Poezja

 
chyba trzeba cieszyć się z przemijalności
z faktu, że stajemy się 
coraz bardziej nieodtwarzalni
niczym stare nośniki danych - VHS, betamax
 
kurz zasnuwa układy scalone
na płytach pojawiają się głębokie rysy
igła przeskakuje od jednej do drugiej
 
dźwięk jest niczym szklany narkotyk
słabo rozcieńczone serum prawdy
światło zaś- to eliksir, od którego się płowieje
na amen
 
zawarte w nas filmy - coraz bardziej chropowate 
aktor z zatartą twarzą, amant 
sprzed kilku światowych wojen
szepcze z głębin: tu pamięć biegnie do przodu
wymazuje wszystko za sobą, więc 
jest czym innym, niż się zdaje 
(piękna amnezja!)
 
na szklanych półkach rosną albumy
wspomnienia z dzieciństwa obcych osób
klasery pełne kancer
 
minister wojny buduje hiperprojektor
będzie mógł wyświetlić każdą myśl, ostrą jak włos
 
zarzucić nieprzychylnych nam ludzi obrazami
żaden wróg nie przeżyje