Andrzej Talarek
ALL WORKS Poetry (194) Prose (12)
About me Friends (12)

10 september 2012

poetry

Andrzej Talarek
Andrzej Talarek

Józef Kret

Jestem człowiekiem z ziemi. Dłońmi sprawnymi jak szpony
zagarniam jej garście i rzucam za siebie. Owocuje.
Właściwie to wydaje plon: owoców, jarzyn i ziaren. Myśli.
Zamykam je w zasłoniętych komorach, labiryntach.
Niepotrzebny zbytek lat urodzaju.
 
Jestem człowiekiem z prochu, pokryty prochem.
Powstałem i obracam się, patrzę, a tu horyzont
jak rozpłaszczone koło kredowe. W środku ja.
Nie przestąpię. Nie krzyknę. Głos uwięzły jak ptak.
Na sznurku zwisa słomianą odpustową zabawką.
Ze słońca. Parzy.
 
Jestem człowiekiem uwięzionym w sobie. Przeszukuję
pokoje mojej imaginacji, obrzydzenia, śliniącego się,
lepkiego seksu, strachu.  Szukam idei, której poświęcę
życie. Szukam i nie znajdę. Jestem telewizyjny. Błądzę
po kanałach, pełnych gówna. Słowa. Sumienie. Czy mam?
 
Obłożyłem kataplazmą z chrzanu, soli  i octu serce. Śmierdzi.
Może ktoś wbije nóż, choćby Szatan. Uczyni mnie na chwilę Józefem K.
Tak napiszą przed zakończeniem procesu. Zabójcy.
Tylko na co można skazać kreta? Na wieczne ciemności?
Wieczne zamknięcie? Labirynt?

Natali
10 september 2012 at 22:18

przeczytałam z przyjemnością:)) idę czytać jeszcze raz :))

report

Andrzej Talarek
10 september 2012 at 22:20

Pozdrawiam Cię

report

Natali
10 september 2012 at 22:24

;)))) po miesiącach :))) pozdrawiam

report

Miladora
11 september 2012 at 12:54

Dobry wiersz, Andrzeju. Przemawiający i z dobrym odniesieniem do Kafki. ;) Mała uwaga - "przez zakończeniem procesu" - przed. ;) Miłego dnia. :)

report

filo
16 september 2012 at 22:32

na światłość ;)

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register