Derudko, żeby zobaczyć pocztówkę trzeba wejść do tego działu :) albo przez komentarze, zwłaszcza ciekawe, przyciągające uwagę na liście po prawej. Więc jak czytelnik nie wchodzi, i nie komentuje albo zdawkowo - to duża liczba pocztówek i pocztówkujących nie pomoże :))

zgłoś

kolejny sposób to przez ogólną listę ostatni dodanych na Trumlu, lub przez ogólną listę wszystkich prac konkretnej osoby. Tu liczba dodanych pocztówek może mieć wpływ - ale to chyba jest rzadko stosowane :)

zgłoś

ja wiem jesli tylko :) ja tak właśnie robię, czyli na różne sposoby, o których piszesz, ale pocztówek powstaje jednak mniej niż fotografii czy wierszy, nie są tak popularne (chodzi mi o technikę) twórczo :) a jest to bardzo ciekawy sposób przekazu :)

zgłoś

technicznie najłatwiejsze jest zdjęcie, bo cyk ;)) no i to widać po liczbie. Nie rozmawiałyśmy tu o grafice, która jest znacznie trudniejsza, a z której tez można robić pocztówki. :)

zgłoś

Ale cały czas zastanawia mnie czemu wiele osób, którzy komentują i zdjęcia i wiersze/teksty - nie zaglądają do pocztówek. Czemu pod pocztówkami brakuje choćby ciut wnikliwszych komentarzy, a pod zdjęciami i tekstami bywają. Tych odpowiedzi wciąż tu nie ma..

zgłoś

Leszku, nie chodzi o reklamę, nie popieram działań "na siłę", próbuję się zastanowić, ale nie mam odpowiedzi. Lubię chodzić po pocztówkach, może ktoś powie , czemu nie lubi, czemu nic w nich nie znajduje dla siebie (lub niewiele..)

zgłoś

pisząc słowo "reklamę" miałem na myśli formę zwiększenia zainteresowania tym działem bo często udane pocztówki zawierają podwójne treści - obraz, wizualizację tekstu i sam tekst - bardzo często intrygujący, dający do myślenia dokładnie tak samo jak teksty w wydzielonych działach tj, poezja, proza czy dzienniki. Ja sam nie rozumiem dlaczego pocztówki są pomijane i nie cieszą się takim zainteresowaniem jak pozostałe działy

zgłoś

dlatego to napisałam, liczę na wypowiedzi, na różne punkty widzenia..

zgłoś

Proza na tym portalu jest dla mnie tematem trudnym. Kilka razy usiłowałam się do niej dobrać. Wiele razy. Czasem było to wspaniałą przygodą. I pod tymi tekstami piszę komentarze. czasem do nich wracam. Ale w większości teksty, które przeczytałam są dla mnie hermetyczne i bezładne. Wiem, to wina mojego odbioru. Ale nie mam serca katować mojego odbioru tekstem, który do niego nie trafia. Mimo szczerych prób. Dodatkowo sytuację utrudnia stosunek autorów do interpunkcji. Nie chodzi mi o błędy (zdarzają się każdemu) tylko o demonstracyjne lekceważenie i stwierdzenia, że kto chce ten rozczyta, a autor nie musi się męczyć i katować. Interpunkcję ustanowiono nie dla katowania autorów tylko dla ułatwienia odbioru przez czytelnika. Dodatkowo - jej brak często zmienia sens. Przy czym nie mówię o zamierzonej wieloznaczności. Moja konkluzja jest taka - jeśli autor nie musi/chce (raz) się postarać - to nie może tego wymagać od czytelnika (wielu czytelników).

zgłoś

jeszcze jedno słowo wyjaśnienia - zajrzałam na prozę dzisiaj i widzę więcej tekstów niehermetycznych :) w takim razie będzie trzeba poświęcić więcej czasu na ten dział.

