Najnowsze prace:

Poezja

	Sztelak Marcin
	PROFIL O autorze Przyjaciele (16) Książki (1) Poezja (1447) Proza (2)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

Sztelak Marcin, 21 września 2015

Bez atu

Wszystkie magiczne kule przetopione
na butelki. Bezzwrotne.
Lecz obiecują tuż za zakrętem
nowy, wspaniały świat.

Więc biegniemy, święcie wierząc,
że żaden człowiek nie jest ziarnem
piasku. Co najwyżej blotką
w znaczonej talii kart.

Wróżby wciąż sprawdzają się w kartkę,
ale warto grać. We wszystkich gry
dla dorosłych, licząc na fart.
Albo udaną szulerkę.

Ostatecznie i tak spotkamy się w punkcie
przecięcia. Życia i śmierci.
Chociaż czasami odwrotnie.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 19 września 2015

Pustostany

Postawa niezupełnie wyprostowana,
jednak lepiej niż poszukiwanie
na czworaka resztek ze stołów.

Przy których świętujemy każdą możliwą
zmianę. Jak bezbolesne przejścia
w dzień albo inny stan skupienia.

Wciąż skłaniamy się ku życiu
wiecznemu, mimo że nie wychodzi
w ekstazie palimy całuny nekrologów.

I podążamy tam, gdzie niosą nogi,
uparcie twierdząc, że to rozum.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 18 września 2015

Poniedziałek

Budzę się nigdzie, wśród
dobrze znanych ścian. Był bal
albo sen.

Wszystko jedno gdy jestem
starszy o noc lub zerwaną
kartę kalendarza.

Piekło dnia otwiera podwoje
i okna. Wolałbym pozostać
przytulony do wczoraj,

ale idę, przed siebie.
Niezauważalnie
już środa.

liczba komentarzy: 6 | punkty: 4 | szczegóły

Sztelak Marcin, 17 września 2015

Występ(ki)

Zacznijmy od bisu. Później już tylko
wejdziemy na scenę.
I nie mówimy życia, bo to zakazany
wyraz. Tabu.

Więc stoimy w ostrym świetle,
odarci. Nawet ze złudzeń,
szczególnie tych dotyczących zmienności

pór roku. Mimo wszystko wiosna
wisi w powietrzu. Jak hekatomba
lub inna ofiara. Ku czci zapomnień.

Którym oddajemy się z zapamiętaniem.
Wartym, co najmniej, zaznaczenia
czerwonym długopisem.

W kalendarzu na przyszłe stulecie.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 16 września 2015

Destrukcje

Gorzknieję w tej pustce wypełnionej
przedmiotami.
Małostkowo tulę je niczym przybrane
dzieci.

Można to nawet nazwać tańcem,
w rytm dawno zapomnianych
przysiąg.

Jednak ich widma poprzylepiane
do okien zsyłają niespokojne
noce.

I bardzo bolesne poranki.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 5 | szczegóły

Sztelak Marcin, 15 września 2015

Starzy poeci umierają młodo

Umrzesz nim to drzewko stanie się drzewem.
— Owszem, ale czy to jest powód
aby go nie sadzić?

Paradoksy ściśnięte w słowo,
soki spływają po brodzie,
co można zrzucić na starcze otępienie
albo inne geriatrie.

Brakuje uniesień, treści w rzadkiej
zupce cichego dnia.
I jeszcze cieńszej nocy.

Tylko pragmatyzm siedemnastej wizyty
w toalecie oraz profilaktycznego dłubania
w puencie. Przykładowo testamentu.

Zresztą już niewiele można powiedzieć,
więc z braku szczęśliwych zakończeń
czas zadowolić się cudzym
happy end’em.

A drzewo i tak skazane
na papier, być może ostatni kwitek
z życia.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 5 | szczegóły

Sztelak Marcin, 21 sierpnia 2015

Eksperyment życie

Lubimy te ciepłe pustki,
gdzie nie trzeba być
przyszłością i minionym.

Wystarczy trwać, doskonale obojętnie
– taka najprostsza (nie)czułość,
ani dla siebie, ani nikogo innego.

Jednak świat wiruje ponad
i w nas, więc szukamy
odpowiedzi.

Odnajdując nadmiar pytań.
Oraz, ponad wszystko, milczeń,
których nie chcemy zaakceptować.

liczba komentarzy: 3 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 20 sierpnia 2015

Destrukcje

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Sztelak Marcin, 18 sierpnia 2015

Efekty cieplarniane

Plamy na słońcu generują upadki
tak zwanych aniołów,
trywialnych, ze skrzydłami i aureolą.

Wrastają w miękki asfalt, po deszczu
puszczając pędy.
Coraz bujniejsze.

Później umierają wystawione na żar,
pot zamyka im usta,
ostatni krzyk jest zbyt cichy
aby ktoś obrócił głowę.

Nie mówiąc o modlitwie,
za umarłych, żywych.
Oraz tych po środku.

liczba komentarzy: 3 | punkty: 4 | szczegóły

Sztelak Marcin, 14 sierpnia 2015

Zatrzaśnięcia

Słuchając szmerów w ścianach
zamykam wszechświat pod powieką.
W sny wtulam słowa, których nigdy
nie wypowiem.

A już na pewno nie usłyszy ich człowiek,
chyba że ten na rozdrożu,
bezskutecznie poszukujący. Znaku,
kierunku, amuletów.

Tych chroniących przed podróżą,
pierwszą, ostatnią.
Którąkolwiek.