profil

stoi
na styku
precyzji
i
pustki

tnie słowa

szuka miejsca
gdzie sens
jest już
prawie
ciszą

wraca
zawsze
do tego samego pytania

ile jeszcze
można
odjąć

żeby
(...)

--- full text ---

warstwa

spadanie
które nie jest już ruchem
tylko różnicą
w jasności
tak minimalną
że można pomylić ją
z absolutnym bezruchem

sen
bez struktury
i wnętrza

przesunięcie
w gęstości światła

rzeczywistość
nie wchodzi tu
jako cokolwiek
rozpoznawalnego
jest ledwie nieciągłością
w jednej z warstw
bieli
tak subtelną
(...)

--- full text ---

powrót byłby wariantem znikania

szyba
przekarmiona światłem

trawi
czeka

oddech
już odleciał

i nie wraca

lustro

tekst
wciśnięty w nie
moc
pożycza oczy

kata
strofa

próg

jestem gotowy
usłyszeć
byle tylko
ktoś
trafił w odpowiedni moment
ciszy

uwikłany

nie myśleć

musi
samo
się
zrozumieć

może nawet
się
wyjaśni

niech
pomyślę

migawka

trąciłem głową gałązkę czereśni
spadł śnieg odpłynął motyl
czas zaplątał się sam w sobie
i nie chce mu się udawać że jest tym
czym nie jest

Bezsensy

Słońce strzelało w pokój przez okno. Szafa nie zdążyła zamknąć się na czas. Wszyscy inni milczeli, więc szkody były niewielkie. Tylko jedna urosła ponad miarę i nigdzie nie może się zmieścić. Właśnie taką cenę płaci się za wielkość.

epizod

z całego zdania
pamiętam przecinek
po nim już tylko
apetyt kropki

Po zimie (lider)

Wstyd dla nóg!
Mój brzuch jest zawsze dwa kroki przed nimi,
choćby nie wiem jak szybko biegły.