E.S Pięknie Dziękuję i cieplutko pozdrawiam :)

report

świetne. ciarki po plecach :)

report

dziwnie znajome obrazy :)

report

Dobrze rozumiem... czasami potrzeba z tym wyjść na zewnątrz, poza ramy skrzywionych luster, to trudne i dlatego najczęściej zamykamy w sobie, a obraz narasta przez lata jak grzyb na cementowej ścianie i zabiera przestrzeń... ech, na szczęście ten etap mam za sobą dzięki otwartym na słowo ludziom. Dziękuję serdecznie, zaklinając rzeczywistość. Pozdrawiam, życząc wszystkiego dobrego. Miłego dnia Filo :)

report

Robercie, Fabio - Wam również stokrotne Bóg zapłać, pozdrowienia i uśmiech :)

report

Nobody, z radością Dziękuję :)) Pozdrówki*

report

faktycznie aż ciaryyy..

report

Dramat iście ogrodowy:))

report

A. M.Magdaleno i Ezo podziękowania z głębi serca płynące. Dobrego wieczoru dla Was :) :)

report

Świetny wiersz! Oby mi się nie przyśnił :-) Bardzo się cieszę, że jesteś... Pozdrawam serdecznie :-) G.

report

Bosonóżko, pięknie Dziękuję. Akuratnie chwilkowo jestem, ale wszystko wciąż jeszcze przede mną, bo moje sprawy utknęły w miejscu, tzw. trójkąt bermudzki plus zagięta czasoprzestrzeń, plus nie wiem co przyniesie jutro, a tak chciałoby się nadganiać wreszcie stracony czas. Ale niezmiernie cieszę się tą chwilą i Dziękuję, że jesteś! Pozdrowienia i Buziaki dla Ciebie przeogromne :)

report

Dobrze, że jest słowo i w słowie można zawrzeć emocje. Buziaczki T i A i trzymaj się mocno:)))

report

Dokładnie Dal, bez słów byłoby niezwykle ciężko, emocje muszą znaleźć swoje ujście. Jak dobrze, że jesteś! Dziękuję, Buziak i wzajemnie :) Dobrego wieczoru i Dobrej Nocy***

report

a ja chłonę ten wiersz :)) ciekawie

report

Darku, jakże gorąco Dziękuję i pozdrawiam z mrocznej o tej porze Wisły. Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to będzie :) Oświetlam pokój ekranem komputera, góry znikły, odbijam się twarzą w pustym oknie, to z braku rolet, (natura ponad wszystko), i radośnie macham do Ciebie, czy mnie widać? Buziak na tę noc;)

report

Szkoda, że nie można wkleić obrazu z dzieciństwa. Przerażał "Autobus"- Bronisława Linke.................................... http://artyzm.com/obraz.php?id=1491 . Poczułem dokładnie ten obraz i wiersz powinien mieć ilustrację taką ( przepraszam za jednostronne, indywidualne czucie, bo wiersz bardzo otwarty) Świetny gratuluję

report

Drwalu, bardzo, bardzo serdecznie Dziękuję*** i kłaniam się nisko :))) Rzeczywiście 'Czerwony autobus' przeraża! To swoiste piekło - czerwień, wyłupiaste oczy (chociaż nie wszystkie takie są ). Uczestnicy tej podróży wyglądają tak, jak rodzina Adamsów, jakby byli martwi za życia, i jeszcze to nagromadzenie/ stłoczenie wszystkich postaci naraz w jednym miejscu. Całość naprawdę robi piorunujące wrażenie! Brr!!! Myślę, że taka podróż nie może się dobrze skończyć... I wiesz, przy okazji przypomniałam sobie - babcine poniemieckie, duże lalki. Przybrudzone już, zszarzałe, bo nadgryzione zębem czasu, usadowione na poduszkach pokrytych kolorowymi, ręcznie dzierganymi serwetami. Lalki miały zapadnięte do środka oczy, nie wolno nam ich było pod żadnym pozorem dotykać. Załączony przez Ciebie obraz silnie do mnie przemawia! Lęk i dreszcz!!! Gdybym tylko potrafiła umiejętnie oddać wnętrze, które stało się przyczynkiem do napisania mojego wiersza, wtedy bardzo szybko okazałoby się, że Twoja wizja się wpasowuje. Ta tkanka, na której oparłam wiersz, jest niezwykle plastyczna i ciągle żywa. Tynk plus wilgoć robią swoje, obraz ciągle pracuje, ziarno zsypuje się, przesącza, porasta - warstwa po warstwie - skumulowane, nagromadzone przez lata emocje i cały ten bagaż doświaczeń, to wszystko w sprzyjającym momencie dochodzi do głosu, wybucha i uruchamia całą lawinę zdarzeń, gra światłocienia, czyjś złamany głos, drżące ręce, pospiesznie wypity alkohol - wyobraźnia nie śpi, zwłaszcza, kiedy na pożywkę ma prawdziwe, stopniowo wyłaniające się przed oczami całe ścienne połacie. Fragmenty po dopełnieniu układają się w pewną całość, detale zaczynają ze sobą współgrać i żyć własnym życiem, wystarczy szerzej otworzyć oczy, może czasem zmienić kąt patrzenia, by zobaczyć coś więcej niż zwykłe plamy, poszczególne obszary zachodzą na siebie, tworząc kolejne struktury, granice są płynne, wystarczyłoby teraz wziąć do ręki pędzel i zakreślić kontury, wprowadzając konkretną barwę, utrwalając całość raz na zawsze. Jednak, ten ruchomy obraz smakuje bardziej, bo ciągle zaskakuje nowym i pozostawia bezpieczną przestrzeń. Właśnie, bo czy starczy odwagi, żeby wybudzić drzemiące w nas demony, czy wtedy nie zechcą zadomowić się na dłużej? Drwalu, jeszcze raz gorąco Dziękuję :) Od siebie dorzucam link z wrażeniem słuchowym ........................................... http://www.youtube.com/watch?v=KZx_Pka8zPs

report

powinnaś pisać prozę, wiesz o tym? gratuluję wiersza.

report

Magdalo, pięknie Dziękuję. Bardzo mi miło :)) Wiesz, uśmiecham się, bo jesteś czwartą osobą, która mi to mówi :)) Tymczasem, zazdroszczę i jestem pełna podziwu dla wszystkich tych, którzy potrafią pisać wspaniałą prozę, doceniam, bo to nie lada wyzwanie. Buziakk, pozdrawiam radośnie ;)

report