zgłoś

Mam podobny odbiór prozy. Bywają tygodnie że przerywam czytanie po dwóch trzech zdaniach. Bywa że sam zamieszczam,, a uwagi co do interpukcji są i kierowane do mnie. ;)) Popularność poezji i takznacznie spadła. Jeszcze kilkanaście miesięcy temu w rankingu trudno było o cokolwiek spoza niej, dziś fotografia i grafika plasuje się wyżej, a w czołówce dominuje chyba fotografia właśnie. Być może za kilka miesięcy inaczej się będzie rozkładać zainteresowanie odbiorców:)))

zgłoś

uwagi o interpunkcji nie są skierowane do Ciebie, tylko do tych, którzy się obrażają. Lub bojkotują celowo. A taki tekst głównie męczy, Przynajmniej mnie :) Tak, na portalu jest mniej poezji i poetów np w porównaniu do okresu, gdy tu zaczynałam zaglądać. I dostarczycieli i odbiorców.

zgłoś

Jeślinko, zgadzam się co do słowa w kwestii prozy, niestety:(

zgłoś

niby zawsze mówimy prozą, a to takie trudne..

zgłoś

"Dodatkowo sytuację utrudnia stosunek autorów do interpunkcji". Mnie może mniej doskwierają niedostatki interpunkcji, natomiast jest inna cecha zapisu, która mnie rzeczywiście oddala na kilometry. Mianowicie, nierespektowanie ogólnych reguł zapisu. Wtedy, kiedy widać, że nie powierzono świadomie tej niechlujności jakiegoś celu dla tekstu.

zgłoś

Np. zwielokrotnione spacje; literówki jak w pandemii; spacje przed znakami przestankowymi, zamiast po nich; odczapne akapity, które są po nic i wyglądają tak, jakby w enter łupało spod łokcia autora jego roczne dziecko.

zgłoś

To na mnie działa w lekturze mniej więcej tak, jakby ktoś z ceremonią puścił pawia na obrus i rzekł do swoich gości: a teraz jedzmy, moi mili.

zgłoś

owszem, napisałam interpunkcja, a chodzi o przemyślaną chlujność zapisu.

zgłoś

przemyślana chlujność zapisu wydaje się dorzeczna

zgłoś

Issa:) tak z samego rana :P pawie, brudne obrusy i chlujność :)? Toż od razu trzeba dawać drapaka do zakrzywionej przestrzeni. U nas w chacie, taką rolę pełni sień, która jest krzywa i znajduję się tam też wejście do tunelu.O tym opowiem jednak innym razem:). Ciągle mając jednak nadzieję, że często durnowata edycja i przecinki nie przysłonią słowotocznej pomysłowości rzeczonego:) Pozdrawiam z dorzecza Wisły:)

zgłoś

Jaro :) Mam nadzieję, że ucieszy Cię wiadomość z niedorzecza Issy.

zgłoś

Wiadomość od Issy dla Jarona: często durnowata edycja i przecinki nie przysłoniły słowotocznej pomysłowości rzeczonego. nadzieja jest uzasadniona przez otoczenie ;d

zgłoś

pozdrowienie Agnieszki dla Ciebie, Jaro :)

zgłoś

Jaro, doskonale wiesz :))

zgłoś

Pozdrawiam Aga:) Jaron to jednak chyba przesada, po pierwsze dlatego, że to prawdziwe imię tego, który wyprawił się po złote runo :) Dużo później, ze względu na na wadę wymowy autora przygód Jarona, który nie umiał wymówić poprawnie "r", Jarona poznaliśmy jako Jazona. Tak, tak - historia była niełaskawa dla Jarona, przez zwykłą, ułomność opowiadającego.Wiadomo, że w tym czasie niepiśmiennych było więcej od piśmiennych, więc przekaz był gównie ustny, no i się porobiło.

