/pamięci Stanisława Goli/
Ten wiersz będzie miał rok - trzydziestego lipca.
Pisze się długo, bo zagraża śmierci. Wolno
przyjmuje postać, aby mógł zmartwychwstać.
Boi się, że umrze dwukrotnie: w niezrozumieniu
i bólu. Jeszcze jest nagi, bez grzbietu,
jak Dostojewski z półki Stasia Goli.
Ten wiersz jest sarną; płochą i zranioną.
Słabą, jak staruszek na balkonie, który woła
o pomoc dla uwięzionego zwierzęcia. Stoi
przy bukowym potoku. Patrzy jak nędznicy
grają butelkami w zielone. Płacze w ciszy,
a gdy otrze łzy, zgaśnie światło w jego oknie.
Ten wiersz jest z prowincji, więc jest skromny
jak renta polskiego dobrobytu. Tęskni do pastwisk
pod asfaltową drogą. Chce się włóczyć niczym
zakochani po Cygańskim Lesie. Zagrać w piłkę.
Nie śmieje się z upadku Ikara. Temu wierszowi
topią się słowa. Sposobi się do odejścia.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Jeszcze kilka słów o Stanisławie Goli, który zmarł 30 lipca, ubiegłego roku. Miał 68 lat. Przez całe życie związany był z Bielskiem-Białą, a zwłaszcza dzielnicą Cygański Las. Był poetą, prozaikiem i publicystą. Założycielem grupy poetyckiej "Skarabeusz". Debiutował w 1961 roku. Opublikował 33 książki. Był laureatem wielu nagród w konkursach poetyckich w Polsce. W 2000 roku otrzymał nagrodę prezydenta Bielska-Białej "Ikar" za całokształt twórczości oraz medal "Za zasługi dla województwa śląskiego". Mieszkam w jego rodzinnym domu.
report
Nie znałem Go wcześniej. Znaczy- w sensie- Jego twórczości. Nie sposób znać wszystkich. Tylu ludzi pisze. Tylu ludzi próbuje pisać. (choć lubię poznawać twórczość różnych poetów, uczyć się bądź nie- ostatnio odkryłem Kazimierza Biculewicza- grafoman strzaszliwy, głowę ma napełnioną wściekłym ateizmem, nienawiścią do religii- i tylko o tym pisze, w żenujący, pseudofilozoficzny sposób, odradzam czytanie -jako ateista i początkujący poeta ;)))))
report
Nie wiem jak Państwo, ale ja go kupuję. Bezwarunkowo. Podoba mi się.
report
Joanno, bardzo przejmujący wiersz... Bardzo mnie poruszył i... wzruszył... Joanno, z jaką łatwością indukujesz obrazy, tylko pozazdrościć... Epitafium, ale pozbawione patosu, pozbawione stylu wysokiego... Takie memento, zapisane językiem bliskiej codzienności... Ps.miałem przyjemnośc w latach 80. poznać Stanisława Golę...
report
Cieszę się Wojtku, że tak go odbierasz. Może dlatego udało się bez patosu, bo bohaterem wiersza jest wiersz.
report
Już nie wiem, który raz czytam, nie pozwala obojętnie odejść a to sukces przekazu w wierszu
report
słowa które przychodzą z różnych części umysłu i spotykają się w jednym zdaniu. Zdanie po zdaniu. Budują ciąg obrazów. To jest bardzo dobry wiersz.
report
prawie wszystkim odpisałam osobno, więc i tu muszę - ciśnie mi się na klawiaturę takie zdanie - nawet grafomanowi może się udać napisać dobry wiersz ;-) Dziękuję Pawle.
report
prześliczny wiersz -jestem pod wrażeniem którego nie umiem tu zapisać - i jak tu wierzyć kobiecie, która niedawno mówiła że wena odeszła i wcale do niej nie tęskni --a tu "To jest miłość " i teraz "Cyganiak"
report
"To jest miłość" już była przed tą deklaracją, którą wspominasz, ale co tam, poprawiłam go w paru miejscach, więc jest jak nowy :) Ale "Cyganiak" napisał się dziś.
report
klimat zdecydowanie nie prowincjonalny; bardzo na tak
report
Wszystkim bardzo dziękuję. Wiersz powstał, za sprawą Stasia. Rano wpadł mi w ręce jego tomik - "WRÓŻBY IKARYJSKIE".
report
gratuluję wiersza.
report
Bardzo Wam pięknie dziękuję.
report
dobry, z pomysłem . fajnie było wpaść na ten wiersz...:-),
report
Touche!
report
Dziękuję.
report
znowu się zaczytałem ,niewiem już który raz :):)
report