|
| |
|
WSZYSTKIE PRACE
Poezja (1990) Proza (12) Dziennik (2) Fotografia (2)
Pocztówka poetycka (25) O autorze Znajomi (19) | |
Zmiana sposobu prezentacji
Kiedy zbliżymy się na odległość słowa
nie mów że kochasz
chcę posłuchać twojego oddechu
i zatrzymać wzrok na ciepłych piersiach
dotknij myślą
a razem przejdziemy wszystkie światła
tyle przejść przed nami
i nie ciągnij za język
przecież nie wiesz jak smakuje
pocieranie nosem
i znów widziałem ciebie we śnie
w czasie nierzeczywistym
pewnie nie tylko dla mnie
chociaż powinnas dać znać że też śnisz i pragniesz
.
gdy elementy zdarzeń z realu mieszają się z marzeniami
rzeczywistość nabiera innego kształtu a jeśli
wywrócisz ją do góry nogami wtedy
- bezpieczniej jest stworzyć równoległy świat quasi-zdarzeń i faktów
.
w tym śnie całowaliśmy się pół nocy
a przecież byłaś daleko
pozwoliłaś mojej wyobraźni kochać się prawie do rana
gdybyś tego nie chciała uciekłabyś z łóżka
według najnowszych badań wystarczy być z kimś duszą
ciało to staromodny przeżytek
jak małżeństwo ślub prawo pierwszej nocy
.
w końcu mamy 2137 rok
wymieniliśmy impulsy
czekamy na miłość
Anna czytała wiersze od prawej do lewej
jeszcze w szkole wyłamywała stołom nogi
a język na trzcinie w Szczebrzeszynie
Anna zakochiwała się raz po raz
nie mówiła dlaczego
podobno każdy miał szansę znaleźć się w jej pamiętniku
pisała go z bujną wyobraźnią lecz bez imion i dat
w '68 tuż przed maturą ktoś zamalował jej przyszłość na czarno
w lipcu przysłała kartkę znad morza
krótko - będziesz ojcem
tę samą wiadomość dostali wszyscy chłopcy z naszej klasy
później dowiedziałem się że urodziła martwe
po kilku latach do Izraela wyjechał Roman
on jeden nie trafił do pamiętnika
do tej pory nabierają dzieci wodą
święconą
nie tylko w szabas
22-10-2017
gdybyśmy spotkali się sam na sam
jak we śnie podczas burzy
kiedy wpadliśmy na siebie pod parasolem
przy cmentarnej bramie
.
gdyby pogoda rozpłakała się na dłużej
pewnie starczyłoby czasu żeby spytać
co się stało z wierszami którym corocznie
palisz znicze w zaduszki
.
przecież najpiękniejsze słowa zawsze idą do nieba
2026-11-15
Anna przychodzi do mnie nocami
przynosi jeszcze niewyśnione sny
niektóre wybrane śnimy tylko we dwoje
lubię gdy nad ranem się uśmiecha
.
czasami rechocze
wtedy mamy ubaw
2026-11-15
.
z myślami przy tobie bez początku i końca
wypełniasz je szeptem muzyką
i nie jest to wiatr może raczej
obraz wyjęty spod pędzla wyobraźni
gdy pożądanie jeszcze w preludium
.
czuję jesienne kolory
barwny uśmiech zanim spojrzeniem
przygarnę twoją kibić a usta złączy pocałunek
zanim myśli oddadzą się w jasyr szeptom
a pragnienie siebie pieszczotom
.
czuję się jak motyl
który w milczeniu wtula się w nas bezgranicznie
dotyk odżywa w chaosie
rodzi się muzyka namiętność zapach kwiatów
kiedy motyl rozkłada skrzydła do lotu
pierwsze krople doganiają się w deszczu
.
czas nie ma znaczenia
każda taka chwila ma swoją przestrzeń
przestrzeń w której powiesz
(...)
--- cały tekst ---
.
Rozebrałem ją do ostatniego słowa
Wycałowałem wstyd
Pożądanie zrzuciło z siebie wiosenny
płaszcz
Miłość utknęła w kolorach kwitnącej łąki
Motyl opuścił skrzydła
Do drzwi zapukał dostawca pizzy
a u mnie mgła na polu
rozdeszczona droga
zamazane w pamięci wczorajsze krakanie
które gryzie się z ciszą
jak na morzu okręt
która Polska jest Polską która zmartwychwstanie
której trzeba przypomnieć choćby Targowicę
komu wytknąć Grand Hotel jeśli w twarz się śmieje
ile serc dla wolności wyjdzie na ulice
i kto służy bezprawiu jeśli nie złodzieje
a u mnie mgła na polu
na Krakowskim Rynku
znicz zapłonął dla ofiar - na zawsze zostanie
jak niewinna modlitwa
ukojeniem w ciszy
z wiarą że nasza Polska jeszcze zmartwychwstanie
2026-11-12
czasami zaglądam do wcześniejszych wierszy
w których więcej ciebie
więcej wschodów i zachodów słońc
.
przerzucam wzrokiem fotografie w albumie
często gęsto nie pamiętam imion i nazwisk
nawet tych z pierwszego planu
.
niestety nie tylko słowa uciekają w niepamięć
twarze zamykają przeszłość
boję się myśli które powoli wyglądają z kosza na śmieci
.
każdego ranka wysyłasz mi pocałunki
a ja wyobraźnią maluję twoje usta
odkurzam dzień po bezsennej nocy
.
jak uśmiech z mgły
2026-11-09
"patience is a fair virtue"
William Langland
.
na początku wiersze pachniały miętą
słowa układane w bukiety uśmiechały się
tak jak krople z wieczornego deszczu
albo pocałunki gwiazd z nocnego nieba
.
oplatałem cieniem zawieruszone chwile
wpisane w jesienne wzajemne zauroczenie
myślami pędziłem za wyobraźnią
z nadzieją że czas zatrzyma się tylko dla nas
a każde jutro będzie coraz bliżej
tak jak szczęście które wciąż poznaję
.
cierpliwość jest cnotą nie tylko w miłości
uczę się jej na pamięć jak ciebie
2026-11-09