zgłoś

Jeśli Tylko - wiem, bo studiowałem epidemiologię:) Weźmy na ten przykład kleszcza - nie wywołuje u każdego boreliozy, albo zapalenia OUN, choć to podłe zwierzę, czyli pospolity krwiopijca, włazi gdzie popadnie. To kwestia odbioru skórkojada przez nowego nosiciela. Jedni mają taki układ odpornościowy, że nic ich nie rusza i po prostu ukręcają krwiopijcy łeb, wiele się o to nie martwiąc,a inni padają z gorączką, omamami i drgawkami wymagając długotrwałego leczenia. No i tak doszliśmy do problematyki wrzutki antygenu, czyli dość specyficznej dla naszego układu immunologicznego tekstu. W dawce podojonej, czyli w pocztówce, jego odbiór i reakcja niekoniecznie muszą być takie same jak na sam tekst :) Czego należało dowieść , czyli CDN.:) Pozdrawiam

zgłoś

"Dużo później, ze względu na na wadę wymowy autora przygód Jarona, który nie umiał wymówić poprawnie "r", Jarona poznaliśmy jako Jazona". Hahah. No, masz. O wpływie dykcji na losy światów ;d

zgłoś

Hm. Ten aspekt epidemiologiczny brzmi intrygująco :)

zgłoś

Bazylku, ale co?

zgłoś

Mam pierwszą przyczynę, jaką spostrzegłam. Dzięki temu, że Ty spostrzegłaś szczególność pocztówek poetyckich w odbiorach na Trumlu.

zgłoś

Moje słabeuszowate zainteresowanie nimi może między innymi wynikać z tego, że ja w ogóle mam trudność z pocztówkami-w-realu. Przymuszałam się przez lata, z lepszym lub gorszym terminowo skutkiem, do słania kartek świątecznych, noworocznych, urodzinowych, imieninowych i cośtamcośtam, okazjonocznych, okazjoninowych itepe, itede.

zgłoś

Tak samo zresztą było z kartkami do pozdrowień. Jedynym w moim życiu czasem, kiedy bez przymusu, przeciwnie, z zaintrygowaniem, starannością, uważnością wybierałam i słałam pocztówki zamiast listów był ten, kiedy moje dziecko przez trochę widywało mnie rzadziej niż zazwyczaj.

zgłoś

A że to było wtedy bardzo małe dziecko, to obrazki, które dopełniałam zwięzłymi tekstami, wydawały mi się z sensem wartym rzeczywistego sensu, powiedzmy.

zgłoś

W pozostałych układach byłam chyba mało negocjowalna. Ot, taki sobie Wszystkoalbonic. Innymi słowy, jeżeli chciałam w tych dawniejszych czasach, prehistorycznej poczty ze znaczkami, z kimś się połączyć widzialnie, to pisałam list. A jeśli nie miałam ochoty pisać listu, nie pisałam niczego

zgłoś

Najjeślitylkoniecznego dla Ciebie, jeśli tylko :)

zgłoś

pocztówki, w niektórych sensach, mogą się kojarzyć z komiksami. Za którymi niespecjalnie przepadam (z wyjątkiem kompanii Asterix / Obelix).

zgłoś

I tak sobie pomyślałam, patrząc na to, co ułożyłam w nawiasach, że być może nie tyle nawet rzecz w samych możliwych powinowactwach ze stylistyką komiksu, ile z jego zdolnością do nadmiernego pospolitowania znaczeń.

zgłoś

toteż i grafika może się tak kojarzyć, a właściwie musi, bo widziałam tu sporo np maggi i innych takich, a jednak ludzie tam wchodzą i szukają czegoś dla siebie..

zgłoś

Wprawdzie rzadko zaglądam do pocztówek, ale też i kiedy zdarzało mi się zaglądać, rzadko chyba sprawiały na mnie wrażenie robionych inaczej niż w pośpiechu. I po naskórku: chyba więcej w nich na ogół entuzjazmu niż świadomości celu.

zgłoś

jasne, jeśli tylko :) być może rzeczywiście u mnie jednak najmocniejsze, nadające pozostałym koloryty, znaczenie - ma przyczyna numer jeden :)

zgłoś

(z tym, że bez "musi" ;d)

zgłoś

No i Issa zdegradowała pocztówki do poziomu komiksu ;). Spytajmy fanów komiksu co sądzą o poezji? ;)

zgłoś

Degradacja jest pomysłem Damiana na interpretację opisów z doliny Issy. Natomiast nie jest odzwierciedleniem zamierzonych intencji Issy. Jest bardzo możliwe, że nietrafnie wybrała słowa.

