantem i ważył się jego los: osądzony, skazany na spalenie. Bez metafor. Czekał, aż go spalę, gdy się pooganiam ogonem od wspomnień. Trochę to trwało, więc wyrok w końcu zamieniono na spalenie w ogniu w lesie nad wodą, zamiast w jakimś zaprzyjaźnionym piecu z kafli. O Łosia walczyli okoliczni obrońcy praw zwierząt. To znaczy, parę osób cierpliwie składało apelacje, prośby o ułaskawienie, umorzenie, zmiłowanie, amnestię, rehabilitację i co tam jeszcze. Udało im się. W końcu i ja stałam się przechrzczeńcem. I tak nie zostałam łosiobójcą. Pozdrowienie miśnieńskie dla Ciebie, JotJot.

zgłoś

Lepszy przechrzta niż aresztant. Cieszy obecność dźwiedzia - miło, że Miś się zasiedział.

zgłoś

najtroskliwiej :)

zgłoś

pieka odkurzę - niech nie siedzi ze starym w dziurze ;) Jeszcze troszkę - (chociaż sama w to nie wierzę) buź serdeczny

zgłoś