Andrzej Talarek
WSZYSTKIE PRACE Poezja (194) Proza (12)
O autorze Znajomi (12)

9 czerwca 2012

poezja

Andrzej Talarek
Andrzej Talarek

Nie lubię poetów cierpiących...


Nie lubię poetów cierpiących
na niezrozumienie, brak akceptacji,
zaparcia wszelkiego rodzaju, także judaszowe.
 
Pisanie poezji to zabawa słowem i ideą,
z której zawsze wynika mniej niż chcemy,
czy to dla naszych dzieci, cywilizacji, czy idei samej,
a już na pewno dla pieniędzy.
 
Zwyczajna radość pisania ciągów słów,
upakowanych  różnie, przypudrowanych,
za którą rzadko przychodzi uznanie, zarezerwowane
cezarom, którym wystarczy powiedzieć trzy słowa.
Dlatego nie powinno się go oczekiwać.
 
Nie lubię poetów zawistnych
wobec poezji innych poetów, kiedy widzę,
jak wiele napisano  pięknych książek dla nikogo.
Kupuję je po zredukowanej uniżenie, jak głowa żebraka, cenie.
Są piękne pięknem porzuconych kociąt.
Tulę je do oczu, wchłaniam ideę, która je powołała
do istnienia, jajo zapłodnione pięknem i abortowane.
 
Cieszę się, że uratowałem życie kruche niczym papier.
Choć nie moje, kładę w łóżeczku dziecięcym,
tulę w cieple szeptu myśli. Cieszę się, kiedy zaczyna mówić,
ogrzane miłością, sierota.
 
Kocham poetów, którzy kochają poezję
dla niej samej,
dla radości pisania i czytania.

Jan Łukaszewski
9 czerwca 2012 o 19:49

Nie wiem nawet co napisać odebrało mi myśli. Zabawny, pomysłowy, miły, dobrze napisany wiersz. Dla mnie numer 1 :) Nie potrafię przestać go czytać :)

zgłoś

filo
9 czerwca 2012 o 19:54

:))

zgłoś

deRuda
9 czerwca 2012 o 19:55

:)) super

zgłoś

Andrzej Talarek
9 czerwca 2012 o 20:13

miło mi, jeśli się Wam podoba

zgłoś

Bogna Kurpiel
9 czerwca 2012 o 20:20

Podoba mi się taka afirmacja poezji dla poezji. Pozdrawiam:)))

zgłoś

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się