postawić stopę na pękniętej płycie trotuaru
to przynosiło pecha a szkoła była pod górkę
tak od czasu spadających kasztanów
poprzez zimowe zaspy aż do wiosennego kwitnienia
kiedy park złocił się kaczeńcami i fioletowiał tajemnicą
ścieżki ścieliły się porami roku
rozmytymi kolorami wychodziły lub znikały w ziemi
za drzewami które rosły jak wspomnienia
na odległość pierwszego pocałunku
który jeszcze niczym rajskie jabłko wydaje się najsłodszy
znów przemierzyć tę drogę choćby po omacku
wywęszyć ścieżkę naznaczoną zapachem dni
ze światłem zamkniętym w dłoniach wtedy niedocenianym
nanizać jak paciorki na żyłkę lekką pewność bytu
lek na strapienie na rozterki na starość
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
wędruje ścieżką Twoich wspomnień.. ścieżką moich.. światło w dłoniach, a kasztany po kieszeniach.. mgiełka wzruszenia na oczach zaciera trądzik z tamtych dni :)
zgłoś
nanizałeś i na moją starość...dziękuje
zgłoś
Dziękuję Jeśli i Agiz:)urocze są wasze komentarze:)
zgłoś
jest ostatnio kilka takich wierszy wędrujących.. układają misię :) np Park Xymo, Zwielokrotniony negatyw Światłoczułej ;)) właśnie takie kasztany w rozmaitych kieszeniach
zgłoś
:)
zgłoś
Trzeba je przeczytać:)
zgłoś
Dawne miejsca teraz wydają mi się takie ciasne. Jednak tęsknię za tymi czasami. Gdyby można było na jeden dzień cofnąć czas :))
zgłoś
No właśnie:)
zgłoś
Zamiast komentarza podpinam :)
zgłoś
Dziękuję:)
zgłoś
przemierzyć drogi jadac w rodzinne strony przemierzam je i wydaja mi się takie inne niż kiedyś
zgłoś
Pewnie każdy tak ma:)
zgłoś
Tym panaceum - wspomnienie.
zgłoś
Owszem Birczin:) Dzięki za odwiedziny:)
zgłoś
czesto mi sie mieszaja te wszystkie teksty, ktore tu na Trumlu czytam...ale tak jakos mi znajomy ten utwor, ze juz sama nie wiem...ale podoba mi sie :) pozdrawiam, Jaro :)
zgłoś
Eva - nie wiem ,ale u mnie to nowy tekst:)
zgłoś
Jaro, i dobrze, ze go nie przegapilam :) po cichu 'ukradlam' ten fragment: "ze światłem zamkniętym w dłoniach wtedy niedocenianym/ nanizać jak paciorki na żyłkę lekką pewność bytu/ lek na strapienie na rozterki na starość" Merci :)))
zgłoś
zawsze można :) w końcu to panaceum:)
zgłoś
poczuć jeszcze raz / mocniejsze serca bicie / niespowodowane zadyszką / uczuca beztroski w ten czas boski //pozdrawiam Jaro //:-)
zgłoś
Apis :) Pozdrawiam :)
zgłoś
przychodzi taki moment, że zaczynamy własne rozrachunki, wspomnienia dawnych dni :)
zgłoś
Jureczku , ja tylko wspominam leczniczo:)
zgłoś
chciałabym ubierać moje myśli w tak piękne szatki jak Ty to robisz!...
zgłoś
to ja wolę na odwrót:)heh:)
zgłoś
... zwykle nie doceniamy teraźniejszości w oczekiwaniu na coś lepszego... Dobrze chociaż przy "nanizywaniu" zobaczyć chwile - perełki...:)
zgłoś
zawsze należy doceniać to co już się ma:)Pozdrawiam Zuzanno:)
zgłoś
przegapiłam ten wiersz, kiedy się pojawił, a teraz czytam go w deszczowy niedzielny poranek i obrazy wyświetlają się jak przezrocza z leciwego projektora, trochę niewyraźne, zamazane przez mglistość, a takie miłe sercu. Bardzo dziękuję za to spotkanie :) od strony technicznej w drugim wersie wywaliłabym "to". Pozdarwiam
zgłoś
Aniu :) hm z tym "to" możesz mieć rację :) Bo przecież jak "to" się mówi, ja się nie znam:) Dziękuję za własnie taki komentarz, bo taki był cel tego tekstu :) jak sobie teraz mgliście przypominam:)Pozdrawiam:)
zgłoś
;)
zgłoś
ładnie wspominasz :)
zgłoś
że się zatracam może heh:)
zgłoś
ale piękny wiersz, dodaję do ulubionych i pogłębiam tęsknotę za tym co nie zaistniało
zgłoś
Emma cóż można powiedzieć:)miło:)
zgłoś
Jaro, ten wiersz już czytałam kilka razy i znowu wróciłam, ponieważ mnie zauroczył! Twoje Panaceum jest lekiem na moje smutki. Dziękuję! :)))
zgłoś
Fajna reakcja znaczy się zakołowałaś :) działam jak kiedyś "niewidzialna ręka":)Ja również Dziękuję:)
zgłoś