Najnowsze prace:

Poezja

	smokjerzy
	PROFIL O autorze Przyjaciele (18) Poezja (416) Proza (17) Fotografia (127) Pocztówka poetycka (3) Dziennik (99)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

smokjerzy, 14 sierpnia 2018

zderzenie

w mieście
wpadłem na dziewczynę
ona młoda piękna
miękka
ja już nie pierwszej świeżości
i nieco obwisły

moje usta wykrzywiły się w uśmiech
z lat osiemdziesiątych
( czas w którym miałem wszystkie zęby
i niezuważalny oddech )

dziewczyna spojrzała na mnie

jak na psią kupę którą dostrzega się
tylko wtedy
gdy się w nią wdepnie

muśnięty zefirkiem chanel numer x
ze smutkiem
myślałem o wewnętrznym pięknie i musztardzie

po obiedzie

liczba komentarzy: 16 | punkty: 6 | szczegóły

smokjerzy, 12 sierpnia 2018

krzyż polny

gwoździe przerdzewiały
rozpadły się w pył
a Jezus wciąż obejmuje niebo
i nie odchodzi

liczba komentarzy: 6 | punkty: 7 | szczegóły

smokjerzy, 10 sierpnia 2018

erzac

zamiast życia
pazerność bycia

zamiast miłości
prawo własności

zamiast człowieka
duchowy kaleka

zamiast lasu
cyjanek potasu

liczba komentarzy: 4 | punkty: 3 | szczegóły

smokjerzy, 6 sierpnia 2018

niekompatybilność

przed drzwiami stoi śmieszny pan
któremu w życiu wyszło
i już nie wróciło

liczba komentarzy: 10 | punkty: 5 | szczegóły

smokjerzy, 5 sierpnia 2018

słowa

niektóre biegają luzem
znacząc pustkę brzydkimi plamkami
inne prowadzone na sznurze
dostojnie unoszą nogę by z należytą zadumą
zmoczyć ciemność jest noc
księżyc buja się na czubku sosny
ale to poeta usiłuje świecić

liczba komentarzy: 9 | punkty: 5 | szczegóły

smokjerzy, 30 lipca 2018

półsen

brzask
otwarty jak okno
lub rana

przepływając przeze mnie
wymywa wszystko
również tę garstkę słów które próbowały
zebrać się w zdanie

cisza bez imienia i kształtu
przez niewinność wszechmocna
skazana na dotyk

niestety

liczba komentarzy: 14 | punkty: 8 | szczegóły

smokjerzy, 24 lipca 2018

odzwierciedlenie

w oczach papieru
nieopisana pustka

lustro poety

liczba komentarzy: 3 | punkty: 3 | szczegóły

smokjerzy, 23 lipca 2018

strzępy ( bez chronologii )

to chyba wciąż sen
gdy w gęstych oparach czasu straconego i mgły
wykopuję siebie z siebie
zabezpieczony stalową pępowiną
by nie ulec wrodzonej skłonności do ucieczek
kierunki rozchodzą się usiłując nadwątlić
poczucie solidności wzoru na dopuszczalność naprężeń
dysonans ogromnieje do granic wyznaczanych
przez mięśnie determinację i możliwości
wokół szaleją drapieżne fatamorgany
brnę przez lotne piaski skołowanej wyobraźni
rozdarty pomiędzy echem niewinności
a nieodpartą chęcią niszczenia wszystkiego
co stanie mi na drodze

dzień nie myśli o nocy ciemność zapomina o dniu
woda chleb wszystko tak czyste
że nawet mord popełniony na dżdżownicy
nosi w sobie znamiona niewinności
wewnątrz każdej sekundy beztrosko panoszy się wieczność
dlatego chłopiec czerpie i rozdaje pełnymi garściami
jego śmiech jest jak lina
po której można wspiąć się na najwyższy szczyt
z leszczynowym wędziskiem w dłoniach stoję na moście
który niczego nie spina poniżej płynie rzeka
nietkniętych możliwości

( mała Mariam śpi )

muszle dusz otwarte na oścież
wielki brat rzyga środkami do dezynfekcji
i odplamiania wszystkiego
elegancka pani zosia z wdziękiem unika
podwyższonego pecha pochwy
staruszkowi po zażyciu staje czas
gwiazda szlifuje blask pozbywając się zarostu
pan zenek trzyma mocz i publicznie odzyskuje szczęście

( mała Mariam się boi - pociągam za spłuczkę )

czarna sutanna błogosławi pustkę
tłum mężczyzn i kobiet
o kompleksowym spojrzeniu rozwścieczonego anioła
orędownika nieuchronnych prawd
w myślącej i żywej głowie żłobi koronę cierniową
ostrzami parasolek i modlitw kreśląc dziesięć przykazań bożych
w powietrzu śmigają dmuchane aureole
próbuję schwycić
czyjaś bezzębna szczęka miażdży naiwność
i palce

( pośród huku rozrywanych murów
obryzgany wnętrznościami brata matki ojca
posąg małej Mariam udaje
że go nie ma )

liczba komentarzy: 6 | punkty: 5 | szczegóły

smokjerzy, 18 lipca 2018

refleksja z muchą w tle

w czasach gdy zęby służą wyłącznie
do przegryzania gardeł
a zamiast deszczu spadają pięści

okaż roztropność

niech twoja prawa ręka będzie wyciągnięta
z dłonią przyjazną i otwartą jak blat stołu

lewą zachowaj w rezerwie
abyś przenigdy nie musiał zgłębiać trudnej sztuki
kopania much