Najnowsze prace:

Poezja

	Sztelak Marcin
	PROFIL O autorze Przyjaciele (16) Książki (1) Poezja (1447) Proza (2)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

Sztelak Marcin, 30 października 2014

Rozczarowanie

Hokus - pokus – magia nie istnieje.
Mimo wszystko czarownice zbierają
zioła na potencje i niedobory.

Czasami nawet uchylą rąbka,
dalej zwanego wiedzą
tajemną.

Zimą wróżą z kul, stawiają chińskie
horoskopy. Popijając herbatę
czekają równonocy.

W okolicy krążą inkwizytorzy,
tropy na śniegu. Rozpalają
ogniska rozmrażając dłonie.

Byle do wiosny – słychać z jednej i drugiej
strony.

Hokus - pokus – magia nie istnieje, a przynajmniej
tak twierdzi kot sąsiadów.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 29 października 2014

Zmysł estetyczny

Ludzie ślą listy gratulacyjne, na marginesie
całe litanie pretensji, skarg, doniesień.
Na przykład: W bloku obok sataniści w szlafrokach
spluwają z okien. Na głowy wiernych. Prawych
i lewych przechodniów.

Pisma rozpatrywane w środę
rano trafiają na śmietnik. Zamknięty, strzeżony
– ochrona danych. Klucze u sprzątaczki.

Nazywanej Joanną od panów Meneli.
Chociaż to nieładny wyraz, nieakceptowany
w bajkach. Tych za górą, rzeką,
z archetypową puentą.

Ewentualnie szczęśliwym zakończeniem.

liczba komentarzy: 4 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 28 października 2014

Konwergencja

Śliskie ręce, a może wyślizgane
od ciągłego napięcia w sferze
przyciągania.

Wszystko spada, czasami na łeb, na szyję.
Dlatego zbieram zapomnienia;
to takie znaczki do wkłucia.

Na przykład w klapę i obnoszenia
po pustych ulicach.
Ale z dumą.
Było, nie było – naczelny, z całym zapleczem
kultury.

Ostatecznie zwijam się w rulon, czekam
na wiadomości.
Z dobrego i złego.

Ślisko, aż się chce lecieć
na inną planetę, z dużo mniejszą grawitacją.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 25 października 2014

Listy do P. - Filantropia

Drogi P.
Spadł śnieg, żegnam się sam ze sobą,
bez żalu.
Podobno każda droga jest dobra
byle nogi niosły, aż do rozstajów.

Nawet jeśli wybór kierunku nie zależy od nas
zawsze zostają modlitwy i przekleństwa.
Choćby nawet nikt ich nie słuchał
to nadzieja i tak wykrzywia gębę
w głupawym uśmiechu.

I już jakoś lżej, i w końcu noc nadciągnie,
będzie można sobie wyobrazić,
że jeszcze wszystko przed nami.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 24 października 2014

Inkarnacje

Gdy kalendarze zasną muśnięty słowem
już nie udźwignę. Spijając wszystkie zachłyśnięcia
spocznę poza strefą sztormów.

Może powróci twoje imię – kimkolwiek wtedy będziesz.
Wszystkie niespełnione obietnice zapisane na marginesie
aktu urodzenia ułożą się w ciąg liter:

Kropla wieczności waży więcej niż całe morze czasu.
W końcu zrozumiem, a później tylko cisza, cisza, cisza.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 4 | szczegóły

Sztelak Marcin, 23 października 2014

Listy do P. - Północnik

Drogi P.
To był dobry rok: świat wbrew przewidywaniom
się nie skończył a i lodowce nie stopniały
za bardzo.

Niby nadal nie miałem tego, co potocznie nazywamy
szczęściem. Lecz wiesz dobrze, że to tylko wygodna
wymówka do rozkładania rąk.
Tak, kochałem, jednak jak zawsze nieporadnie,
bez należytej dbałości o szczegóły.

W konkluzji – nadal jestem, choć niekoniecznie
pełną piersią, ale to pewnie nieunikniona zmiana.
Na przykład postrzegania.

liczba komentarzy: 5 | punkty: 7 | szczegóły

Sztelak Marcin, 20 października 2014

Listy do P. - Smaczki

Drogi P.
Zastanawiasz się czy piję,
cóż owszem, ale bezradośnie, płytko,
z brakiem tak nieodzownej ułańskiej fantazji.

Świat raz zdaję się supermarketem, takim z kolorowymi
wystawami i rabatem do minus siedemdziesięciu procent.
Po drugim chwiejnym kroku jest lumpeksem o zapachu
naftaliny. Mocno zużytą szmatą niezdatną do starcia plam
z życiorysu.

Jednak najgorsze, że nad ranem coraz wyraźniej słyszę
szelest kalendarza. Mógłby być ożywczy,
jednak to za daleko posunięta ironia.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 17 października 2014

Równiny i równie

Jesteśmy na płaskim, kochanie
– wzruszasz ramionami, bo cóż cię obchodzą
stygmaty i znamiona.
Może tylko odległa linia horyzontu za którą
znikasz.

Nagle wiem, że jednak pofalowane, niespokojne
niczym ocean w sezonie burz.
Schnie atrament, blaknę jak nieprzymierzając
wczoraj. Być może jeszcze wcześniej.

Później wrócisz, pokazać wszystkie wieczności
pomiędzy oraz poza nami. Za późno o zaledwie
jedno spojrzenie, zaciśnięcie pięści, z której łzy
wsiąkły w ziemię, piasek, łóżko.

Znikaj, póki jeszcze została odrobina miejsca
do znikania.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 16 października 2014

Matabasis

Miało być tak pięknie,
a tu popiół i piach.

Wędrujemy ku niepamięci, raz za razem,
trwożliwie, obracając twarz.
Tam wojny, pożogi znaczą horyzont
kreską pożółkłych kości.

Martwi otwierają usta do krzyku
– jednak cisza. Taki zasiew, plon.
Trzeba iść, brnąć, ludzie ludziom
zgotowali ten splot.

Przed nami niejasność, pozostał szept:
Miało być tak pięknie,
a tu tylko.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Sztelak Marcin, 9 października 2014

Modulacje

nic nieznaczną, ale ręka drży.
Nawet w ciemnościach wstyd, więc raz po raz
uderzam w kartkę: amen, amen, amen.

Mimo wszystko za dnia okłamuję mesjaszy,
wskazując błędną drogę na rozstajach.
A radość w oczach skazuje na pokuty.
Aż do rana.

Świt zmywa głowę, zapominam paląc kartki,
płoną do wieczora.
Dumnie wyprężam pierś: Oto człowiek
i wszystkie jego gówno prawdy.