Dziennik

namierzalna. jedyne co udało mi się ukryć to znak szczególny. wyraźnie zarysowana linia od wewnętrznej strony dłoni.

nie wierzę w liczby. głównie dlatego że są niestałe.

kontrola radarowa. zatrzymują mnie za przekroczenie prędkości. tłumaczę, że żyję szybko bo mój czas zawęrzył się do okolicy.
pan w mundurku, że liczby mówią same za siebie. podaję pesel i wie wystarczająco dużo by zidentyfikować po śmierci.

mój lekarz ma o mnie sporo zapisanych kartek. to się nadaje na powieść - twierdzi. po czym cytuje na sympozjum o chorobach gentycznych. jestem osobą x, nie mam tożsamości. 
jestem przypadkiem.

może to jest sedno.