ujęcia dzieł sztuki jest osobistym przekazem swego postrzegania. Często topi się w miriadach przestrzeni reprodukowanych przez innych. Jednakże osobiste ujęcie zajmuję zawsze jakiś czas całą przestrzeń osobistego spojrzenia i w niczym się nie zatapia ;) - jest swoista radość dla samego siebie. Z pełnym szacunkiem dla innych warto czasem pomyśleć o swych własnych rozkoszach ;)

zgłoś

acha, ja to chyba jakieś mocne espresso będę musiała sobie strzelić, żeby przejść przez Twój komentarz ze zrozumieniem, póki co raz jeszcze: lubię Twoje zdjęcia o charakterze reportażowym, zmyślnie (dla mnie) uwieczniasz moment interakcji, sytuacji, chwili - znacząco - o to w tych zdjęciach chodzi. pzdr.

zgłoś

lubię reportaże u siebie - zamieniam się wtedy we wtórnego widza. Pierwsze spojrzenie to ujęcie zdjęcia. Martwe elementy to czasu zatrzymanie. Posągi mury cegły malunki zdjęte ze ścian i te w galeriach eksponowane. Oczywiście bardzo doceniam reportaże innych - mam strasznie duże oczekiwania ;) . Najpełniejszym reportażem dla mnie jest tekst jednak.

zgłoś

przeczytałam jeszcze raz komentarz, miriady - bardzo mi się spodobały:) dużo było topienia sie w tym Twoim komentarzu:) hi hi, o dziwo :) się zgadzam - z Twoim ujęciem:) chociaż nadal twierdzę, że w zdjęciach reportażowych - mam wrażenie - wyraźniej widzę Twój - niepowtarzalny wkład (wkład brzmi haniebnie przemysłowo tutaj) no to tyle, na tę chwilę:)

zgłoś

jest to co lubisz i czego nie lubisz :) Wczoraj (w inne dni również) dużo czasu, aż do padnięcia, tłumaczyłem i dla dobra oka innych zmieniałem litery. Czysto techniczny aspekt - przy dobrym ekranie w każdym wypadku tekst był czytelny. Tego typu dyskusje zniechęcają przy powtarzających się zbyt często próbach, bo każda 'nowa' osoba swoje pragnie powiedzieć. Ta sama osoba mająca uwagi często nie robi czegoś, co jest najistotniejsze: nie przekazuje swą własną próbą jak widzi te uwagi. Tzn., choćby namiastkę swego własnego wkładu. Część bywa użyteczna a część to jakby popisy, że ja to samo robię tylko inaczej. Nie przeczę, że 'poprawiam' biorąc pod uwagę wybrane uwagi ale zwykle na potrzeby Trumla ...

zgłoś

niech nie zniechęcają:) to uwagi z życzliwości rozszerzające Twoje możliwości czysto techniczne, Ludzie siedzą tu od dawna, mówiąc o konkretach technicznych dają Ci wiedzę na przyszłość:) ja takich uwag nie daję, bo się nie znam. to a) a b) szukam w tym co jest tchnienia, czegoś co od tego co widzę, słyszę daje możliwość rozwinięcia, połynięcia, tchnięcia - jakiejś szczeliny przez które dziełko, dzieło - oddycha - porusza mnie i unosi do skojarzeń etc. :)

zgłoś

dopowiadam do tego co jest swoją historię, nadaje swój tytuł, staję na głowie, zamykam jedno oko, żeby zobaczyć z innej perspektywy, ale też słucham, co mi ktoś chciał powiedzieć, pokazać, i nawet jeśli nie mam takiej możliwości jak tu - realnego dialogu z Autorem, to próbuję odpowiedzieć mu na to co on zapoczątkował:) tak sobie myślę, że z czegoś takiego by sie ucieszył, nawet jeśli w grobie już od miriady lat, nawet świetlnych:)

zgłoś

zniechęcenie rozpływa się z czasem. Głaskasz jeża, Aśćka ;) . Kobieta zawsze pragnie zmienić kanty na łuki (niewdzięczne wyzwanie). Wyrazu jednak zmieniać nie wypada - przestaje nim być. Argument stażu długoletniego na Trumlu ma coś z 40- tu lat pracy w okienku na poczcie. Osoba zastyga we framudze i jedyną rzecz co robi wydajnie jest waleniem stemplem po kopertach. Przejaskrawiam, ale złapałem pałeczkę podaną i biegnę dalej w sztafecie ;) Dobrze, że się nie zniechęcasz moimi komentarzami :)

zgłoś

długie lata pracy z trudnymi dziećmi, zdolnymi dziećmi/ / lubię jeże ujmując sprawę niemetaforycznie / wyobrażasz sobie Marry Poppins jako aptekarkę?

