Latest items:
Sztelak Marcin, 29 january 2016
Ucieczki
Wirtualne umocowania, przestrzenie
z najprostszych znaków.
Nie - świat, skrupulatne odwzorowanie.
Drętwienia przychodzą później.
Zresztą przy braku rozróżnień
już nie mają znaczenia.
Sen rozmywa jawę,
dąży do stop klatki czasu.
Mgnienie oka.
Nieskończoność zamknięta w szkle,
bez punktów podparcia.
Zawężanie do zera.
Wypatroszeni w najnowszym wszechświecie
ostatecznie zamykamy życia w lustrach.
Drugostronnych, bez odbić.
Sztelak Marcin, 28 january 2016
Egalitaryzmy
Pod strzechą to chleb, kiełbasa,
a nie poezja. Nie ma miejsca
na słowa, co najwyżej modlitwy i przekleństwa.
W odpowiedniej kolejności.
W zeszycie mieszczą się tylko cyfry,
po stronie winien – miesięczne wersy
i tak dalej do przewidzianej puenty.
Chociaż, po prawdzie to tomik też miałby wartość,
praktyczną. Niestety, poeta nie miał tego na myśli.
Zapewne
(bo Nowoczesna oraz nieodzowna Świeżość).
Sztelak Marcin, 27 january 2016
Kamień afilozoficzny
Beznadziejnie zakochani błądzą
w opuszczonych parkach.
Złośliwi ekshibicjoniści pokazują
fałszywe drogi do wyjścia.
Prawdopodobnie za najbliższym zakrętem
kończy się świat. Niezbyt spektakularnie,
żadnych majestatów.
Okoliczni mają w głębokiej pogardzie obwieszczenia
i trąby archaniołów.
Ostatecznie tylko ci, którzy nie mieli czasu
na życie przejmują się sądem.
Nawet obłąkani alchemicy spokojnie
jedzą ziemniaki z omastą.
Wciąż niepewni przemiany złota w glinę
nieporadnie lepią golemy.
To niemożliwe – powtarzają zmartwychwstańcy,
ciesząc się życiem pozagrobowym
na facebooku. Z drugiej ręki.
A czaszki filozofów grzechoczą niespokojnie,
nadal porządkując uniwersum.
Począwszy od bezładnie rozrzuconych
kości.
Sztelak Marcin, 26 january 2016
Po grudzie
Mikołaj sika pod płotem, w miejscu publicznym,
mandat płatny w urzędzie pocztowym.
Najbliższym, sercu.
Nie dojedzie, brak śniegu, świateł stopu
a renifery w lombardzie.
Zastawiają prezenty.
Mój Piękny Rudolfie recesja
– stwierdza Bestia z okienka, wysypując drobne.
Na szczęście są rózgi
na zakąskę, więc jakoś to będzie.
Oby nie w izbie wytrzeźwień.
Sztelak Marcin, 25 january 2016
„Czarna ziemia”*
Byliśmy, jesteśmy, będziemy
tylko ludźmi. I nieludźmi.
Przeklęci. I błogosławieni.
Arbeit macht frei.
Milcząc zwieszamy głowy,
aby nie było widać ulgi,
że to nie my, że to nie nas.
Nawet gdy ktoś rzuci w twarz:
ty też możesz być, choćby w Babim Jarze.
Po którejkolwiek ze stron,
przestrogi zapisujemy na papierze,
łatwopalnym, tanim
jak śmierć.
A jeśli dzieje się znów,
to spokojnie otwieramy drzwi,
w złudnej wierze w dziś.
Giftgas! Cyklon B.
* – Timothy Snyder Czarna ziemia. Holokaust jako ostrzeżenie
Sztelak Marcin, 23 january 2016
Wyjaśnienie *
Z reguły nie chodzi o wódkę,
a o splatanie słów.
Być może najmniej ważnych,
jednak wypluwanych.
Ślinianki pracują na maksa,
tylko czas ciągle wali
po łbie.
W końcu trafia odpowiednio,
przestrzeń kurczy się gwałtownie.
Ślina wysycha.
(Może odrobinę wolniej
niż życie).
* - patrz "Daleka podróż"
Sztelak Marcin, 22 january 2016
Daleka podróż
Już od kilku lat nie piłem
z tobą wódki.
A rośnie we mnie potrzeba
ponownego splunięcia w trzewia
życia.
Jednak kieliszki pełne nadaremnie,
po drugiej stronie jesteś abstynentem,
uspokojony największą z przygód.
Jarkowi
Sztelak Marcin, 21 january 2016
Domniemania
Prawdopodobnie jesteśmy największym
banałem, na szczęście życie jest
tanie, bo jak umierać
to ze zwiastowaniem.
Ewentualnie pod przymusem nieświadomości,
ale z garścią pełną dowodów
na istnienie. Ostatnią naiwnością
po tej stronie,
na przykład drogi do naszej gehenny.
Być może to kicz, jednak i tak z nadzieją
krzykniemy:
Orkiestra tusz, nieśmiertelne werble.
Sztelak Marcin, 20 january 2016
Transmisje
Statystycznie jestem
automatem. Albo odwrotnie,
cokolwiek by to miało znaczyć.
Wszystkie moje genialności
tkwią pod paznokciem.
Uparte jak drzazga. Z jabłonki.
Rachitycznej, więc płodzę kolejne
autobiografie.
Coraz lepsze, coraz dalsze,
wciąż bez zakończeń.
Nawet najgorszych.
Sztelak Marcin, 19 january 2016
Wydmuszki
Ludzie bledną, szczególnie na niezrobionych
zdjęciach. Może dlatego przed snem
horyzont zamiera w stop – klatce.
Na niej wgryzam się w wieczność,
kęs za kęsem coraz głębiej,
aż do sedna.
Jednak wolę myśleć, że jestem,
od piątku do soboty, w godzinach roboczych.
Poza tym remis, ze wskazaniem
na drugą stronę.
Nieuczciwe, ale uzgodnione.
Z ostatnią instancją.
Latest comments:
17 january 2026
sam53
myślę że to jeszcze nie koniec tegorocznej
17 january 2026
podoba mi się komentarz... dzięki :)
17 january 2026
Weronika
Nie ma zależności. Podobno.
17 january 2026
violetta
Kiedy będzie to niewiadomo:)
17 january 2026
O tak:)
17 january 2026
Dziękuję i pozdrawiam:)
16 january 2026
Jaga
Bogactwo błędów, ileż to szkół otwartych...
16 january 2026
Szybko się psują :))
16 january 2026
Stary zegar w czasie przyszłym już dokonanym,
16 january 2026
Nieobliczalny, choć mierzony w milisekundach:)
16 january 2026
Uznali, że nie warto wskrzeszać przeszłości.
16 january 2026
smokjerzy
smycz już się wydłużyła...:)
17 january 2026
wiesiek
16 january 2026
wiesiek
15 january 2026
wiesiek
14 january 2026
wiesiek
13 january 2026
wiesiek
12 january 2026
wiesiek
11 january 2026
Jaga
10 january 2026
wiesiek
4 january 2026
Jaga
4 january 2026
wiesiek