i mam ten sam dylemat - czy nie za dużo tropów w całości.

zgłoś

nie będę się wymądrzać, że wszystko rozumiem, piękne i w ogóle, ale czytam po raz wtóry i śpiewam na przemian. ciekawe obrazy i skórka gęsia;-) (bez mydła)

zgłoś

fakt. ciut za dużo. :)

zgłoś

:))))

zgłoś

porusza, zaciekawia i wymaga :) więcej od tekstu nie oczekuję

zgłoś

Tak!

zgłoś

bardzo. i te siedemnaście mgnień ciąży i wszystko inne...

zgłoś

nawet jeśli wiedza nie pozwala mi zrozumieć do końca wszystkiego to wiersz wciąga i myślę będę tu wracał....

zgłoś

Zakołowane, ale dałam radę ;)

zgłoś

Mocne - faktycznie gęsia skórka:)

zgłoś

Porusza, bo tyle w nim prawdziwych stwierdzeń. Tylko człowiek człowiekowi tak może. Pozdrawiam

zgłoś

zapraszam na ciasteczka ;)

zgłoś

Dziękuję! Przepraszam za korektę - zakładam, że teraz jest lepiej. Najserdeczniej pozdrawiam Czytelników.

zgłoś

nie tylko mydlo robili Jarku:(

zgłoś

Heh, mocuję się z sobą, by się w końcu dowiedzieć od siebie, co myślę o Twoim cyklu:) Ma posmak tego rodzaju sensacji, za jaką nie przepadam: monstrualna osobliwość dostaje sprawne medium i publiczność, która wykrzykuje: ach, tak, tak, to takie potworne, takie prawdziwie piękne i takie głębokie. Podczas gdy okrucieństwo jest wg mnie ostatnim zjawiskiem, które zasługuje na wpuszczanie w nie energii, uwagi, czasu i mądrości. Ostatecznie, cokolwiek się o nim powie, ono okazuje się przede wszystkim asensem - nie ma tłumaczenia i zmierza w nic. A kiedy się zgłębia okrucieństwo, choćby i w dobrych intencjach, dokarmia się je i dostarcza mu przede wszystkim gapiów i myślących fascynatów, którzy skłonni przyznać, że w asensie jest sporo do szukania: ilu widzów gotowych przysiąc, że "Piła" jest etycznie frapująca? No ale że to tylko jeden z punktów widzenia, wrócę z innymi. Dobrego, Jar:)

zgłoś

Najintensywniej ze wszystkiego obchodziło mnie chyba życie jako spotkanie. Szukanie przejść, kojarzeń – połączeń, które z jak największym prawdopodobieństwem, realnie, a nie życzeniowo zwielokrotniają przestrzenie i czas. Choćby odległość przekonywała o niemożliwym, jest bliskie, mimo zasłon, uwidzialnia się istniejąca, a omijana więź. I ten punkt obserwacyjny pozwala doceniać Twój cykl: myśl i stylistykę, kiedy z bystrością łączą zjawiska, jakie u wielu pozostają oddzielone; wśród nich autoportret w podtytułach dla mnie uwiarygodnia "Zakazane piosenki" – "Ja", nie żaden "On", "Ja", nie jacyś "Oni".

zgłoś

Zaczął mi jednak kołatać podczas lektur urywek z autobiograficznej drobiny Marka Edelmana. Brzmiał tak: "Ja na samym początku wojny zobaczyłem, jak na Żelaznej Niemcy postawili starego Żyda na beczce i obcinali mu nożycami brodę i pejsy. A wokół zebrali się gapie i pękali ze śmiechu. Wtedy powiedziałem sobie, że nigdy, przenigdy nie pozwolę w czasie tej wojny postawić się na beczce". Wiesz, myślę, czy w, hm, dzikości serca:) potrzebna jest aż mdląca słodkość mydlanej wiedźmy, by spostrzec: "mogę być i bywam potworem"? No ale ktoś mógłby zripostować: "kto powiedział, że ma być potrzebna Każdemu". Lub jakoś jeszcze inaczej. I miałby rację.

zgłoś

Miałabym ochotę napisać miniesej. Jednak to ani miejsce, ani czas na wadzenie się z tutejszymi monstrami:) Jeśli mam się z nimi spotkać gdzie indziej, to się zapewne spotkam. Kiedyś tam. Zatem, będzie jeszcze końcówka serii - wrócę raz. Dobrego dnia lub nocy, Jar - to, co jest, kiedy Ty teraz jesteś:)

zgłoś