zgłoś

Ten motyw zresztą jest dla mnie od jakiegoś czasu zaciekawiającą łamigłówką: czemu ludzie tak bardzo, jakby rzeczywiście "musieli", "muszą" uważać, że kiedy ktoś czuje się odległy od czegoś, to jakoś koniecznie oznacza "degradację".

zgłoś

biorę pod uwagę słowa ,które czytam. Intencje ? Zgadywanka ;) . Issa, ' ... Czemu ludzie tak ...' :). Ludzie są ludźmi. Wrzucanie wszystkich do jednego worka i Ciebie nie ominęło ;)

zgłoś

Komiks? Jeden tylko przeczytałem w życiu i tylko dlatego bo specjalista od komiksów wybrał go specjalnie dla mnie. Wiedział, że nie przepadam ;)

zgłoś

A teraz o kartkach: mają coś z komiksu. Tekst wczepiony w obrazek. Gdy tekstu za dużo tło może preszkadzać w odbiorze. To jak czytanie poezji gdy w tle gra muzyka. Rozprasza często. Cisza jest dobrym podkładem ;)

zgłoś

A zdjęcia? To przestrzeń wolna. Bez jakiegokolwiek intruza. To co lubimy. Swoboda odbioru. Jest jeden bemol: jesteśmy zalani zdjęciami. Ile można klikać, by natrafić na coś co przemawia ;) ?

zgłoś

O esejach, jeśli tylko, wypowiedziała się w pełni. Są często niewciągające. Autor często rzuca na ladę i: PATRZCIE! ;) Pisanie esejów poczytnych jest trudne.

zgłoś

"Ludzie są ludźmi. Wrzucanie wszystkich do jednego worka i Ciebie nie ominęło". Wrzucanie do jednego worka może (choć nie musi) kojarzyć z kociętami niesionymi do rzeki.

zgłoś

Natomiast nad nurtem głównym, do którego wracamy, czyli połączeniem: pocztówka - komiks, pomyślę. I kiedy sobie ułożę, co ja na to tak uważniej, wrócę. Jako i zwykle, czyli, kiedy wrócę.

zgłoś

Poezja? To piękno z założenia. Biała kartka papieru napełniona słowem. Gdy biorę do ręki stwarza się sam na sam z autorem. Intymne przenikania. Aktor o tym nie wie ... zwykle. A czy myśli o tym gdy pisze? Mimo opinii poetów, że poetą jest ten kto wyzwolony z wszystkiego pisze tylko dla siebie, nie jest moim poetą ;) Po co mi taki? ;)

zgłoś

Damianie, o esejach się nie wypowiadałam, tylko ogólnie o prozie. Esej jest rzeczywiście jedną z najtrudniejszych form :) Ale w każdej prozie, nawet w kilku zdaniach skreślonych niby luźno - niechlujstwo przeszkadza mi w odbiorze. W prozie chyba drażni mnie to najbardziej. Ogólnie uważam, że jeśli autorowi jakiejkolwiek pracy nie chciało się przyłożyć - to odbiorca tym bardziej nie musi. Się męczyć.

zgłoś

gdy mówię o esejach, jeśli tylko, mam na myśli próbkę (pisania) i odnoszę to tutaj do prozy. Ze względu na długość tekstu określam je mianem esejów :) Ale formalizmy na bok (jak na razie) ;)

zgłoś

nie podejmuję się jednak oceniać , w którym dziale takich rzeczy jest więcej, a gdzie mniej (ilościowo i stosunkowo)

zgłoś

Wiesz, mnie ocenianie w kategoriach "gorszości" i "lepszości", a już tym bardziej jakichś Gorszości i Lepszości w Ogóle - coraz bardziej przestaje obchodzić. Chociaż, im bardziej przestaje mnie obchodzić, więc i tym uważniej zaczynam szukać słów, w których nie wydzwaniają wciąż, raz po raz godzinek te łańcuszki lepszogorszego, tym częściej przekonuję się, jakie to trudne: znaleźć słowa, które rozmówcy w miarę jasno komunikowałyby mój rzeczywisty brak zainteresowania dla wiecznej hierarchizacji. Bo ani narzecza nauki, ani całkiem zdziczałe metafory nie są tym językiem, jakiego szukam.

