Poezja

Kawa na ławę nie mogła przekonać Anatola;
oczywiste – zrozumienie
składa się przecież ze skrawków jedwabiu
i kruszonych herbatników;

to prawda - zasłużył sobie,

ale jednak uparcie próbuje
wygładzić zmarszczę na kocu
przebić dziurki w demarkacyjnym
pasie, myśląc – o naiwności,
krainy szczęśliwe;

nikt nie jest wolny, ale do wielu
odpowiedzi zwyczajnie to nie pasuje

jak wierzba i grusza – nucą zupełnie
inne melodie; ufne, że na rysunku,

wtajemniczony
ujmie je jednym podmuchem.