Najnowsze prace:

Poezja

	Sztelak Marcin
	PROFIL O autorze Przyjaciele (16) Książki (1) Poezja (1447) Proza (2)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

Sztelak Marcin, 30 listopada 2015

Stan ważkości

Jestem dzieckiem albo starcem, pomiędzy
pomijam milczeniem. Z lekką tylko ironią,
bo po tej stronie krzywych luster cienie
zakłócają perspektywy.

Chyba zapomniałem o modlitwach, tych błagalnych
i dziękczynnych. Nie potrafię klęczeć z pokorą,
na stojąco prosząc o jałmużnę.

Ale kiedy zdarzają się cuda uciekam
w bezpieczne schronienie wzruszenia ramion.
Pełen wiary w przypadkowość bytów
i rozmyte granice istnienia.

liczba komentarzy: 3 | punkty: 4 | szczegóły

Sztelak Marcin, 28 listopada 2015

Brzydkie wyrazy

Słowo przychodzi zbyt łatwo
zgodnie ze świętą zasadą powtarzalności.
Anatemy i przekleństwa wstydliwie skrywają
braki. Wszelkie.

Walka z materią skazuje na nadzieje
przedłużenia, choćby gatunku.
Chociaż załamania czasu nie zwiastują
zmian skrzętnie celebrujemy nasze tajemnice,

wskrzeszenia i zejścia. Twierdząc, że umieranie boli
bardziej kiedy nie mamy dla kogo żyć.
Albo odwrotnie – zależnie od splotów okoliczności.
Pomyłkowo zwanych Bogiem.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 27 listopada 2015

Nieproporcjonalności

Szukam krzywych luster
i odbić w kilku wymiarach,
także tych nieznanych nauce.

Ale przede mną tylko proste,
w tą czy w inną stronę.
Więc zaciskam pięści
w pustce.

Albo pełni.
Od dawna nie wyczuwam różnicy.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Sztelak Marcin, 26 listopada 2015

Ucieleśnienia

Świat utkany z dróg, jednokierunkowych.
A pod nogami porzucone korony
cierniowe, rozdeptane na miazgę

kalendarze. Czasami żebrak klęczy w błocie,
całkiem bliski wniebowstąpień lub zstąpień.
Zgodnie z horyzontem zdarzeń.

Tymczasem słońce na wschodzie drwi
z podążeń. Więc czym prędzej zacieram
krwawe ślady.

Słów i nieodzownych milczeń.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 4 | szczegóły

Sztelak Marcin, 25 listopada 2015

Obrzydliwości (Kosmos)

Wyssany z palca imperatyw moralny
skazuje na podróże.
W najzimniejsze strefy.

Skóra bliższa ciału podczas poszukiwań
stanów idealnych. Na przykład
po drugiej stronie ulicy.

A na chodnikach wybrańcy wznoszą
modły – nikt nie wysłucha.
Tylko cisza i bezruch.

Albo cieplny zgon wszechświata.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 24 listopada 2015

Powtarzalność

Na dowód:
Liczne wskazania palcem opatrzności;
filozofie tłumaczone z języków
uznanych za martwe;

niepewne kroki pomiędzy
światami – bezlicznymi;
zapomnienia spadające deszczem
niewzruszeń;

powitania i odejścia;
i najważniejsze – jednak się kręci,
tylko czasami spadamy.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Sztelak Marcin, 23 listopada 2015

Tworzenie raju

Schodzimy z drzewa poznając pierwsze
słowa. Później zasysamy
(z mlekiem matki)
wszystkie przeciwstawności.

Nauczeni zamykać okna podczas burzy
chowamy pod kołdrę
znaki odczyniające – ukradkiem,
przez lewe ramię.

Budzimy się dumni z osiągnięć.
Siorbiąc kawę wracamy
w rzeczywistość. Przez roztargnienie
zapominając o ostatniej
kropce.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 21 listopada 2015

Bejce

Wszystkie kontrasty
skupione w oknie na podwórze,
przez które tęsknisz za życiem
w kolorach..

Nawet obsypujących się przy każdym
wstrząsie struktury, drżeniu figur
retorycznych.

A on pisze długie listy – do nie wysłania,
skoro brakuje znaczków w odpowiednich
barwach tęczy.

Bo te płowieją szybciej niż konstelacje
i horoskopy. Pozostają obietnice,
we wszystkich odcieniach sepii.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 20 listopada 2015

Titanic

Za oknem mocno spóźniona jesień,
depresyjnie sklejam modele statków,
które nie dotarły do celu.

Zresztą w pewnym wieku zaczynamy
zbierać trofea z miejsc
gdzie nigdy nas nie było.

Przeglądamy stare zdjęcia wciąż licząc
na powroty, ale wiosny coraz zimniejsze
i krótsze. W tych mgnieniach nadmiar
zamgleń.

Pozostało zalepić stare rany jeszcze starszymi
plastrami. Z nadzieją uleczenia.
Lecz łzy to tylko na wietrze, bo uśmiech
zawsze na podorędziu, w kieszeni.

Na wszelki wypadek, na deskę.
I nieważne, że niezaprzeczalnie zatoniemy.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 19 listopada 2015

Ucieczki

Uparte poszukiwanie źródeł,
z czasowymi przerwami na porywy
namiętności.

Ale to inne światy,
bywa – niedoskonałe namiastki,
a przecież nogi same niosą w kierunku
ideałów.

Jednak na końcu drogi trzeba odpocząć,
w tym śnie łapiemy tylko dym
jako zapowiedź przebudzenia.

Później wracamy, szukając szczęścia
pod nogami, na ziemi.
Ostatecznie to matka, zawsze
przygarnie.

Cóż z tego, że nazbyt zachłannie
i z zamkniętymi oczyma.