Najnowsze prace:

Poezja

	sam53
	PROFIL O autorze Przyjaciele (17) Poezja (1757) Proza (12) Fotografia (1) Pocztówka poetycka (25) Dziennik (2)

najnowsze najwyżej punktowane najczęściej komentowane

sam53, 4 grudnia 2011

erotyk

wybudziłem ciebie ze snu
wybacz śmiałość
to namiętność gdzieś pod kołdrą
wrze oddechem
pożądaniem tak lubieżnie
zapachniało
że i kocham powtórzyłaś
już z uśmiechem

obudziłem kotyliony nagich myśli
przecież jesteś
a naprawdę to być miałaś
czasem lepiej dla miłości
niech się przyśni
niż masz wody nabrać w usta
zamiast ciała

liczba komentarzy: 1 | punkty: 3 | szczegóły

sam53, 4 grudnia 2011

lubię tę swoją jesień

jeszcze trwa ciszą niezmącona
i choćby chciała nic nie powie
w chmurze przed nami w chmurze po nas
gdzieś w kalendarzu w sercu głowie

senna do bólu - za zapieckiem
ktoś już ułożył jej posłanie
a ona rządzi - jeszcze wcześnie
w przekwitłych wrzosach śpi się taniej

może zaplątać się w korzenie
i przykryć mchem po same uszy
a wtedy zima (tego nie wiem)
już nie wygrzebie jej - nie ruszy

lecz wiosną znowu wykiełkuje
zielenią śpiącą gdzieś głęboko
i zbudzi w kwiatach zapach - czujesz
już dziś otworzę dla niej okno

liczba komentarzy: 8 | punkty: 12 | szczegóły

sam53, 3 grudnia 2011

trudny do określenia koniec

drżenie warg wydawało się chwilą
łzy jak sople zmarznięte na kamień
gdzieś uciekły gdy chłodna wrażliwość
bólem szorstkim głaskała ofiarę

łkanie trzewi stłumiło cierpienie
słowa krzykiem napięły się dumnie
śmierć jak księżyc skrzywiła się cieniem
i zasnęła w poezji

ja w trumnie

liczba komentarzy: 3 | punkty: 5 | szczegóły

sam53, 3 grudnia 2011

dieta cud

bez wyrzeczeń i bez magii
jedząc tyle ile jadła
na cud dietę się uparła
i tak dziwnie spadła z wagi
że opisać nie potrafię
teraz leży na kanapie
blada cienka niczym papier
waga zaś głęboko w szafie

liczba komentarzy: 2 | punkty: 3 | szczegóły

sam53, 2 grudnia 2011

żeby bolało

ból przyklejony plastrem miodu
wydaje się być przyjemnością
odwaga jak zwitek papieru wyrzucona na śmietnik
nie upomina się o przywileje
serce podarowane z miłości
nie wraca do właściciela ekwiwalentem szczęścia

więc po co odważny człowieku
zakochałeś się tak mocno

....żeby bolało

liczba komentarzy: 4 | punkty: 2 | szczegóły

sam53, 30 listopada 2011

razem i osobno

przecież wszystko co robisz na przekór obraca się przeciwko nam
nawet ziemia zawraca z drogi
a my mijamy się w łóżku bez zapalonych świateł

widzę cię wtedy bez papierosa
niczym gwiazdę zawieszoną na kancie życiorysu

wiem że każdy jesienny dzień upomni się
o dodatkowy przydział twoich ciepłych piersi

latarnia za oknem mruga kolejną noc
zapraszając na dywan
który dawno stracił desenie

zupełnie jak my
śniący o czterolistnych koniczynach

liczba komentarzy: 11 | punkty: 10 | szczegóły

sam53, 30 listopada 2011

muchy w nosie

bo z miłością jest jak z butem
w który wciskasz nie tę nogę
gdy uwiera masz pokusę
ruszyć boso w dalszą drogę

i ilekroć masz pod górkę
a zazwyczaj są to schody
miłość wtedy nie jest piórkiem
wnosić taką może młody

ja tam wolę chodzić boso
moczyć ciało w chłodnej rosie
w butach stopa nie chce rosnąć
no a miłość

muchy w nosie

liczba komentarzy: 2 | punkty: 6 | szczegóły

sam53, 29 listopada 2011

z pustego i Salomon

pustkę przegarniam przed oczami
a czas ją w łapach mocno trzyma
wyciera chłody między nami
chociaż starczyłaby mu zima

i rozebraną drżącą z zimna
składa na czworo niczym kartkę
bo w sumie komu pustka winna
jeśli z całości tworzy ćwiartkę

a na dokładkę chucha w dłonie
przy pustce czas zdaje się mistrzem
nie gardzę wtedy samogonem
bo co tam ćwiartka przy pół litrze

liczba komentarzy: 0 | punkty: 1 | szczegóły

sam53, 29 listopada 2011

z dużej chmury mały wiersz

chciała rozgarnąć grzmotem ciemność
wiatr wyprostować po kałużach
deszczem piorunów siała jedną
jasność co chwilą się wynurza

kroplą na ustach pozostała
łzą którą nikt się nie zatroszczył
a przecież tyle dać nam chciała
i jak nie pisać o miłości

liczba komentarzy: 12 | punkty: 11 | szczegóły

sam53, 28 listopada 2011

łup...łup...łup

i przyszła śmierć
ta ... kurwa mać
w czarną ubrana togę
i rzekła głośno:
- proszę wstać!
czas na ostatnią drogę

machnęła kosą byle jak
bólu nie czułem wcale
tylko posłusznie
na jej znak
wstałem
i szedłem dalej

ramieniem mnie
objęła wpół
i rzekła:
- nie mam czasu
wykop samemu sobie dół
w poezji ambarasu

trzydzieści lat już
kopię grób
wierszami skały kruszę
słychać bez końca
łup...łup...łup
czy widać
moją duszę?