Najnowsze prace:

Poezja

	Sztelak Marcin
	PROFIL O autorze Przyjaciele (16) Książki (1) Poezja (1447) Proza (2)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

Sztelak Marcin, 12 listopada 2017

Odleżenia

W naszych zamknięciach z rzadka
odnajdujemy okienka. Złożone z mozaiki
półprawd.

Te kalejdoskopy witraży czasem
przemycają słońce.
Próbując je złapać do stłuczonych
słoików przecinamy palce.

Ale krew nic nie znaczy
zbyt rozproszona w lepkim
powietrzu.

Duszno, jednak nie wyjdziemy
na zewnątrz. Brak pewności
co do światła.

A przynajmniej w widzialnej warstwie
nocy.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 17 października 2017

Piknik w klatce

Kłamię jak z nut,
przy czym nie znam zapisu,
pozostaje tylko klucz.

Niekoniecznie wiolinowy, otwieram
nim drzwi do serca
– infantylnie to brzmi,
lecz wciąż mnie stać na dzieciństwo.

Zakopane w słoiku, na podwórku
gdzie poraz pierwszy całowałem
sąsiadkę. Bez żadnych inklinacji
do pornografii.

Zresztą znów tu jestem. Niedziela
– rosół, schabowy i inne dodatki
do wspomnień. Daleko nie uciekłem,
wciąż padam bardzo blisko
jabłoni.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 1 | szczegóły

Sztelak Marcin, 17 października 2017

Piknik w klatce

liczba komentarzy: 1 | punkty: 2 | szczegóły

Sztelak Marcin, 16 października 2017

Picie z kałuży

Można się zachłysnąć, a nawet zatonąć
w odmętach, gubiąc liczbę składową
kropli.

Najsensowniej zmieścić oddech
pomiędzy, nie bacząc na ciemności
schodzące na miasto.

Być może z gór, lecz to nieistotne,
każdy łyk przynosi uspokojenie
rozpalonym wargom.

I ten chłód musi wystarczyć,
w zastępstwie ciepła twoich ust.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 8 października 2017

Odleżyny

Oto jest paradoks
– liczne poronienia wywołane bezpłodnością.
I co może zrobić ucywilizowana małpa
jeśli nie lubi bananów, nawet w skórce.

Niewartej wyprawki – strata czasu,
a to przecież dobro wspólne
po zrzutce na baterie do zegarka.

Oczywiście te najlepsze, a przynajmniej
tako rzecze reklama.
Prawda objawiona, w przerwie programu
pralki automatycznej.

Małpa przypalona boską iskrą goli ciało,
kawałkiem ostrej kartki z płomienną polemiką.
Oto jest paradoks
– leczenie płodności szklanką spirytusu
w kostkach.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 7 października 2017

Wiersz pisany mową niewiązaną

Niegdyś bogowie spacerowli ulicami
pozbawionymi kanalizacji i tak wąskimi,
że musieli dotykać spoconych przechodniów
rodzaju ludzkiego. Na początku była żebranina
i tanie sztuczki – aby zarobić na utrzymanie.
A nawet odłożyć nieco obiegowej monety.
Gdy było ich już stać na prawdziwe cudy
przenieśli się do marmurowych świątyń.
Szybko obrośli tłuszczem wraz z tłumem
kapłanów. Przyrost wprostproporcjonalny
do postępów kuracji odchudzających wyznawców.

Dziś mamy kanalizację i ulice tak szerokie,
że można nigdy nie spotkać człowieka.
O bogach nie warto wspominać.

Deus ex machine.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 6 października 2017

Wędrówki ludów

Coraz głośniej tupoczą po starych
scieżkach – pierwsza przecierka
– zarosły w erze neonowego światła.

Samozadowolenie wypełnia konta,
aż do przelania poza granice
szczęśliwości posiadania.
Moralnej wyższości.

Nie budujemy arki, w zanadrzu
potwory. Spod łóżka.
Świątynie znów pełne – hosanna
oraz medialne zrzuty manny.

Błogosławiona inwigilacja, kordon
sanitarny, eucharystia skazanych
na powtarzanie, w nowym, ładnym
opakowaniu. W końcu histori
nie piszą umarli.

W tradycyjnym duchu miłości bliżniego
nazbierajmy chrustu. Z imieniem na ustach,
jedynym słusznym.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 1 | szczegóły

Sztelak Marcin, 5 października 2017

Fasetki

Żyję po trzeciej stronie sztucznego
światła, jednak ciemność,
choćby w szklance. Na pół wypełnionej
czarną dziurą.

Na szczęście nieczynna o tej porze,
chociaż pewnie to tylko przerwa
na herbatę.

Z wkładką. Jednak kiełbasa
nieco za tłusta jak na podwieczorek
przy zniczach. Oraz przytulny
zapach stearyny.

Czas najwyższy zaciągnąć zasłony
milczenia. Albo przynajmniej powieki.
Zresztą widać tyko fragmenty
złożone w mozaikę.

Upstrzoną nadmiarem barw i polaryzacją
świata.
Nie da się ogarnąć.

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 4 października 2017

Mielizna

Czas leci, a my wciąż nieświadomi
błękitów.

Zagrzebany na płyciźnie, przydennie
filcuję wiersze.
Takie ciągi znaków, nie do odczytania
za jakieś pięć tysięcy istnień.

Ale to kwestia przetrwania
gatunku, a mnie się nie chce
wybiegać. Nawet myślą,

szczególnie poza ramy kartek,
niezrywanych na pohybel
wszystkim upływom.

I kompletnie bez znaczenia
wzrost ciśnień. Na łączeniach
tak zwanej duszy.

Czas leci, a my wciąż nieświadomi
odcieni.
Choćby czerni i bieli.

liczba komentarzy: 2 | punkty: 3 | szczegóły

Sztelak Marcin, 28 września 2017

Przepierzenia

Raj i piekło za każdą ścianą,
tkwimy pośrodku.
Owady na szpilkach
zatopione w mydlanej bańce.

Pęka bezdźwięcznie,
już nie potrafimy oddychać,
mimo że to takie proste.

Nagroda i kara za każdą ścianą,
tkwimy pośrodku.
Bezradnie wczepieni coraz słabszymi palcami
w coraz cieńsze błony.

Pomiędzy pierwszym a ostatnim
słowem. Zapętlenie.