Bez odpowiedzi

Mamo, wróciłam
prawie. Jeszcze gęstnieje odległość między nami,
ale kiedy to się skończy będziesz mogła prześlizgnąć się
po niej tutaj. 

Nie pytaj mnie  o tutaj.
Ono jest jak kawałek trawy pomiędzy torami
i jak obecność wsparta dokładnym numerem domu.
Nie wiem wiele.

Światło dnia rozchyla się teraz szerzej,
sprawdza, czy jestem.
Twoja twarz to jedyne zdanie,
które rozumiem.

alt art
25 lutego 2015 o 09:55

coby milczeć roków dwa, tak wiele trzeba mieć do przemilczenia..

zgłoś

Gabriela Iwińska
25 lutego 2015 o 09:57

Oj wiele się ma i wiele jeszcze się uzbiera!

zgłoś

alt art
25 lutego 2015 o 09:59

widzę, żeś pełna nadziei..

zgłoś

Gabriela Iwińska
25 lutego 2015 o 10:01

Widzę, że milczę.

zgłoś

supełek.z.mgnień
9 grudnia 2015 o 09:44

Byłam.

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się