Widziałam to wczoraj, więc krążyło we mnie. Od wczoraj. Spod Twoich rąk często pochodzą tak wielkie zwierzęta, że stają się trochę jak drapieżcy gotowi do susa w kosmos, żeby go połknąć. Wrócę.

zgłoś

Okej. Możemy chyba przynajmniej zacząć. Choć skończymy kiedy indziej.

zgłoś

Ta historia, najnaturalniej w świecie, ma (by tak rzec do "początków") prawdopodobnie i nieprawdopodobnie tysiąc i jeden i jeszcze więcej mnóstwa początków, więc trzeba wybrać jeden, żeby ją teraz zacząć.

zgłoś

Gdyby ktoś tamtędy przechodził, i może przechodził, i przechodzi teraz, to widzi, i lub nie, światło w oknie, i w nim głowę. I drugą jeszcze głowę, tyle że druga wyżej, jak w popiersiu, kudłatym, wędrownym, które krąży, i kończy się przy parapecie, jak przy dolnej ramie ruchomego obrazu, w przechadzkach po maleńkiej kuchni, gdzie trwa jakaś tam krzątanina bez pośpiechu.

zgłoś

Natomiast w kuchni, przy stole przy oknie, nadal siedzi starzec, i kręci się po niej kobieta, prawie cztery dziesiątki lat od niego młodsza.

zgłoś

Mężczyzna i kobieta zaczynają rozmawiać o dzielności.

zgłoś

I dlatego stary mężczyzna - którego ta kobieta pokochała, inaczej jednak niż jako męża czy kochanka - zaczyna mówić o Troi, Odyseuszu, i powieści, która jest temu starcowi bliższa niż epos.

zgłoś

i tutaj, w kuchni ze światłem i półgłosem starca, który czyta kobiecie historię na dobranoc - zatrzymamy się na trochę. Czyli, wrócę, jako i zwykle.

zgłoś

Stałam się przy tym rzeczywiście trochę jak zwierzę, gdy zwietrzy krew. W tym wypadku, bliżej, sens krwi. Zdecydowałam więc, że zostawię jednak temu tekstowi następny początek. I dalej możesz powiedzieć - nie.

zgłoś

Najpierwotniejszy z początków tutaj: szyld, tytuł, powód, strażnik, selekcjoner sensów - jest trupem, nie: pozycją trupa - śava, nie: śavasana. Zatem, po wejściu do wnętrza, więc poza tytularną transgresją, to martwe przyjmuje pozycję żywego, które przyjmuje pozycję trupa: inkantuje siebie ciało w odwróceniu, w naśladowaniu, w lustrzeniu, w warstwieniu, ze sprzężeniami zwrotnymi w usidleniu, tak skonfigurowanymi, że przy najdrobniejszej, nieopatrznej zmianie, rozluźnieniu w nich, rozpadnie się sens.

zgłoś

To może być tak niesamowicie dziki multieliptyczny acyron: zamiast układania siebie w figurze, której wymagają reguły sztuki, układanie się w martwym tak, jak w krążeniu, obiegu opinii, postępuje się z żywym.

zgłoś

Tak, że kiedy próbuje się tę galaktykę opisać, zaczyna w krążeniu przybywać, i przybywać słów ze skrytym i mniej lub bardziej widocznym "nie", podczas gdy wydaje się, że cyrkulacja tonów w pierwszym fragmencie ma koloryt zgody: tak. Tak jest. Tak ma być.

zgłoś

Jest mi potrzebna do tej drogi jakaś odmiana łagodności, przy której zachowuje się czujność, więc ta jej część będzie myślana przy tym: https://www.youtube.com/watch?v=t1ZffXxSZGc

zgłoś

Najpierwotniejsze w "asana" - to siedzenie, ale transfiguruje z połączeń, przeto może przeistaczać się również transpozycję: ciało w innych, przybranych postaciach.

zgłoś

Od ciała martwego, ale oswojonego, domestycznego, czyli w przestrzeniach społecznych, najczęściej oczekuje się, że będzie - leżeć. Płasko. Jeśli ono znajdzie się w jakimkolwiek położeniu, które ten model kultury naruszy, to najprawdopodobniej pierwszy żywy, jaki się przy mięsie znajdzie, jak najpieczołowiciej ułoży nieżywe we wzór wyznaczony tanatycznemu czy stanatyzowanemu w antropokatalogach.

