Imituj | Florian Konrad

Imituj

dwoje się wylęgło. z niej, jak z mokrej skorupy
po południu. trawa cała we krwi. mięso i liście
pochodzące z jednej czerni. z jednej bieli
(reszta to tylko brud, nudna szarość przyklejona do podeszwy)

pozowali do zdjęć. wywoływałem je w wapnie i cemencie
moczyłem w żółtkach, w szkarlatynie
potem z obrzydzeniem wrzucałem do ognia. zdrowieli od tego

szli za miasto, a wraz z nimi chmury
zaklinali duchy przodków. burzyli groby. ale to nie przychodziło
nie chciało się spełnić. bóstewka zaczęły blaknąć
wracali więc znużeni, pełni nowych chorób

następna poza. i trach. przesłoną
kijem przez kark. w końcu to tylko ślepy miot
jeden z wielu, które zostaną tu, pod drzewem, na zawsze

Jerzy Woliński

31 maja 2012 o 18:18

ważne iż jest nowe i znów przerwane ...:)

Andrzej Talarek

31 maja 2012 o 19:28

ciekawa impresja, podoba mi się

31 maja 2012 o 19:38

to naprawdę fajnie :) bo to pierwszy tekst. (chyba) odradzającego się Flora Konrada :) pierwszy od ... noszsz,.... kurczę... prawie roku :) ale nie traktuję go jak ukochane dziecię - jeśli nie podoba się, uważacie za słaby- piszcie!

31 maja 2012 o 19:40

jest kciuk, chociaż nie wiem z czym to się je ;)

31 maja 2012 o 19:45

oj tam, -sens jest- dzięki za przeczytanie. a na kciukach mi nie zależy- mam dwa własne (cztery- jeśli liczyć te paluchy u nóg) :)

31 maja 2012 o 19:46

chodziło mi o to, że chociaż nie bardzo zrozumiałam, to jest ok ;)

31 maja 2012 o 19:46

coś się domyśliłam, ale nie będę rozbierać na części pierwsze ;)

31 maja 2012 o 19:50

bardzo proszę o rozebranie- jeśli mi czytelnik pisze własną interpretację, kilka słów,,jak on widzi ten tekst"- no to to jest dla mnie wisienką na torcie :)

31 maja 2012 o 20:36

miałam bardziej na myśli treść, nie formę , że trochę ciężko mi rozszyfrować, ale nie zmienia to faktu, że się podoba ;)