17 august 2012

17 august 2012, friday ( Niechęć do pisania wierszy - 2 )

Śniły mi się jakieś męczące koszmarki, ale o nich absolutnie nie napiszę, bo czyż ludzie nie mają swoich własnych, osobistych koszmarów, które męczą nie tylko w czasie snu ale i o dziennym świetle. Po co więc miałabym zajmować czyjeś umysły swoimi snami? Może to byłby dodatek wciągający w jakąś depresyjną dziurę, która zassie człowieka czytającego, wypełnionego już w dużej mierze czarną dziurą. Bo tam, w środku, jest takie coś mieszczące przedmioty pokryte bólem, pejzaże rozciągnięte, hen - nakładające się na siebie, a ile uczuć, wody, osób w różnym wieku, odłamków skał, róż, nieboszczyków. Wszystko możliwe i niemożliwe w ciągłym wirowaniu. I nawet gdy człowiek zwymiotuje lub jakoś inaczej się opróżni, czarna dziura pozostaje, gotowa przyjąć to, co nieopatrznie znajdzie się w zasięgu jej mocy. I to jest jakby normalne. Z tym się jest. Z tym żyje. Natomiast depresyjne dziury są jak zetlały materiał: pociągniesz, dmuchniesz, kichniesz i może rozlecieć się na amen.




Terms of use | Privacy policy | Contact

Copyright © 2010 truml.com, by using this service you accept terms of use.


contact with us






Report this item

You have to be logged in to use this feature. please register

Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu oraz prowadzenia danych statystycznych. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.    Polityka Prywatności   
ROZUMIEM
1