Andrzej Talarek
WSZYSTKIE PRACE Poezja (194) Proza (12)
O autorze Znajomi (12)

10 września 2012

poezja

Andrzej Talarek
Andrzej Talarek

Józef Kret

Jestem człowiekiem z ziemi. Dłońmi sprawnymi jak szpony
zagarniam jej garście i rzucam za siebie. Owocuje.
Właściwie to wydaje plon: owoców, jarzyn i ziaren. Myśli.
Zamykam je w zasłoniętych komorach, labiryntach.
Niepotrzebny zbytek lat urodzaju.
 
Jestem człowiekiem z prochu, pokryty prochem.
Powstałem i obracam się, patrzę, a tu horyzont
jak rozpłaszczone koło kredowe. W środku ja.
Nie przestąpię. Nie krzyknę. Głos uwięzły jak ptak.
Na sznurku zwisa słomianą odpustową zabawką.
Ze słońca. Parzy.
 
Jestem człowiekiem uwięzionym w sobie. Przeszukuję
pokoje mojej imaginacji, obrzydzenia, śliniącego się,
lepkiego seksu, strachu.  Szukam idei, której poświęcę
życie. Szukam i nie znajdę. Jestem telewizyjny. Błądzę
po kanałach, pełnych gówna. Słowa. Sumienie. Czy mam?
 
Obłożyłem kataplazmą z chrzanu, soli  i octu serce. Śmierdzi.
Może ktoś wbije nóż, choćby Szatan. Uczyni mnie na chwilę Józefem K.
Tak napiszą przed zakończeniem procesu. Zabójcy.
Tylko na co można skazać kreta? Na wieczne ciemności?
Wieczne zamknięcie? Labirynt?

Natali
10 września 2012 o 22:18

przeczytałam z przyjemnością:)) idę czytać jeszcze raz :))

zgłoś

Andrzej Talarek
10 września 2012 o 22:20

Pozdrawiam Cię

zgłoś

Natali
10 września 2012 o 22:24

;)))) po miesiącach :))) pozdrawiam

zgłoś

Miladora
11 września 2012 o 12:54

Dobry wiersz, Andrzeju. Przemawiający i z dobrym odniesieniem do Kafki. ;) Mała uwaga - "przez zakończeniem procesu" - przed. ;) Miłego dnia. :)

zgłoś

filo
16 września 2012 o 22:32

na światłość ;)

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się