kiedy płacze mężczyzna/ nigdy się nie przyzna//

zgłoś

mężczyzna nie płacze/ odkłada kamieniem...

zgłoś

ile słonych rzek na mojej planecie..

zgłoś

nie wolno zasalać rzek...

zgłoś

wszystkiego nie jesteśmy w stanie przewidzieć :))

zgłoś

przypomniał mi się, pod wpływem tego wiersza, jeden z moich pierwszych, Marzenko - wkleiłam pod Leszka fotografią - dobrego dnia

zgłoś

kiedy kobieta płacze - nie zawsze łzy wypływają, są krasy tak wypłukane..

zgłoś

"kiedy płacze kobieta / jakby rozpękł diament na tysiąc półświatków". Reszta tekstu brzmi po prostu jak próba empatii, wpisująca płacz w znane powszechne doświadczenie. Natomiast zacytowana część jest intrygująca jako rozpoznawanie świata. Przy czym w moim świecie nie hierarchizuje się tych dwóch opisów w kategoriach "gorszości" i "lepszości". To znaczy, nie zamierzam twierdzić, że cytat jest "lepszy" od jego otoczenia, choćby tak wyglądał koment. P.s. Ciekawe, im dłużej świadomie pracuję nad nieocenianiem, bo jestem za słaba na sport "rzut kamieniem", tym częściej spostrzegam, jak niezmiernie trudno znaleźć dla takiej postawy jasne komunikaty: jakby konieczność przypisywania bezwartościowości była wrośnięta w język.

zgłoś

nagadałam się ale jednak skrócę do jednej myśli, podoba mi się ten tekst w formie powtórzeń, z wiersza ma tylko jeden wers, wiem to. szkoda tylko że je gubię, kiedyś obiecałam sobie wyłuskać owe i stworzyć coś naprawdę, ale wtedy będzie to pisanie korekcyjne, wiem że to konieczne, ale na razie jeszcze emocjonalnie niemożliwe, dobrego issa

zgłoś

wzruszjący bardzo:)

zgłoś

kiedy płacze kobieta...to tak cicho...że aż niebo słyszy...

zgłoś