Tak to prawda, Waldek ma rację, jesteś mroczna jak stary Beksiński, ta mroczność mnie przeraża i jednocześnie pociąga, a może wciąga...i to jest fajne.

report

Poetyka i niepokój obecny w całej twórczości ZB jest mi wyjątkowo bliski. Być może jedną z szal przeważył na zawsze obraz zobaczony w 1999 roku... Wiktorio, ie czuj się przerazona. To tkanka rzeczywistości.

report

Kiedyś, na którymś roku miałam zajęcia z historii sztuki z śp. prof. Wiktorem Zinem. Opowiadał, jak oblał młodego wtedy bardzo Zdzisława Beksińskiego na egzaminie z rysunku, bo ten położył perspektywę rysując osadę w Biskupinie. Prawda, jak ciężko w to uwierzyć patrząc na jego późniejsze obrazy?... Ciekawe, co teraz obaj robią po drugiej stronie...

report

Po drugiej stronie płótna?

report

Znam kogoś, kto nie wpuścił kiedyś Bastka Riedla przez bramkę na jego własny koncert, bo nie wyglądał na samego siebie, a koleś na bramce był ignorantem i pił w dodatku na służbie.

report

Mój z kolei kolega ze studiów filozoficznych pracował jako wykidajło, bo natura najwyraźniej do tego go stworzyła (poza umiłowaniem myśli). A było to u początków kariery zespołu Myslowitz, nadto dodam, że działo się w Mysłowicach. Pewnego dnia pojawił się u bram klubu nie tak jeszcze znany Artur Rojek, który uparcie nie chciał zapłacić za wstęp chwytając się na końcu argumentu: "Ja nazywam się Artur Rojek i wejdę do tego klubu za darmo" na co uzyskał prostą jak uwagi Wittgensteina odpowiedź "A ja nazywam się Szymon Palka i chyba będę musiał Ci musiał zaraz wybić zęby".

report

a mój kolega chce przebiec maraton

report