wpuszczam do nozdrzy ciszę. bezkres dni
tak odmiennych od zwykłego kłamstwa.
teraz mogę się zgodzić - prawdy wyrastają powoli
na językach a jeszcze wolniej w myślach.
dochodząc do końca przystaję, w namiastkach chwil
uczę się czekać - między słowami, gdzie dotąd ciężko było
postawić kropkę. w znakach zapytania buduję przyszłość
już pozbawioną lęku, gdy teraźniejszość trzymam mocno w garści.
z palcem na ustach dojrzewam cierpliwie
a nowe życie wyłania się za horyzontem.
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Polityka prywatności
Kontakt
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Ładnie poprowadzona myśl, ciekawa poetyka.
zgłoś
Twoje wiersze są znacznie dojrzalsze niż ta twarzyczka na fotografii..
zgłoś
"Jeszcze tylko jakaś kiczowata świeczka, / Jeszcze kilka ruchów łopatą, / Rozpoczyna się wspaniała wycieczka: / Wiem, że zasłużyłam sobie na to. // Jeszcze tylko "Cisza" na klarnecie / (taka teraz pogrzebowa moda) / i najwyższy czas, żeby polecieć / Tam, gdzie czeka cudowna przygoda. // Tam, gdzie nie ma już stereotypów, / Androida, conversów i vansów. / Będę wolna od pazernych, głupich VIP-ów, / Od obłudy, ciemnoty i lansu". [Weronika Tupaj, Wycieczka, fragm. z początku]
zgłoś
może i nie byłoby w tym nic aż tak szczególnego, gdyby nie fakt, który nie wynika z cytatu. Autorka ma czternaście lat. Uwierzysz, że w tym wieku tak można, bez nozdrzy i bezkresu?
zgłoś
Mnie przekonuje ten wiersz. Jest utrzymany w klimacie, który lubię jako autor i czytelnik. Zatrzymuje .
zgłoś