Zatrzymał i wzbudził refleksje.

zgłoś

A zatem udało się. Dzięki Witkacy.

zgłoś

mnie przenósł na Wyspy Wielkanocne.:)

zgłoś

I słusznie, chociaż chciałem, żeby wiersz był nie tylko o wyspie. Czyżby jednak się nie udało?

zgłoś

Warto było odwiedzić:)Ciekawy:)

zgłoś

A zatem cieszę się i dziękuję za odwiedziny ;)

zgłoś

czy płynący czas może spowodować,że stajemy się przejrzyści, jak z wiekami zwietrzałe skalne posągi ?

zgłoś

Ciekawa myśl, chyba każdy z nas jest takim posągiem. Wszyscy, przepraszam za określenie, wietrzejemy z czasem :)

zgłoś

świetnie!

zgłoś

/w poszumie ciszy szmerze kruszeję/ - szszszsz i rzrzrz, z jednej strony fajne, z drugiej koszmarek dykcyjny. Wyżej kołysanie....

zgłoś

Proszę, proszę... co za niespodzianka. :))) Ale czy wiesz, że oprócz dwóch wersów cały czas lecisz dziesięciozgłoskowcem? Warto by te dwa wersy wyrównać wobec tego. ;) 1 - "czekanie nie jest podobne do kija" - 11 zgłosek/ 2 - "choć wtedy wiedziałem – będę ariki" - 11 zgłosek i tu wystarczy odjąć "choć". Natomiast w poprzednim już trzeba bardziej pogłówkować, ale nie wątpię, że coś wymyślisz. Na marginesie - lubię taką formę wiersza. :))) Co do treści - rzeczywiście jest obraz Wyspy Wielkanocnej i jej posągów - niemych świadków - i rytuału. Cóż, sporo różnych myśli przychodzi do głowy... Buźka, Stef - też dobrze, że jesteś. :)

zgłoś