Poezja

zapuściła się kamienica
zdziczała
pochylona zagląda w siatki przechodniom
przygrywa na organkach, gdy gwiżdże wiatr
a kiedy pada deszcza
kwartet smyczkowy
felernych rynien okien parapetów i drzwi
koncertuje do ostatniej kropli
schody wyliczają ile to razy
tynk leciał  z nieba 
nie kasztany
gdy pod sufitem unosił się duch poetki
szepczą  o aktorach
co zamknęli zdrowie w butelce
stracili twarze i głosy
zanim filarom  spróchniały zęby
 
a Ninoczka i adoratorzy
 
niejeden  krew wymienił na pończochy i szpilki
którymi żądliła drewniane stopnie
podziwiano tylko jej zgrabne łydki
jakby od kolan w górę nikogo nie było