zgłoś

Zatem, w intencjach, jak widać trudnych do wysłowienia, to nie "ocena" jest moim celem, a prędzej opis, jak wobec pocztówek czuję się ja. Bo jedynie o sobie mogę wiedzieć cokolwiek bodaj w miarę pewnego. I tyle.

zgłoś

Isso, odniosłam się dokładnie do Twoich słów "robionych racze w pośpiechu". Czy tego chcesz czy nie - jest to ocena jakościowa (jakby jej delikatnie nie wyrażać). Ja podałam też przypadki nieprzemyślenia i niedopracowania. Ale myślę, że już wszystko jasne.

zgłoś

:) rozumiem, zdaje się, jeśli tylko, jak możesz widzieć, to, co mówię. i chyba nie mam aż tak przymusowej potrzeby doświetlania, czym dla mnie byłaby ocena, aby ciągnąć wątek "jakościowania" jakoś bardzo długo, sążniście. ale jeszcze przez trochę koniec, trochę nie spróbuję, licząc na Twoją cierpliwość:)

zgłoś

"jakość", która - można odnieść takie wrażenie - w Twoim komencie oznacza właśnie chyba raczej: lepsze / gorsze, u mnie żyje inaczej

zgłoś

jakość, powiedzmy, w jakimś tam grubaśnym, możliwym tu skrócie, byłaby jedynie skutkiem "jak" - 'tego, jak coś / ktoś jest'. bez konieczności dopełniania tego etykietą z numerem miejsca na drabinie istot

zgłoś

to trochę jak z tao Puchatka: "Entliczek Pentliczek, Entliczek Pak, Mucha nie kica, a fruwa ptak. Daj mi zagadkę, a ja powiem tak: Entliczek Pentliczek, Entliczek Pak". Innymi słowy, jasne, że można stwierdzić (więc ocenić w znaczeniu: zlokalizować w czasie i przestrzeni) JAK coś JEST. I to jest JAKość. Tyle że niby czemu mam robić ranking dla muchy i ptaka? nie czuję takiej potrzeby. taka, jaka jestem teraz.

zgłoś

to też trochę tak, jakby chciała, dajmy na to, "porównać" starego Borynę z Whitney Houston, żeby ustalić, które jest "lepsze", a które "gorsze". No niby można. Czemu nie. Co kto lubi. Jak się uprę, to mogę. Ale ja sobie odpuszczam bez bólu takie rozmowy kwalifikacyjne z Boryną i Houston. Bo nie wiem, po co miałabym wiedzieć, czy stary Boryna jest "lepszy" od Whitney.

zgłoś

miałam zamiar napisać, ze szczegółowej hierarchizacji nie mam zamiaru wprowadzać, ani nawet o niej wspominać, bo sądziłam, że ten aspekt się nie pojawi, a jednak ;) jak dla mnie to aspekt do oczywistego pominięcia..

zgłoś

i już kończę gadanie :d i dziękuję za cierpliwość we wspólnej drodze, jeśli tylko :d

zgłoś

"aspekt do oczywistego pominięcia". ot, życie: nigdy nie wiadomo, co, jak, gdzie, kiedy, po co, dlaczego, komu itede, itepe - wyda się oczywiste ;d [kic]

zgłoś

pozdrowienie z buziakiem od JT :)

zgłoś

o, buziak :) łobuziak ;)

zgłoś

Najprawdopodobniej może chodzić, tak szerzej, o czułość związków obraz-słowo.

zgłoś

Z drugiej zaś, tak samo jak wszelkie inne stworzenie, raczej nie będzie siępodobał jednakowo jakiemuś urojonemu Każdemu.

