Poezja

zapominanie symboli
 
cud - twarz wmurowana w ścianę
otacza ją wiele cyfr. zatrzymaj się
masz przed sobą skarb 
zbyt patriortyczny, by pozwolono mu 
wyjść na powierzchnię
 
pani z kometą na buzi
jej konkubent trzymający kosę i młot
patrzą z szacunkiem. rząd dzieci deklamuje peany
co zwrotka to głupsza 
 
petroglif -  mało prawdziwe sacrum
frasobliwy brzydal wyryty w maśle
wyśmiej, przecież jest roztapialny 
prędzej stanie się wodą, niż odpowie
 
gadajmy do obrazów
daj kciuk w górę, a dowiesz się
po co warto istnieć
która ideologia jest jasna i z cukru
 
potem ściemnieją słowa autorytetów
karykatury na monidłach