zgłoś

Równie mało oczywista staje się poziomość, i to jak najstaranniejsza, do wystudiowanego spokoju niemal (jeśli w domu pogrzebowym pracownik starałby się zatrzymać ramię jego przejściowego mieszkańca np. w geście pozdrowienia, świadek z zewnątrz najprawdopodobniej uznałby to za obraz świętokradztwa) kiedy się ją objaśnia naturalnością z przyrody i nauk, zjawisk, praw fizycznych.

zgłoś

Wprawdzie z jednej strony, strasznie oczywiście (niby co w tym aż tak oczywistego?), to, co martwe, padło i leży, bo traci zdolność ruchu, ale z drugiej, już mniej oczywiście wobec wzorów kultury, kiedy jednak padło, tyle że z jakichś przyczyn jednak nie leży, to w naturze żadnej siły, która by aż tak mechanicznie przywracała stan należny trupowi.

zgłoś

Wróćmy na razie do słów.

zgłoś

Tu słowo "śava" zostaje oddzielone od "asana". Rozłączenie otwiera zdradliwość: może animować zarówno to, o czym na początku, czyli śmierć, więc to, że spotyka się coś innego niż pozycję jogi, ale może i oddzielać samą śmierć zarówno od jej przedmiotu, jak i od wyciszonych eksklamacji stwarzania, od początku:

zgłoś

To trochę tak, jak wtedy kiedy się poleca i / lub prosi: a teraz leż, nie ruszaj się, leeeeż, no już, spokojnie. Oddychać. A teraz nie oddychać, proszę. Lub kiedy w każdy inny sposób nawołuje się coś lub np. poskramia czy obłaskawia itd. Np. z brzmień ze zbliżonych źródeł zaczerpnie jeździec czy woźnica, gdy będą mantrować: "prrrrrr, prrrr, prrrr".

zgłoś

Tak czy inaczej, w mniej lub więcej sublimowanych postaciach, i po różnych, na pozór odległych przestrzeniach, krążymy jednak bez ustanku w cyklach z najwielorodniejszych antropologicznych formuł zaklinających, dlatego i nadających ciału stosowną do nich postać: performatywność aktu mowy i z niej performatywne ciało.

zgłoś

Okej, tyle w tej części. Zostawmy tu rycerzy na straży: https://www.youtube.com/watch?v=FDGnmlg2Ww0

zgłoś

(Wrócę w sposobnym czasie. Na razie i real mnie dziś chce bardziej niż zwykle całej, i te przybywające od wczoraj lawinowo niespodzianki nawigacji na Trumlu mnie chyba, przynajmniej chwilowo, przerosły. Czuję się w tej pogłębiającej się opcji: będziesz cokolwiek wiedział i widział, jeśli wypełnisz stosowne formularze i wejdziesz w koterie - jak zamknięty w złotej klatce-labiryncie Minotaur, w dodatku ślepy, głuchoniemy i prowadzony za rączkę w miejsca, gdzie po dopełnieniu formalności łaskawie pozwalają mu odzyskać wzrok i mowę, a i tak właściwie jedynie po to, żeby widzieć wyraźniej jedynie krewnych i znajomych królika. Heh. Dla mnie to jak wzór zaprzeczenia wszelkiej komunikacji wartej grzechu, czyli sensu :d. Duszę się. No ale zakładam, że mogę się mylić. Jednak, mylę się, czy nie, wątpię, czy misie zachce do tego przystosowywać, zbyt wiele wysiłku, który przecież moje konto pozostawi bez pieniędzy za niego, w dodatku mam zero pojęcia, po co miałabym go podjąć, więc najprawdopodobniej Truml jednego spamera bez sensu dla komunikacji, czyli mnie, się wreszcie w ten sposób skutecznie pozbędzie. Tak czy inaczej, tu jeszcze wrócę dokończyć, co zaczęłam. Pozdrawiam)

zgłoś

myślę, że krąży po orbicie:)

zgłoś

na prochy moich przodków - muszę to przemyśleć:)

zgłoś

myślę podejrzewam raczej że jesteś w tym wierszu bardzo bliska sedna pozdrawiam

zgłoś

alez otwarlas wrota do czyichs swiatow JF... mocno...

zgłoś

o ontogenezie wiele już powiedziano:)

zgłoś