|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (426) Proza (10) Dziennik (159) Grafika (3)
Pocztówka poetycka (17) O autorze Znajomi (84) | |
a jakby tak unieść płomyk
pewnie że z dłoni wypaść nie może
nad ciemne polany zeszłych łupin
skąd wyrastają woda
i ścieżki udeptane przez duchy
idą - zawsze z powrotem
mają pełne buzie lawendowe stopy
bo wrzos miły kłamie i zionie ułudą
smutny jest a płakać nie umie
a my tu będziemy siedzieć
pozdrawiać
życie składa się z przywitań i pożegnań
wspomni Hugo prosząc o ogień
nam spieszyć się nie wolno
dom rośnie
oj długo czekałam na taki Twój wiersz:))))
zgłoś
tadam:)
zgłoś
tadam :) dziękuję :***
zgłoś
nie ma za co dziękować, wiesz jak fajowo było przeczytać? :)
zgłoś
skoro zielono..
zgłoś
witaj alt :)
zgłoś
heloł, Dziewczynko..
zgłoś
dom rośnie, jak dusza - tak się cieszę, gdy mogę czytać:)
zgłoś
:)*
zgłoś
wywieść pestki w pole?;)))
zgłoś
się nie da, witaj W Wierny :)
zgłoś
witaj Marzenko:))- pole to wietrzna przestrzeń, transparentna, bez końca:)))
zgłoś
jakby rozkojarzona jestem W Wierny ;) mam problem z nie oczywistością ;)
zgłoś
miłą literaturę pole cam:))- np GLC:))
zgłoś
bogata ta scenografia i każe uruchomić moc skojarzeń.
zgłoś
moc skojarzeń, świetnie :)
zgłoś
oj tak :)))
zgłoś
:))
zgłoś
Kolejny ogród, a nawet wyprowadzasz za furtkę, gdzie woda i łąka, las... pięknie! :))
zgłoś
dziękuję lajanko :))
zgłoś
wiersz, co zasiał wiarę w istotę poezji, ładnie o łonie natury :))
zgłoś
dzięki Jerzyku :)
zgłoś
i rosną :)
zgłoś
:)
zgłoś
Piękny :)
zgłoś
Dziękuję :)
zgłoś
i ja tak myślę :)
zgłoś
a ja się cieszę :)
zgłoś
piękna opowieść w baśniowej scenerii... miłego :))
zgłoś
Śliczny wiersz :))
zgłoś