zgłoś

(cdn. w jakiejś innej sposobnej chwili)

zgłoś

nie badałam całości, ale z tym dowcipem to chyba masz rację. Idą raczej w lirykę (w dobrym i złym sensie ;)

zgłoś

to może by tak dział z dowcipami założyć ;)

zgłoś

a na poważnie- dobry dowcip/humor jest trudniejszy niż liryka/dramat/tragedia/younameit.. I niedosytny jest.

zgłoś

:) wiesz, można się przy tym zastanawiać, czy liryka wyklucza dowcip lub dowcip - lirykę. i to byłby jeszcze jeden wątek do zastanawiania się, jaki uruchomiłaś :) to znaczy, ja go pominę, bo znowu mnie dygresja zabierze w podróż dookoła świata ;d tym niemniej wątek do rozważań i milczących, poza forum, wydaje się wart grzechu

zgłoś

:)

zgłoś

w życiu nie wyklucza! ;) (i to jest cudne ;)

zgłoś

uffff ;d

zgłoś

Bo jeśli jednak dowcip i liryka się nie wkluczają, a dowcip jest nim, właśnie (widzę to podobnie) dlatego, że z natury I "niedosytny jest", to ja dochodzę do wniosku, że i w komiksach bez ambicji do humoru, mogę jednak pogrymasić również na "niedosytność" :)

zgłoś

Jeżeli zobaczę obrazek, na którym facet podnosi się ze stołka, a dymek informuje mnie: WSTAJĘ!, to ja, nożesz, w tym samym momencie - leżę.

zgłoś

I może jednym z (licznych) prawdopodobnych rozwiązań jest to właśnie: granica, gdzie związki słowo-obraz tak zostają utożsamione, że wysyłają mnie już tylko w kosmos oczywistości. I zgodności, której skutkiem jest już jedynie monotonia. Jednobrzmienia. Zamiast zdyscyplinowanej polifonii. Zamiast symfonii, mam jakieś niekończące się: aaa. ooo. uuu. Czy jakoś tak ;)

zgłoś

moja skleroza powiada, ze w grafice były tu onegdaj takie rysuneczki z dymkami, ale to bym musiała przespacerować się..

zgłoś

jeśli tylko :) na wszelki wypadek: sam dymek jeszcze dymu u iss nie czyni. ale zawartość - już może ;)

zgłoś

taka dywagacja mi się dymnęła ;)

zgłoś

dymek z komiksu wcale nie "musiałby" "degradować" pocztówki. może przeciwnie? trochę jak esemesem? granice dymków mogą (czasami, rzecz jasna, w jednym z wielu z wyborów) sprzyjać kierowaniu rzeczywistej uwagi na tekst? tak uwagi nadawcy, jak odbiorcy: w zakreślonych granicach ostrzej widać litery: co ja piszę? wpisuję? co ja czytam?

zgłoś

hahah. dymnąć (się) brzmi wzbogacająco ;)

zgłoś

o, i to też interesujące, co mówisz, Emma. i może ustawiać pocztówkę w jeszcze innym świetle: być może warto również spojrzeć na pocztówkę poetycką jak na jedno z miejsc, gdzie w bliskości wzajemnej, w intymności właściwie, próbują się zgodzić i przemawiać z sensem (zwielokrotnianym lub nie) różne języki, odmiennego pochodzenia, charakteru, temperamentu itd. i jak trudno im się zgodzić w partnerstwie, harmonii, równoważności, umiarze wzajemnym czy czym tam z tej rodziny / sfery znaczeń. ot, pocztówka poetycka - taki test na gatunki wzajemności i ich skutki. taka perspektywa też może inspirować

zgłoś

pocztówka jako próba realnego, bliskiego dialogu

zgłoś

lub, co może byłoby jeszcze bliżej sedna, próba polilogu, którego skutkiem ma być - owocna zgoda. heh

zgłoś

Liryczną;))))

zgłoś

z nutą humoru, co było dyskutowane wcześniej ;)

zgłoś

Aśćko, dziękuję za podpinkę, zobaczymy czy się dalej nie złańcuszkuje ;))

zgłoś