Podoba mi się „Elegia”, ponieważ pisana jest z punktu widzenia podmiotu lirycznego chodzącego po Petersburgu w czasie, gdy dotarła do niego wiadomość o śmierci Poety i te „elegijne” kroki, dostojne i jakby spłoszone majestatem śmierci, tam są. Niewiele konstrukcja utworu ma wspólnego ze słynną „Wielką elegią dla Johna Donne´a”, po napisaniu której Brodski stał się prawdziwym poetą, ale można przyjąć nawiązanie do tego młodzieńczego utworu nie tylko tytułem, ale też rytmem i wyliczanką okropności z życia Brodskiego w środkowej części utworu. Cóż, każdy sam w sobie interpretuje takie zdarzenia i je jakoś próbuje twórczo zwerbalizować, bo Brodski zmarł nagle na serce i pamiętam, że jak się dowiedziałam, to też mi się zrobiło bardzo smutno, że dostał taką noblowską kasę i jak już mógł sobie wspaniale po królewsku pożyć po tych wszystkich upokorzeniach radzieckich, to odszedł w pełni sił twórczych i ani nie napisał tego, co miał do napisania jeszcze, ani sobie nie pożył. Czytałam w „Zeszytach literackich”, jak go chowali w Wenecji, że Związek Literatów w Rosji bardzo zabiegał, by mu wyprawić w ojczyźnie królewski pochówek i na całe szczęście testamentowa wola poety została wykonana i leży w ukochanej przez niego Wenecji, a nie wśród rodaków i zarazem oprawców i bandytów. Wierzę Jarku po przeczytaniu tego wiersza, że byłeś w Petersburgu i zobaczyłeś „rdzawe wody Newy”. Ja niestety nie dostałam się nigdy na studencką wycieczkę do Leningradu, a nie mam aż takiej wyobraźni, więc nie wiem, jak to tam jest, ale też wiersze są i po to, by opowiedzieć o tym doświadczeniu innym. I jeszcze odnośnie moich poprzednich komentarzy, z których ani się nie wycofuję, ani nie zmieniam frontu. Myślę, że powód napisania wiersza, ten pierwszy impuls jest najważniejszy i trzeba bardzo uważać, by nie pisać wierszy okolicznościowych tzw: „zewnętrznych”(np. o Smoleńsku). Bo wiersz to przecież przeżycie, i jak się coś udaje, pisze ze snobizmu lub modnego tematu, interesownie, to on jest zawsze fałszywy.

zgłoś

Barth- dziękuję:):) Ewo ,tak byłem kilkakrotnie w Petersburgu, a w wcześniej w Leningradzie , przemycałem wiersze Brodskiego ( podziemne wydanie) dla moich przyjaciół. I byłem na grobie Anny Achmatowej w Komarowie.100 km na północ od Petersburga, tuż przy granicy z Finlandią, cmentarz komarowski przypomina ten w Laskach pod Warszawą. Chyba zwróciłaś uwagę na datę kiedy pisałem Elegię? 27 stycznia dowiedziałem się o śmierci Josifa. Czy czytałaś stenogram z procesu Brodskiego? Dziękuję za piękny komentarz:) Pozdrawiam serdecznie:) PS O Smoleńsku nie napisałem żadnego wiersza, to ,co czytałem , dostarczyło mi koszmarnych wrażeń.Grafo do miliardowej potęgi.

zgłoś

swietna poezja, komentarze OK.

zgłoś

Panie Jarku, ta drobna literówka w tytule "Elegia na odejście...", proszę o wstawienie "ś". Bo wiersz bez zarzutu.

zgłoś

Dziękuję serdecznie, rzeczywiście nie zauważyłem:)

zgłoś

Jarku, dobry wiersz utrzymany w wysokich rejestrach i toposach. Ten fragment:"i cóż że leże" - czy drobne "ę" by nie pomogło? Poezję Brodskiego poznałem najpierw po angielsku a potem w tłumaczeniach. Sankt Petersburg ma swoją magię i to udaje Ci się przekazac Jarku, jak i tamten czas, intensywnosc przeżyc peela jest b. namacalna. Serdecznie pozdrawiam:)

zgłoś

chyba jednak "leże" dobrze jest:)

zgłoś

chyba jednak "leże" dobrze jest:)

zgłoś

chyba jednak "leże" dobrze jest:)

zgłoś

chyba jednak "leże" dobrze jest:)

zgłoś

Wojtku, Mirko( aż po czterykroć) kłaniam się, jednak leże - bo co innego leżę:) Pozdrawiam serdecznie:)

zgłoś

Zrozumiałem po 2 czytaniu, ale nie chciałem usuwac komentarza. Jest to zapis jak czytelnik zmaga się z tekstem:)

zgłoś