"płomieni zużyć" - lubię rytm bez rymów, a i treść dobra, i puenta

zgłoś

refleksyjne, zatrzymało, obym to sobie przypomniał we właściwej chwili

zgłoś

Konradzie, to już niedługo ;) Galica, ja też lubię i rytm i treść i puentę. Zresztą bez tych ostatnich nie ma wiersza. Pozdrawiam ciepło.

zgłoś

jest coś w symbolice tych ”zaduszek”

zgłoś

Oj jest. To jeden z niewielu dni w roku, kiedy można, a nawet trzeba zwolnić, zamyślić się. Dla dzieci natomiast to dzień pełen magii. Poza tym nad grobami można spotkać dawno nie widzianych bliskich. Właśnie tak - zaduszki na cmentarzach to, oprócz chrzcin, komunii i ślubów świetne okazje do rodzinnych spotkań. :)

zgłoś

Napisałam kiedyś wiersz, który miał puentę bardzo podobną w wymowie... Twój trafił do wyobraźni i to bardzo! Pozdrawiam :-)

zgłoś

a jak nie lubię cmentarzy, wiersz piękny i bez nich

zgłoś

Bosonóżko, no to wrzucaj wiersz koniecznie i niech sobie biegają te nasze wiersze za rączkę! Istar, dzięki, to miłe. :)

zgłoś

Wrzucę, wrzucę... :-)

zgłoś

o rany, to już za rogiem.Klimatycznie:)

zgłoś

...jesteśmy cisi oprócz dzieci....zwykle przeszkadza nam dystans czasu:):)

zgłoś

po prostu swietny wiersz:)

zgłoś

byłby idealny, gdyby nie to "płomieni nim":)

zgłoś

Dzięki wszystkim ludziom dobrej woli pod tym wierszem. :) GLC, "nim" trąci Ci archaizmem? Rozumiem, ale niechtam, dla dobra rytmu :) zresztą całe moje pisanie trąci myszką.pozdrawiam ciepło!

zgłoś

klimat namalowany delikatnym, choć zdecydowanym pociągnięciem :)) piękny

zgłoś

dobrze, że przypominasz sens, zbyt często tonie w jarmarcznym widowisku, gdy wcale nie jesteśmy cisi, tylko odwalamy tradycyjny obowiązek rodzinny. Ważny wiersz, dziękuję :)

zgłoś

refleksja nadchodzących dni

zgłoś

Dziewczyny, przyjemnosc po mojej stronie

zgłoś

jak ładnie:)

zgłoś

jak miło :)

zgłoś

ładnie, ale dlaczego pierwszy wers nie trzyma średniówki? nie dobrze by było odrobinę ogładzić brzmienie końcówek? choć i tak lampkę uważam za zapaloną. Pozdrawiam

zgłoś

Słusznie, nie miałem wprawdzie zamiaru pisania pod dyktando rytmu, ale moje zamiłowanie do porządku wzięło górę. Pomyślę. Buźka lb

zgłoś

Ciekawsko i na czasie...:)))

zgłoś

"jesteśmy cisi oprócz dzieci one tak dużo muszą jeszcze zużyć płomieni nim zapomną" Wiersz jest tak piękny, że nie potrafię dobrać słów, by o tym opowiedzieć. Obraz zaś, tak głęboki, że porusza emocje na poziomie kwarków...

zgłoś

wiersz bardzo do mnie przemawia

zgłoś

Cmentarze w te dni są faktycznie przepiękne:)Podobnie jak ten wiersz:)

zgłoś

cudo :)

zgłoś

Nostalgiczny, zatrzymuje na dłużej. „niewiele jest piękniejszych rzeczy/ niż te płonące zniczne pola/ pod cichociemnym mroźnym niebem/” – są takie dni w roku, kiedy płoną znicze pod cichociemnym mroźnym niebem: to 1 i 2 listopada, czyli Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny. „niewiele takich zapamiętań/ parafinowo mroczną porą / w której się zmieszczą nieobecni/” - tak trudno pisać o nieobecnych, by nie zatracić sensu przesłania. Czekanie na wieczność. Parafinowo mroczną porą czas zwalnia, zatacza koło. „można używać zeschłych liści/ lub zapomnianych dawno dotknięć/ tak samo dobrze rozpalają/” – I opadł ostatni liść. Szkoda, bo bez liści świat staje się goły i zawstydzony. Wiatr rozczesuje świerkowe gałązki, roznosząc zapach chryzantemowych kuk i smukłych kalii po cmentarnych alejkach, pełnych kamiennych krzyży i rzeźb, aż do muru, do przygarbionych, zwartych w sobie, jak ramiona drwala grobów. Jakby całkiem z innego świata. „jesteśmy cisi oprócz dzieci/ one tak dużo muszą jeszcze/ zużyć płomieni nim zapomną/” – gdzieś chlipie dziecko: ja chcę do mamy. Wiatr wznosi lament wysoko nad ziemię. Tak trudno pisać o nieobecnych. Zamykam tekst na wieczność, na amen. Już dzwony ucichły na do widzenia i myśli osiadły w czasoprzestrzeni. Jako wspomnienie żyć mogą znowu, jakby nie minęły, były tu i teraz całkiem niedawno. Inspirujesz, Pawle. Dziękuję i pozdrawiam! Właśnie wrzucam „zaduszni”, mój skromny kamyczek do poetyckiego ogródka.

zgłoś

Chinito, weszłaś głęboko w wiersz. Dziękuję. A czy ty też jako dziecko biegałaś alejkami, od grobu do grobu, odpalając zgasłe znicze? Najlepiej służyły do tego liście i gałązki zanurzone w gorącej parafinie. Najbardziej magiczne było palenie zniczy na pustych grobach, tych których już nikt nie odwiedza. Dzięki za odwiedziny. Lecę czytać Twój literacki komentarz.

zgłoś

wracam do wiersza i czytam z przyjemnością, potem łapię głęboki oddech i odchodzę... wrócę :)))

zgłoś

Dopiero odkryłam, zatrzymałam się, zamyśliłam...

zgłoś

:) do ostatniej zwrotki

zgłoś

klimatycznie...

zgłoś

Nastrojowo bardzo, klimatycznie. Tak jak lubię!

zgłoś

zawsze waszmosc trafiasz w jakies wlasciwe nuty...

zgłoś

Zadziwia mnie i cieszy, że ktoś czasem zagląda do takich staroci. Bardzo dziękuję. P.

zgłoś