"Późnonocny spektakl o zabarwieniu erotycznym"
dziesiąta trzydzieści.wieczór.dawno wystygła
kolacja.powoli dopala się druga świeca woskiem
ornamentując obrus.House przestał mnie uwodzić
cynizmem. wolałabym z kimś innym zagrać w doktora.
leniwie zsuwam spódnicę.prześcieradłem gładząc
nierówności na udach.słyszę.skrzypienie drzwi
do klatki schodowej.rozgrzewam się.nie to nie ty.
ty tupiesz. pewnie to sąsiad z naprzeciwka.
zdejmuje buty.czarne na szpilkach.lubiłeś
kiedy wbijałam ci je w pośladki szczytując.
drżę.wiatr przez uchylone okno ciekawsko
zagląda mi między nogi.to nie dla niego.
rozpinam haftki.po sutkach falują włosy.
oczy mam wielkie niczym małe dziecko
w sklepie ze słodyczami.na czerwone usta
samoistnie wypływa uśmiech.
dźwięk klucza w zamku. odwracam się.
trzęsącym głosem szepczę.
kochanie dzisiaj chcę to zrobić
jak jaskiniowcy
baaardzo obrazowy, pobudza wyobraźnię
zgłoś
obrazowość:) in plus, dobrze opowiedziane. tylko mnie te kropeczki nie zawsze odpowiadają:):)
zgłoś
Wiersz dobry. Dla mnie te obrazy są wywołane jakimś buntem. Hmm..tylko przeciwko czemu, tak głośno sobie myślę.
zgłoś
Genialnie napisane! Nic dodać...nic ująć...BRAWO! :)
zgłoś