Nie wierzę oczom: grzebaliśmy razem w korzeniach paproci.

zgłoś

Cóż, bywa :) To taka zabawa i komentarz do urodziwej fotki zamieszczonej przez Szelkę.

zgłoś

bardzo fajnie:)

zgłoś

To ja też bardzo fajnie ;))

zgłoś

co za wiersz, co za wiersz... podziwiam - szacun

zgłoś

No co Ty, przecież to tylko taka zabawa... :)) Też szacun!

zgłoś

Pięknie.. Jestem pod wrażeniem:) Fajnie że szel wstawiła to zdjęcie - bo była by taka strata:)

zgłoś

Witaj An-ko. Ja się bardziej cieszę, że tu trafiłaś. Dzięki.

zgłoś

nasięźrzal..jezyk mozna sobie polamac Stefff... jak ci slowianie takie zbitki zglosek wytworzyli,,,jakby tak rozebrac ten kwiat paproci...wychodzi nasienie dojrzale :))moze nasie znaczylo wlsanie nasienie?

zgłoś

niezbadane są wyroki polonistyki... ;)

zgłoś

:) fajne acz język mi się nieco zasupłał

zgłoś

ależ to jest nieprawdopodobnie paprotnikowo zapaprocone kwiecie ;) fajne

zgłoś

Nasięźrzał - nie dość trudno wymówić a jeszcze trudniej odnaleźć .... ciekawa legenda i równie ciekawy wiersz o niej - podoba mi się -pozdrawiam

zgłoś

"nasięźrzale podejźrzonie wypiękniałeś wyrastałeś wyłuszczyłeś płodosedno" - ale smakowitości poetyckie, palce lizać!

zgłoś

Znasz już moje zdanie - cacko! pozdrawiam G.

zgłoś

Dziękuję stokrotecznie Drogim Paniom za zachwyty. Swoją drogą zauważyłem, że wiersz przypadł do gustu głównie płci pięknej. Coś w tym musi być! ;))

zgłoś

dzisiejsza noc tez jeszcze jest dobra do szukania nasiężżala, odnalazlam do Stef :)

zgłoś