Andrzej Talarek
ALL WORKS Poetry (194) Prose (12)
About me Friends (12)

Nie lubię poetów cierpiących...


Nie lubię poetów cierpiących
na niezrozumienie, brak akceptacji,
zaparcia wszelkiego rodzaju, także judaszowe.
 
Pisanie poezji to zabawa słowem i ideą,
z której zawsze wynika mniej niż chcemy,
czy to dla naszych dzieci, cywilizacji, czy idei samej,
a już na pewno dla pieniędzy.
 
Zwyczajna radość pisania ciągów słów,
upakowanych  różnie, przypudrowanych,
za którą rzadko przychodzi uznanie, zarezerwowane
cezarom, którym wystarczy powiedzieć trzy słowa.
Dlatego nie powinno się go oczekiwać.
 
Nie lubię poetów zawistnych
wobec poezji innych poetów, kiedy widzę,
jak wiele napisano  pięknych książek dla nikogo.
Kupuję je po zredukowanej uniżenie, jak głowa żebraka, cenie.
Są piękne pięknem porzuconych kociąt.
Tulę je do oczu, wchłaniam ideę, która je powołała
do istnienia, jajo zapłodnione pięknem i abortowane.
 
Cieszę się, że uratowałem życie kruche niczym papier.
Choć nie moje, kładę w łóżeczku dziecięcym,
tulę w cieple szeptu myśli. Cieszę się, kiedy zaczyna mówić,
ogrzane miłością, sierota.
 
Kocham poetów, którzy kochają poezję
dla niej samej,
dla radości pisania i czytania.

Jan Łukaszewski
9 june 2012 at 19:49

Nie wiem nawet co napisać odebrało mi myśli. Zabawny, pomysłowy, miły, dobrze napisany wiersz. Dla mnie numer 1 :) Nie potrafię przestać go czytać :)

report

filo
9 june 2012 at 19:54

:))

report

deRuda
9 june 2012 at 19:55

:)) super

report

Andrzej Talarek
9 june 2012 at 20:13

miło mi, jeśli się Wam podoba

report

Bogna Kurpiel
9 june 2012 at 20:20

Podoba mi się taka afirmacja poezji dla poezji. Pozdrawiam:)))

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register