zgłoś

nie znam dobrze Marry Poppins, Aścka. Podczytałem naprędce o niej na Wikipedii ;) Miałaś pracę niezwykłą i nieporównywalną z żadną inną. Muszę Cię zacząć szanować na poważnie ;)

zgłoś

tak się zazwyczaj kończą moje kontakty z trudnymi zdolnymi dziećmi:):):):) potem zaczynamy się "po prostu" lubić:):):):) Marry Poppins to belfer, który przylatuje z wiatrem, na parasolce, paradoks temperamentalny, prawda?:):):)

zgłoś

czy jak Ty, Pierożku z parasolem? ;) Pracowałem z ludźmi na pograniczy stanu wegetacyjnego. Różne poziomy oczywiście. Uczuć było cały ocean :)

zgłoś

widzę, że z Pierożka wybić się nie dasz, spadł, ale sie na lince spaghetti wciągnął był biedak znowu na talerz... stany paliatywne to trudny temat, warto-trzeba bardzo radosnym człowiekiem, żeby pracować-być z Umierającymi / tak na parasolce i z kufrem, ubrania poukładane w kostkę, w środku jeszcze gęsie pióro, monokl, trzy kartki z środka ulubionej powieści - po to, żeby sobie przypominać zamiast czytania co było przedtem i co będzie potem, kostka rubika, kawałek ulubionej tkaniny i pozytywka - zepsuta - gra tylko synkopy - ale ulubiona, jedna trzecia planu miasta - ta część, której nie mam w głowie:)

zgłoś

bez obaw pierożkowych. Losowość myślenia sprawia, że dziś listek jutro konik polny. Nakreśliłaś przestrzeń osoby której nie ma. A może pokój to osoba ;)

zgłoś

mam w pokoju taką szafę grającą: https://www.youtube.com/watch?v=R6x1FQ4fjfE :) Bonne nuit!

zgłoś

gdy czas już oczy same się zamykają - przy Twej muzyce tym razem ;)

zgłoś

masz oko, Wiktoria :) Sam grzeszę bardzo 'wzrokowością'

zgłoś

przyszedłem na sam koniec przedstawienia. Bez chodzenia wiele nie ma ;)

zgłoś

myśli przewrotne ;) ... bywają przewrotnie trafne, deRuda! :)

zgłoś

jako dziecko sobie to wymyśliłam, że jak się stoi na rękach to się ziemię trzyma ;)

zgłoś

pozostało ci to' zwariowane' postrzeganie w Twoich obrazach, deRuda ;)

zgłoś

;))

zgłoś

czytałem niedawno uwagę o tym czym wyróżnia się prawdziwy filozof od tych 'z przymus". Otóż ten prawdziwy zachowuje nieskażone wiekiem postrzeganie dziecka. Odnieśmy to również do artysty teraz, deRuda ;)

zgłoś

przywykłem do Twej przekorności, JT ;) Proponuję byś podłączyła wersję z rozwagą w brzuchu. Uwaga o ruchu nóg (jak i rąk) jako narzędzia równowagi ma wiele z pajaca ale jest trafna. A brzuch jako centrum równowagi jest stąd że środek ciężkości ciała ludzkiego tam się znajduje. Obniża się przy nadwadze niższych części ciała ;) . Moim motywem była jednak kultura z kraju kwitnącej wiśni (Japonia). Brzuch jest najważniejszą częścią ciała w wielu domenach nas dotyczących :)

zgłoś

To nie przekorność :)) Lubię napisać coś konkretnego. Jak nie mam uwag - piszę niewiele. Ale tu jest to po prostu moja opinia, a nie obowiązujący kanon (czy taki co to niby powinien.. :) A autor najlepiej wie, co chciał przekazać. A czemu akurat tu nawiązujesz do Japonii?

zgłoś

hara - po japońsku ma coś z brzucha - środek ciężkości ciała determinujący równowagę. Stąd w brzuchu równowaga :)

zgłoś

nie takie jak Twoje pierniczki ;)

zgłoś

dzięks :)

zgłoś