przecie mnie się nie dziękuje..

report

Alt Arcie, ależ oczywiście, że się Dziękuje, i to bardzo, bardzo! A zatem czynię to jeszcze raz z ukłonem i dygnięciem, tak jak to tylko najpiękniej tomgatek smok potrafi;) Pozdrawiam radośnie : ))

report

Buziak:) zaraz po plusku:)

report

Darku, pomimo iż to dzieciństwo nie było usłane różami bez kolców, i zawsze jakaś burza z gromami wisiała w powietrzu, to jednak, kiedy podążam w tamtym kierunku, a robię to codziennie, dziękuję w myślach, że nie jestem jedynaczką, troje braci to skarb, smutek mnie ogarnia, że moje dziecko już tego nie doświadczy, z bogactwem tamtych dziecięcych dni spędzanych w codziennym rozgardiaszu razem - ramię w ramię, wypełnionych od małego obowiązkami, ale przecież i wspólną zabawą, wycieczkami, może troskami, ale i szczerą radością i uśmiechem - z tym wszystkim idzie się w życie o wiele raźniej. Procentuje i dodaje sił. I tak jak nie ma dnia, żebym nie myślała o swoich braciach, tak nie ma chwili, żebym nie pamiętała ich właśnie takimi, jakimi byli dawniej (w tych smarkatych latach) I żaden kontakt nie potrafi zdziałać tego, żebym nie spoglądała w ich twarze inaczej, jak widząc te dziecięce rysy i ciekawość zapisaną w oczach. Ta właśnie ciekawość wszelaka sprawiała, że często pakowaliśmy się w rozmaite tarapaty, ale przecież takie są właśnie dzieci, że muszą same wszystkiego dotknąć i doświadczyć. Nie zliczę wybitych szyb, luster, były spadające meble, połamane palce, obojczyki, zszywane czoła, brody. Sama mam taką bliznę po prawej stronie czoła, sporą - po walce z bratem o gitarę właśnie, poprawioną później o kant przedpokojowego rogu, bliznę pod wargą, a także na łydce - od zębatek dziadkowego roweru, trzeba było to wszystko przeżyć, żeby po czasie wspominać z uśmiechem jednak i tęsknotą do tamtych szczeniackich chwil, błogo było być nieświadomym co przyniesie dorosłość. Jakże różnią się te światy od siebie, Dzisiaj, kiedy wokół jest wszystko, czego dusza zapragnie, tęsknimy za tamtym spędzaniem czasu, bo nawet kiedy gasło światło w pokojach, były jeszcze pukania przez ścianę i nocne schadzki, długie rozmowy i opowieści, na ile tylko pozwoliła nasza wyobraźnia. Pozdrawiam ciepło i Dziękuję pięknie : )

report